ΑΠ.: Μα υπάρχει και κανένα κακό που να μην προέρχεται από τη φιλαργυρία; Ο απόστολος Παύλος το είπε καθαρά: «Ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία» (Α΄ Τιμ. 6:10). Επειδή, εξηγεί, «όσοι θέλουν να πλουτίσουν, πέφτουν σε πειρασμό, σε παγίδα του διαβόλου και σε πολλές επιθυμίες ανόητες και βλαβερές, που βυθίζουν τους ανθρώπους στην καταστροφή και στο χαμό. Τόσο πολύ το επιθύμησαν μερικοί το χρήμα, ώστε πλανήθηκαν, απομακρύνθηκαν από την πίστη και πλήγωσαν τον εαυτό τους με βάσανα πολλά» (Α΄ Τιμ. 6:9, 10).
Τι κακό προέρχεται από τη φιλαργυρία; (Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι)
Δημοσιεύθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου, 2026
Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού: Η ελευθερία τού Σταυρού († π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, 2026
Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία ἐπάνω στό χωρίο τῆς πρός Γαλάτας ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, κεφάλαιο 6ο, στίχοι 11 ἕως 18, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας τοῦ κηρύγματος τῆς Κυριακῆς, πού ἔγινε τήν Κυριακή στίς 8-9-2013.
Ἡ εὐαγγελική περικοπή πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, μᾶς προετοιμάζει γιά τήν ἐπερχόμενη ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Γι᾽ αὐτό, ἡ Κυριακή ἡ σημερινή πέρα ἀπό τή μεγάλη γιορτή τοῦ Γενεθλίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὀνομάζεται καί Κυριακή πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ. Σ᾽ αὐτή τήν προετοιμασία λοιπόν, ἀκούσαμε τά δύο ἀναγνώσματα, πού εἶναι τόσο βαθιά σέ νοήματα, πού θά ἦταν ἀδύνατο λόγοι ὁλόκληροι νά ἀναλύσουν τή θεολογία αὐτῶν τῶν δύο κειμένων. Θά προσεγγίσουμε στοιχειωδῶς τό κείμενο τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Καί τό προσεγγίζουμε προσωπικῶς, εἰδικά γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο, γιατί ἐκφράζει τή βαθιά πορεία τοῦ κάθε πιστοῦ, μπροστά στόν κάθε σταυρό πού σηκώνει [κάθε μέρα] μπροστά του. Εἶναι μιά πορεία βαθιά ἐσωτερική, θά λέγαμε πού ἀναλύει τόν ἑαυτό του καί ταυτόχρονα ἐκφράζει τόν κάθε ἄνθρωπο πού μέ κάποιο τρόπο ἔτσι ἤ ἀλλιῶς σηκώνει μεγάλους ἤ μικρούς σταυρούς στή ζωή του. Ν᾽ ἀκούσουμε τήν πορεία αὐτοῦ τοῦ κειμένου πραγματικά, γιά νά ὠφεληθοῦμε βαθύτατα γι᾽ αὐτή τήν προσωπική σταυρική μας πορεία, πού τή ζοῦμε μέσα στό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας.
Είναι άχρηστη η ορθογραφία; (Τάκης Θεοδωρόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου, 2026
Το γαλλικό υπουργείο Παιδείας αποφάσισε ότι τα ορθογραφικά λάθη θα υπολογίζονται σε όλα τα μαθήματα του Μπακαλορεά – των απολυτηρίων εξετάσεων. Η απόφαση προκάλεσε την αντίδραση της προοδευτικής κοινότητας των εκπαιδευτικών, οι οποίοι, συνεπικουρούμενοι και από διάφορες γλωσσολογικές θεωρίες, θεωρούν το μέτρο συντηρητικό. Εισάγει, ισχυρίζονται, μία ακόμη αξιακή παράμετρο στη μαθητική κοινότητα, η οποία διαχωρίζει τους «ικανούς» από τους «ανίκανους». Η ακραία εκδοχή της οδηγεί σε πολιτισμική κρίση: ο καθένας μπορεί να γράφει τα γαλλικά ανάλογα με την κουλτούρα του. Δεν ξέρω τι προβλέπεται για όσους θέλουν να γράφουν γαλλικά με ελληνικούς ή, ακόμη καλύτερα, με ιαπωνικούς χαρακτήρες. Ο εντοπισμός των ορθογραφικών λαθών θεωρείται ότι στιγματίζει τους πιο αδύναμους μαθητές. «Γράφω όπως γουστάρω γιατί αυτή είναι η ταυτότητά μου». Αυτοί, βέβαια, οι οπαδοί της ισότητας δεν σκέφτονται ότι έτσι δημιουργούνται δύο διακριτές τάξεις πολιτών, αυτοί που μπορούν να εκφράσουν οργανωμένα και πειθαρχημένη τη σκέψη τους και αυτοί που την παραδίδουν στις παρορμήσεις της άγνοιάς τους.
