Ἔγραψε, καλοί μου φίλοι, ἕνας 27χρονος φυλακισμένος: «Τὰ χόρτασα ὅλα… Θέλω ὅταν ἀποφυλακιστῶ, νὰ ἀλλάξω. Νὰ ἀλλάξω παρέες, περιοχή, ζωή…»! Εἶναι μία μεγάλη καὶ σπουδαία ὁμολογία αὐτή. Μὲ πολλὰ καὶ μοναδικὰ μηνύματα. Νὰ σὰν αὐτά…
Η έκθεση του Yale και η αργοπορημένη ομολογία μιας ακαδημαϊκής αποτυχίας (Αλέξανδρος Σκούρας)
Το Yale δεν είναι απλώς ένα μεγάλο πανεπιστήμιο. Είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής της αμερικανικής ελίτ. Από εκεί περνούν οι αυριανοί δικαστές, υπουργοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές γνώμης. Ταυτόχρονα, όμως, το Yale υπήρξε και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εκκολαπτήρια της νέας ακαδημαϊκής μόδας που κυριάρχησε στη Δύση τα τελευταία χρόνια. Της ιδεολογίας που βάφτισε τη διαφωνία τραύμα, την ενόχληση βία και την ηθικολογία γνώση.
Γι’ αυτό έχει τόση σημασία η νέα του έκθεση για την εμπιστοσύνη στην ανώτατη εκπαίδευση. Όταν ένας τέτοιος θεσμός αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι η αυτολογοκρισία, η πολιτική μεροληψία και η ιδεολογική μονοκαλλιέργεια διαβρώνουν την αξιοπιστία του πανεπιστημίου, δεν έχουμε μπροστά μας ένα εσωτερικό σημείωμα. Έχουμε μια ομολογία.
Κυριακή των Μυροφόρων: Τόλμη… († Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)
Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.
Πώς Θα Σωθούμε: “Ο φθόνος” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Ο φθόνος
Ο φθόνος είναι μια λύπη και μια πικρία για την υπεροχή, την προκοπή ή τα αγαθά του πλησίον. Αλλά και αντίστροφα, φθόνος είναι επίσης η χαρά για τη δυστυχία του πλησίον.
Στην Κυριακή των Μυροφόρων († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Ακούσαμε σήμερα, αδελφοί μου, στο Ιερό Ευαγγέλιο με πόση αγάπη προς τον Χριστό μας οι άγιες Μυροφόρες και ο άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος, φρόντισαν, παρά τους μεγάλους κινδύνους που διέτρεχε η ζωή τους, να κηδεύσουν τον Σωτήρα Χριστό, τον Γλυκύτατο Κύριο, αλλά και να τρέξουν τα χαράματα της Κυριακής, με τα μύρα της αγάπης τους για να προσφέρουν μ’ αυτόν τον τρόπο για μια ακόμη φορά τη λατρεία τους προς τον Σταυρωθέντα Κύριο.





