Η κληρονομικότητα στον άνθρωπο και η επίδραση της χάριτος του Θεού († π. Συμεών Κραγιόπουλος)

Δημοσιεύθηκε στις 24 Αυγούστου, 2026
ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Κάθε ἄνθρωπος ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτὸ μὲ καταβολές. Μπερδεύονται ὅμως τὰ πράγματα, καὶ δὲν μπορεῖ πολύ-πολὺ νὰ ξεκαθαρίσει κανεὶς τί ἀκριβῶς ἔχει τὸ παιδὶ ὡς καταβολές, ὅταν ἔρχεται στὸ κόσμο, καὶ τί προστίθεται ὕστερα ἀπ’ ἔξω.

Μιὰ νευρωτικὴ μητέρα, ἂν ἐπιτρέπεται νὰ ποῦμε ἔτσι, λίγο πολὺ θὰ δώσει ἀνάλογες καταβολὲς στὸ παιδί της, καὶ ἑπομένως θὰ ὑπάρχει μιὰ ἀνάλογη προδιάθεση μέσα στὸ παιδὶ ἀπὸ τὴ ρίζα του. Ἀλλὰ δὲν ξέρουμε πόσο δίνει, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ παιδὶ ἀρχίζει νὰ ὑπάρχει μέσα της καὶ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς κυοφορίας, καὶ πόσο μετὰ τὴ γέννησή του, τὴν ὥρα ποὺ τοῦ μιλάει, τὴν ὥρα ποὺ τὸ μαλώνει, ὁπότε ἀναγκάζεται τὸ παιδὶ νὰ ζεῖ μέσα σὲ μιὰ ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργεῖ αὐτὴ ἡ νευρωτικὴ μητέρα. Ἔτσι, καθὼς μεγαλώνει τὸ παιδὶ καὶ γίνεται πέντε, ἕξι, δέκα χρόνων, μοιάζει τὴ μητέρα του· ἔχει ἀρχίσει δηλαδὴ νὰ ἔχει νευρωτικές, τρόπον τινά, ἐκδηλώσεις, κομπλεξικὲς ἐκδηλώσεις. Καὶ διερωτόμαστε: Εἶναι ἔτσι τὸ παιδί, ἐπειδὴ γεννήθηκε ἀπὸ μιὰ τέτοια μητέρα, ἢ εἶναι ἔτσι, ἐπειδὴ τὸ μεγάλωσε μιὰ τέτοια μητέρα;

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν ο πόνος γίνεται θέαμα στα ΜΜΕ από εμάς! (Μάνος Λαμπράκης)

Δημοσιεύθηκε στις 23 Αυγούστου, 2026
ΑΝΕΠΙΚΑΙΡΑ

Σήμερα το πρωί στον σταθμό του Μετρό «Άγιος Αντώνιος», ένας άνδρας έπεσε στις γραμμές την ώρα που προσέγγιζε ο συρμός. Η κυκλοφορία στη Γραμμή 2 διακόπηκε προσωρινά, τρεις σταθμοί τέθηκαν εκτός λειτουργίας και στο σημείο έσπευσαν Πυροσβεστική, Αστυνομία και ΕΚΑΒ.
Ο άνδρας ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του.

Μέχρι εδώ η είδηση.
Ύστερα αρχίζει μια δεύτερη, λιγότερο έκτακτη επειδή επαναλαμβάνεται πλέον σχεδόν παντού και ακριβώς γι’ αυτό πολύ πιο ανησυχητική.
Ενώ ένας άνθρωπος βρισκόταν κάτω από έναν ακινητοποιημένο συρμό, ένα κινητό τηλέφωνο σηκώθηκε για να καταγράψει την εικόνα.
Μια ασήμαντη, θα έλεγε κανείς, χειρονομία μπροστά στο μέγεθος του θανάτου.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη χειρονομία συμπυκνώνεται σχεδόν ολόκληρη η πολιτισμική μετάλλαξη της εποχής μας.

Διαβάστε περισσότερα »

Πατέρας· η ήρεμη δύναμη (Μερόπη Ν. Σπυροπούλου, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών)

Δημοσιεύθηκε στις 23 Αυγούστου, 2026
ΚΟΙΝΩΝΙΑ

«Να διδάσκεις χωρίς να το δείχνεις,

να πείθεις χωρίς να πιέζεις,

και να οδηγείς

χωρίς να σπρώχνεις».
Μ. ΠΑΛΛΑΝΤΙΟΣ

 

Γίνεται, επομένως, αντιληπτό το πόσο σημαντικός, πολύτιμος και αναντικατάστατος είναι ο ρόλος που παίζει ο πατέρας στη ζωή της οικογένειας και στην προσωπικότητα των παιδιών. Και δεν είναι καθόλου ανεξήγητο το ότι, παρά τις όποιες αλλαγές επέφερε η βιομηχανική και μεταβιομηχανική εποχή στη ζωή της γυναίκας, τα συναισθήματα των παιδιών για τους γονείς τους δεν έχουν αλλάξει. Η μητέρα εξακολουθεί να είναι για το παιδί η ζεστή και γλυκιά αγκαλιά, για φροντίδα και παρηγοριά, ενώ ο πατέρας αντιπροσωπεύει – θέλουν να αντιπροσωπεύει – την ήρεμη δύναμη, τη σιγουριά, την ασφάλεια και την προστασία.

