Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.
Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.
