Το Τριώδιο, αποτελεί μια πνευματική περίοδο, που μας προσγειώνει στην αλήθεια μας. Που μας θυμίζει τον σκοπό της ζωής μας και τα όριά της. Που μας δείχνει την ματαιότητα των σκοπών, των επιδιώξεων και των προτεραιοτήτων μας. Που μας επαναφέρει στην υπαρξιακή μας πραγματικότητα. Που μας οδηγεί στον δρόμο, που ίσως χάσαμε.
Το Τριώδιο, ως οδηγός για την ψυχοσωματική κάθαρση (Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ)
«Σελφάροντας» το θάνατό μας (Κώστας Στούπας)
Η είδηση ότι ο Σκλαβενίτης αγόρασε το πρώην εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ στον Ρέντη για να παράγει έως και 250.000 μερίδες φαγητό την ημέρα δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια καταγραφή μιας μεγάλης κοινωνικής μετάλλαξης. Και το –υποτίθεται υπερβολικό– σύνθημα «η ελληνική οικογένεια δεν θα μαγειρέψει ποτέ πια» δεν είναι αστείο· είναι περιγραφή κατάστασης.
Για δεκαετίες, τα σούπερ μάρκετ πουλούσαν πρώτες ύλες. Η κουζίνα του σπιτιού παρήγαγε αξία: χρόνο, φροντίδα, παράδοση, ενοχές. Σήμερα, το μοντέλο μετατοπίζεται. Το φαγητό μετατρέπεται από διαδικασία σε προϊόν και από προϊόν σε υπηρεσία. Food as a Service. Όπως ακριβώς συνέβη με την ενέργεια, τις μεταφορές, την ψυχαγωγία – και, γιατί όχι, με τις ανθρώπινες σχέσεις.
Τρεις Ιεράρχες, οι ήρωες της Ορθοδοξίας (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)
Από το Συναξάρι – Ο όσιος πατήρ ημών Ιάκωβος ο Ασκητής
(28 Ιανουαρίου)
Ο όσιος Ιάκωβος έζησε αρχικά δεκαπέντε χρόνια σε σπήλαιο κοντά στην κωμόπολη Πορφυριανή της Παλαιστίνης (σημ. Χάιφα). Ασκήθηκε στην εκκοπή του σαρκικού φρονήματος και στην προσευχή με τόσο ζήλο, ώστε ο Θεός του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας. Χωρίς ποτέ να εξέρχεται του σπηλαίου, δέχονταν πλήθος επισκεπτών, και οδήγησε στην χριστιανική πίστη μεγάλο αριθμό Σαμαρειτών.
Λόγος για την αρχομανία κάποιων λειτουργών του Υψίστου & για όσους δημιουργούν σχίσματα στον χώρο της Εκκλησίας και σκανδαλίζουν τους πιστούς με την απομάκρυνσή τους από την κοινή πίστη (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)
[Υπομνηματισμός στα εδάφια Εφ.,15-16: «Ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός, ἐξ οὗ πᾶν τὸ σῶμα συναρμολογούμενον καὶ συμβιβαζόμενον διὰ πάσης ἁφῆς τῆς ἐπιχορηγίας κατ᾿ ἐνέργειαν ἐν μέτρῳ ἑνὸς ἑκάστου μέρους τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομὴν ἑαυτοῦ ἐν ἀγάπῃ»].
Εάν, λοιπόν, θέλουμε να απολαμβάνουμε το Πνεύμα το οποίο έρχεται από την κεφαλή, ας είμαστε στενά συνδεδεμένοι μεταξύ μας· διότι δύο τρόποι αποκοπής από το σώμα της Εκκλησίας υπάρχουν· ο ένας, όταν ψυχράνουμε την αγάπη, και ο δεύτερος, όταν τολμήσουμε πράγματα που είναι ανάξια να γίνονται σε εκείνο το σώμα· διότι και με τους δύο αυτούς τρόπους χωρίζουμε τους εαυτούς μας από το σώμα της Εκκλησίας.
Εάν λοιπόν εμείς, που έχουμε ταχθεί να οικοδομούμε και άλλους σε αυτό, πρώτοι γινόμαστε εμείς αίτιοι για να αποσχίζονται από αυτήν, τι δεν πρόκειται να πάθουμε;
Τίποτε δεν θα μπορέσει να διαιρέσει τόσο εύκολα την Εκκλησία όσο η φιλαρχία· τίποτε δεν παροξύνει τόσο τον Θεό, όσο το να διαιρεθεί η Εκκλησία.





