Όταν σήμερα γίνεται λόγος για τις βλαπτικές συνέπειες της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) τονίζεται συνήθως η ανάγκη για την θέσπιση κανόνων και δικλείδων ασφαλείας προκειμένου να θωρακισθούν οι κοινωνίες απέναντι στο φάσμα της μαζικής ανεργίας, που θα προκύψει από το γεγονός ότι η ΤΝ διεκπεραιώνει καθήκοντα, ρουτινιάρικα συνήθως, πολύ πιο γρήγορα και φθηνά από τον άνθρωπο. Ανάλογη εγρήγορση απαιτείται, λένε πολλοί, και απέναντι στην μέσω ΤΝ προωθούμενη παραπληροφόρηση, στην κατασκευή αυτόνομων όπλων και στην μαζική παρακολούθηση των πολιτών με την βοήθεια συστημάτων της ΤΝ.
Το πρόβλημα όμως με την ΤΝ δεν έχει να κάνει μόνον με τις μάκρο-επιπτώσεις της που είναι σε όλους πλέον φανερές. Σχετίζεται κυρίως με τις ανθρωπολογικές προκλήσεις που κομίζει η ανάπτυξη της ΤΝ. Για να εξετασθεί αυτό το σοβαρό ζήτημα θα πρέπει πρώτα να γίνει μια σύντομη αναφορά στις διαφορές ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης. Κάποιοι λοιπόν δεν εντοπίζουν ιδιαίτερες διαφορές μεταξύ των δύο ειδών νοημοσύνης και γι’ αυτό διατυπώνουν τον ισχυρισμό ότι με την ραγδαία εξέλιξη της ΤΝ θα οδηγηθούμε σύντομα στην ανάπτυξη της υπερνοημοσύνης και στην εκ βάθρων και επί τα βελτίω αναμόρφωση της κοινωνίας και των ανθρώπινων σχέσεων. Οι ισχυρισμοί αυτοί διατυπώνονται με αφετηρία την σύγκριση της ατομικής ευφυΐας με την ΤΝ, την σύγκριση για παράδειγμα των επιδόσεων ενός έμπειρου σκακιστή με τις επιδόσεις της ΤΝ. Σε αυτήν την περίπτωση η ΤΝ νικά κατά κράτος ακόμη και πρωταθλητές του σκακιού.
