Η λεξη πολιτική παράγεται ἀπὸ τὸ «πόλις», τὸ αὐστηρὸ προγονικὸ μας ἰδανικό. Ἀπὸ τὸ «πόλις» παράγεται καὶ ὁ πολιτισμὸς. Ἄρα, πολιτικὴ καὶ πολιτισμὸς εἶναι ἔννοιες ὁμόρριζες. Σήμερα ὅμως οὔτε τὸ ἕνα οὔτε τὸ ἄλλο παράγονται στὴν Ἑλλάδα. Ὁ λόγος εἶναι ἁπλὸς: δὲν κάνουμε πολιτικὴ, κάνουμε κομματισμό. Καὶ ἀφοῦ δὲν κάνουμε πολιτική, δὲν κάνουμε οὔτε πολιτισμό. Πρέπει κάποτε νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἡ δημοκρατία εἶναι πολίτευμα αἰσθητικό, πολίτευμα τοῦ γούστου καὶ ὄχι τοῦ «γουστάρω». Πολίτευμα τοῦ «πρέπει» καὶ ὄχι τοῦ «κάνω ὅ,τι θέλω». Διαβάστε περισσότερα »
Η έξωση του πολιτισμού (Σαράντος Καργάκος, Ιστορικός – Συγγραφέας)
Δημοσιεύθηκε στις 9 Ιανουαρίου, 2017
Ο ενανθρωπήσας Λόγος και ο Χρόνος (Αρχιμ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Ιανουαρίου, 2017
Ο Τριαδικός Θεός μέσω του Υιού και Λόγου του Θεού Πατρός παρεμβαίνει στον χρόνο, για να λυτρώσει τον άνθρωπο από την φθορά που συντελείται “ἐν χρόνῳ”.
Διαβάστε περισσότερα »
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής μετά τα Φώτα: Ομιλία περί του ψευδεπιπλάστου νεοφανούς συστήματος της μεταξύ των ανθρώπων ισότητος (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 2017
(Εφεσ. δ’, 7-13)
- Είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους ίσοι;
- Έχουν όλοι οι άνθρωποι ίσες δυνατότητες;
- Είναι καλό σε μία κοινωνία να υπάρχει ανισότητα;
- Τι θα συμβεί όταν όλοι οι άνθρωποι γίνουν ίσοι;
- Μπορεί η ισότητα να οδηγήσει στην αναρχία;
- Αν επιτευχθεί η ισότητα μετά ακολουθεί η δημιουργία, εξ ανάγκης, της ανισότητας!
- Παρατηρείται ισότητα στην φύση;
- Η ανισότητα συνδέει.
- Μπορεί κάποιος πιστός και ευσεβής να πιστεύει στην ισότητα;
Εις την εορτήν των Θεοφανείων († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Δημοσιεύθηκε στις 5 Ιανουαρίου, 2017
Ομιλία του γέροντα στην τράπεζα της Μονής το 1989
Όπως όλες οι Δεσποτικές εορτές, έτσι και η σημερινή εορτή έχει χαρακτήρα Τριαδικό, Χριστολογικό, ανθρωπολογικό και αφορά όλη την κτίσι. Διαβάστε περισσότερα »
Κρίσιμα επίκαιρη η μετάνοια (Κωνσταντίνος Γανωτής)
Δημοσιεύθηκε στις 4 Ιανουαρίου, 2017
Βλέπω τὰ πρόσωπα τῶν νέων μας πόσο βαρύθυμα εἶναι, πόσο ἄκεφα, θλιμμένα καὶ ἀμίλητα. Ἔγινε κατάσταση πλέον νὰ μιλοῦνε γρήγορα καὶ ὑπόκωφα μὲ μισὲς λέξεις ἢ νὰ κραυγάζουν μὲ ἄναρθρες κραυγὲς μὲ φωνή, ποὺ δὲν εἶναι δική τους· εἶναι μιὰ φωνή, ποὺ μιμεῖται κάποια ἀκούσματα καὶ ὁ νέος μας ἀκούει ὁ ἴδιος τὴ φωνή του καὶ δὲν τὴν ἀναγνωρίζει. Διαβάστε περισσότερα »