Διαβάστε περισσότερα »

Λιτανεία ή παρέλαση; (π. Βασίλειος Θερμός)

Δημοσιεύθηκε στις 22 Αυγούστου, 2026
ΑΝΕΠΙΚΑΙΡΑ

[…] Το ήθος της λιτανείας προοριζόταν να είναι δοξολογικό-ικετευτικό και αντ’ αυτού έγινε επιδεικτικό, όπως (εν μέρει) αναμένεται να είναι το ήθος της παρέλασης! Ο καθένας μας εδώ ας μαρτυρήση την εμπειρία του. Κληρικοί «φορεμένοι» και ψάλτες πορευόμαστε κοιτώντας δεξιά και αριστερά, ενίοτε χαιρετώντας γνωστούς μας με νεύματα (καμιά φορά και με φωνές!), ή συζητούμε μεταξύ μας περί ανέμων και υδάτων. Μαρτυρούν γι’ αυτό παρευρισκόμενοι πιστοί που συμβαίνει άθελά τους να ακούν κληρικούς κατά τη λιτάνευση να συζητούν για ιδιωτικές τους υποθέσεις ή να σχολιάζουν άλλους ή να αστεΐζωνται ή…

Διαβάστε περισσότερα »

Κάηκαν τα δάση, χάθηκαν περιουσίες, πόνεσαν άνθρωποι… και κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να ειρωνευτούν ακόμη και την ελπίδα (Στυλιανός Καβάζης)

Δημοσιεύθηκε στις 22 Αυγούστου, 2026
ΑΝΕΠΙΚΑΙΡΑ

«Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον…» (Μαρκ. 8,36).

«Απάνω σ’ αυτό το χαμοβούνι, στην κορφή του, είναι χτισμένο ένα εκκλησάκι, ο άγιος Γιάννης ο Πέλικας. Απ’ όλα τούτα τα εξωκκλήσια ο άγιος Γιάννης είναι για μένα το πιο αγαπημένο. Στη χαμηλή την πόρτα από πάνω βρίσκεται μια μικρή θυρίδα, και μέσα είναι ζωγραφισμένος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος. Τον κυττάζεις μονάχα και ησυχάζουνε τα φυλοκάρδια σου, φεύγουνε από μέσα σου οι στενοχώριες, καθαρίζει κι’ αλαφρώνει η καρδιά σου, γίνεσαι αξέγνοιαστος σαν το παιδί από τη χαρά.». (Κυρ Φώτης Κόντογλου)

Το τελευταίο διάστημα βλέπω ξανά μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν ευλαβικά σε κάθε μεγάλη πυρκαγιά. Ένας τόπος που μέχρι χθες έσφυζε από ζωή, μέσα σε λίγες ώρες γίνεται στάχτη. Δέντρα μαυρισμένα, σπίτια καμένα, άνθρωποι συγκλονισμένοι να κοιτούν σιωπηλοί την καταστροφή και μέσα σε αυτό το τοπίο του πόνου, ένα μικρό εκκλησάκι μένει όρθιο.
Βλέπω ανθρώπους ανάμεσα στα αποκαΐδια να κάνουν τον σταυρό τους, να δακρύζουν και να δοξάζουν τον Θεό και να παίρνουν δύναμη γι’ αυτό το μικρό σημάδι που οι ίδιοι αισθάνονται ως ελπίδα.

Προφανώς δεν πανηγυρίζουν για την καταστροφή. Δεν χαίρονται επειδή χάθηκε ένα δάσος. Δεν ξεχνούν τον πόνο των ανθρώπων. Απλώς, μέσα στο σκοτάδι, κρατούν ένα μικρό φως και τότε εμφανίζεται η άλλη φωτιά. Η φωτιά των απαξιωτικών και ειρωνικών σχολίων. «Θαύμα! Κάηκε ολόκληρο το δάσος, μα σώθηκε το εκκλησάκι!».

Διαβάστε περισσότερα »

« Παλαιότερα Άρθρα
Νεότερα Άρθρα »

  • Ενημερώσεις

    Εάν επιθυμείτε να σας στέλνουμε εβδομαδιαίες ενημερώσεις, με τις πρόσφατες προσθήκες άρθρων, μπορείτε να μας στείλετε τα στοιχεία σας (όνομα, ηλεκτρονική διεύθυνση, πόλη) ΕΔΩ.

    Τα στοιχεία σας δεν διατίθενται προς επεξεργασία σε τρίτους.

  • Προτεινόμενες Σελίδες




    Στο παρόν ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο φιλοδοξούμε να καταχωρήσουμε και να διαθέσουμε χιλιάδες τίτλους της Ορθόδοξης βιβλιογραφίας όπως αυτή καταγράφεται καθημερινά από τους Ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Κάθε τίτλος βιβλίου που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο μας έχει επιλεγεί προσεκτικά για την ορθότητα και την ακρίβειά του σε θέματα της Ορθόδοξης πίστεως.

    Τα έσοδα των πωλήσεων των βιβλίων, θα διατίθενται για Ιεραποστολικούς και Φιλανθρωπικούς σκοπούς.



    Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα

    Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει. Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα στοὺς γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε μεταξύ τους μὲ μουσική.

    (Νικηφόρος Βρεττάκος)

Powered by WordPress and ShopThemes