Ποια είναι τα πραγματικά ποσοστά επιτυχίας, οι άγνωστοι κίνδυνοι για την υγεία των παιδιών και το «ανεπίλυτο τραύμα» των γονέων που αποσιωπάται. Είναι λάθος να προωθούνται οι τεχνικές ART ως ασφαλείς και ισότιμες με την φυσική απόκτηση παιδιών.
Η ραγδαία εξάπλωση των Τεχνολογιών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (Assisted Reproduction Technologies – ART) τις τελευταίες δεκαετίες αναδιαμόρφωσε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται την υπογονιμότητα, την μητρότητα και την πατρότητα. Αυτό που αρχικά παρουσιάστηκε ως μια κατ΄εξαίρεση ιατρική παρέμβαση, κατάφερε να αναχθεί σταδιακά σε μια «κανονική» λύση για όσους επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά. Περισσότερα από 15 εκ. παιδιά έχουν γεννηθεί ως σήμερα, μέσω ART σε όλο τον κόσμο. Σε χώρες όπως η Ισπανία, οι γεννήσεις με αυτές τις τεχνικές αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 14% όλων των νεογνών, στις ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν περίπου το 2,6% των ετήσιων γεννήσεων, ενώ στην Ελλάδα γεννώνται περί τα 5 – 6000 παιδιά ετησίως, σε συνολικό αριθμό 65-70.000 δηλ. αντιπροσωπεύουν το 7,5%-8,6% των γεννήσεων. (1)
Ωστόσο, αυτή η κανονικοποίηση συνοδεύεται από ένα σοβαρό κενό ενημέρωσης σε δύο θεμελιώδη ζητήματα: σχετικά με τα πραγματικά ποσοστά επιτυχίας αυτών των τεχνικών και σχετικά με τους κινδύνους για την υγεία που προκαλούν στα παιδιά. Αυτές οι παραλείψεις εγείρουν σημαντικά ερωτήματα στην ιατρική, για τις οικογενειακές μελέτες, την δημόσια υγεία, την ηθική της λήψης αποφάσεων για την αναπαραγωγική ικανότητα, ακόμη και στην προοπτική μελλοντικών συλλογικών δικαστικών αποζημιώσεων.
