Η αλήθεια που βλέπουμε στους άλλους είναι συχνά πιο ανώδυνη από εκείνη που αποκαλύπτει ο καθρέφτης μας
Υπάρχει μια κοινή, σχεδόν καθολική τάση που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση. Το να βλέπουμε μεγεθυμένα τα λάθη των άλλων, ενώ τα δικά μας τα συρρικνώνουμε ή τα επενδύουμε με δικαιολογίες. Στην καθημερινή μας ζωή, συχνά σχολιάζουμε με πάθος, πόσο διεφθαρμένη είναι η κοινωνία μας, πόσο «επιτήδειοι» είναι οι συμπολίτες μας, πως όλοι κλέβουν, εκμεταλλεύονται ή παραβιάζουν τους κανόνες. Κατηγορούμε τον φοροφυγά που ξεγέλασε το κράτος, τον «βολεμένο» που αξιοποίησε μια γνωριμία, τον οδηγό που παραβίασε το κόκκινο φανάρι, τον πολιτικό που νοιάζεται μόνο για την καρέκλα του. Και την ίδια στιγμή, όταν έλθει η ώρα να πράξουμε κι εμείς τα ίδια, ή και χειρότερα, τότε σπανίως περνά από το μυαλό μας να αναλογιστούμε τι πραγματικά κάνουμε.
