Η ανθρώπινη ιστορία αρχίζει και προχωρά μέσα σε ένα βαθύ υπαρξιακό τραύμα: το τραύμα της αποξένωσης από τον Θεό και τον αδελφό. Από την πρώτη δολοφονία της ιστορίας, τη δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν, μέχρι τις σύγχρονες μορφές θεσμοθετημένης βίας, ο άνθρωπος παλεύει να δώσει απαντήσεις στο μυστήριο του πόνου, της αδυναμίας και της ευαλωτότητας.

Ο σύγχρονος πολιτισμός, εξοπλισμένος με επιστημονική γνώση και τεχνολογική δύναμη, αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή όλο και περισσότερο ως αντικείμενο διαχείρισης. Ιδιαίτερα όταν η ζωή εμφανίζεται αδύναμη, ανάπηρη ή μη λειτουργική, γεννάται ο πειρασμός της εξάλειψης αντί της συνοδείας.

Η αξία της ζωής δεν μετριέται με όρους χρησιμότητας, υγείας ή κοινωνικής αποδοχής. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως κατάστασης, παραμένει φορέας ιερότητας και κλήσης.

Ο αναγνώστης προσκαλείται να προσεγγίσει το κείμενο όχι ως θεωρητικό λόγο, αλλά ως πρόκληση συνείδησης. Διότι το ερώτημα που διατρέχει ολόκληρο το έργο δεν είναι μόνο τι επιτρέπεται να κάνουμε, αλλά ποιοι επιλέγουμε να είμαστε.

Εκεί στο βάθος της ανθρώπινης ελευθερίας κρίνεται αν θα γίνουμε κριτές της ζωής ή μάρτυρες της ιερότητάς της.

Η πρώτη δολοφονία της ιστορίας, η δολοφονία του Άβελ από το χέρι του Κάιν, δεν υπήρξε λύση στο δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης ούτε κατήργησε τις δοκιμασίες που επέφερε η πτώση. Αντιθέτως, αποκάλυψε με τον ίδιο τραγικό τρόπο ότι η βία, όταν παρουσιάζεται ως απάντηση στο πρόβλημα, βαθαίνει το ρήγμα αντί να το θεραπεύει.

Στο ίδιο τραγικό μοτίβο εντάσσονται και οι «κατά συρροήν» δολοφονίες της σύγχρονης εποχής, οι οποίες, αν και συχνά καλύπτονται με τεχνικούς ή ιατρικούς όρους, διατηρούν την ίδια υπαρξιακή λογική: την απόρριψη της ζωής που θεωρείται βάρος, ασύμφορη ή ανεπιθύμητη. Οι εκτρώσεις, και ιδίως οι εκτρώσεις παιδιών με αναπηρία, φέρουν βαθύ ανθρωπολογικό, κοινωνικό και θεολογικό βάρος,

Η αναπηρία, ακόμη και στις βαρύτερες μορφές της, μας τοποθετεί ενώπιον ενός θείου μυστηρίου στο οποίο δεν έχουμε το δικαίωμα να εισβάλουμε καταργώντας τη ζωή. Δεν μας καλεί σε απόγνωση, αλλά σε ταπείνωση· όχι σε εξόντωση, αλλά σε σχέση.

Ο μόνος αυθεντικός τρόπος αντίδρασης παραμένει η προσευχή: προσευχή για τον ανάπηρο, για τον ασθενή, για τους οικείους, για όλη την ανθρωπότητα. Η προσευχή αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της ζωής της Εκκλησίας, γιατί διασώζει τον άνθρωπο από το να γίνει ο ίδιος δήμιος του αδελφού του.

Σημαντική συμβολή θα είναι η παρουσία της Πολιτείας με τις υπάρχουσες δομές που έχει δημιουργήσει και με αυτές που πρέπει να δημιουργηθούν στην πορεία, ώστε να αντιστοιχούν στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες δίνοντας έτσι στήριγμα και ανακούφιση στις οικογένειες που δοκιμάζονται.

Η ζωή δεν θεραπεύεται με τον θάνατο. Η ανθρώπινη αδυναμία δεν θεραπεύεται με την εξάλειψη του αδύναμου, αλλά με την αγάπη, την ευθύνη και την προσευχή.

Διαβάστε περισσότερα »