Σχολεία: Με μολύβι και χαρτί! (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου, 2026
Δὲν θὰ τὸ πιστέψετε, καλοί μου φίλοι. Ὅλες οἱ χῶρες, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, ἐγκαταλείπουν τὶς ὀθόνες στὰ σχολεῖα, καὶ ἐπιστρέφουν στὸ παραδοσιακὸ μολύβι καὶ χαρτί! Ὅλα ξεκίνησαν ἀπὸ τὴ χρήση τῶν κινητῶν, γιὰ νὰ καταλήξουν στὴν κατάργηση καὶ τῶν ὀθονῶν! Τὰ παθήματα τῶν χωρῶν ποὺ εἶχαν αὐτὲς ὡς μέσο διδασκαλίας εἶναι ἀποκαλυπτικά. Πέραν ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τῶν εἰδικῶν, ποὺ ἐπιτέλους ἄρχισαν νὰ εἰσακούονται. Ἔστω καὶ τώρα ποὺ εἶναι θέμα χρόνου ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη νά… γράφει καὶ νὰ διαβάζει γιὰ τὸν μαθητή! Ἀλλ’ ἀξίζει νὰ πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…
Οι τελευταίοι Δωρικοί (Πέτρος Φαραντάκης, Δρ Φιλοσοφίας)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου, 2026
Επιστροφή σε μιαν άλλη Κρήτη
Είχα να κατεβώ στην Κρήτη κάμποσα χρόνια. Στο διάστημα αυτό την κουβαλούσα μέσα μου όπως ήταν τότε. Οι ίδιοι δρόμοι, τα ίδια χωριά, οι ίδιες φωνές. Σαν να μπορούσε ένας τόπος να περιμένει τον άνθρωπο που έφυγε. Τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό δεν το κάνει ο τόπος. Το κάνει μόνο η μνήμη. Από τις πρώτες κιόλας ώρες ένιωσα πως περπατούσα σε έναν γνώριμο και ταυτόχρονα άγνωστο τόπο. Οι δρόμοι είχαν ανοίξει, οι οικισμοί είχαν απλωθεί, ξενοδοχεία και καινούργιες οικοδομές είχαν καταλάβει εκτάσεις που άλλοτε τις θυμόμουν γεμάτες ελιές, αμπέλια ή απλώς άγρια γη. Δεν ένιωσα θυμό. Ούτε διάθεση να κατηγορήσω κανέναν. Ο τουρισμός έφερε δουλειές, κράτησε κόσμο στον τόπο του, έδωσε προοπτικές. Μαζί του όμως άλλαξε και το βλέμμα μας για την Κρήτη.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν έψαχνα τα χωριά. Έψαχνα τις εικόνες που είχα κρατήσει από αυτά. Και οι εικόνες, όταν περάσουν αρκετά χρόνια, είναι πιο επίμονες από την πραγματικότητα. Ευτυχώς, η γη είχε αντισταθεί περισσότερο από τους ανθρώπους. Τα Λευκά Όρη εξακολουθούσαν να στέκουν εκεί, αδιάφορα για τις δικές μας αλλαγές. Οι ξερολιθιές παρέμεναν στις πλαγιές σαν παλιές υπογραφές. Οι ελιές λύγιζαν στον άνεμο όπως τις θυμόμουν και το θυμάρι μοσχοβολούσε με εκείνη την οικεία μυρωδιά που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει, έστω για λίγο, ότι ο χρόνος δεν νικά πάντοτε.
Τις μεγαλύτερες αλλαγές τις πρόσεξα στους ανθρώπους. Διαβάστε περισσότερα »
