Συναντάμε μία τάξη σταυροφορούντων ανθρώπων να φέρνουν σταυρό και μάλιστα σοβαρό σταυρό μέσα στο ανδρόγυνο. Και εκεί, εάν κάποιος θελήσει να εξετάσει, και θελήσει ο άλλος να απαντήσει με ειλικρίνεια, θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα τον σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στον χωρισμό. Το ανδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ο σύζυγος από δω με παιδιά, που του άφησε η γυναίκα. Η σύζυγος από εκεί με παιδιά, που της άφησε ο σύζυγος. Και είναι χωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στον ώμο τους. Και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται. Διότι όσο και να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε τον γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμου πάντοτε θα σύρεται και θα είμαστε σαν το σκυλί που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά και ξαναγυρίζει κοντά και το κτυπά πάντοτε και του λέει· Εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά. Και αν αναρωτηθεί το ανδρόγυνο αυτό, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω μας σήμερα; γιατί οι στενοχώριες αυτές; γιατί οι θλίψεις; Θα δούμε, ότι από τις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Ας το ομολογήσουμε.
Από την αυτοθεμελίωση στη μετοχή: η κολλυβαδική ανασύσταση της ύπαρξης (Πέτρος Φαραντάκης, διδάκτορας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών)
Το λεγόμενο κολλυβαδικό κίνημα συνιστά ένα από τα πλέον ιδιότυπα και γόνιμα πνευματικά φαινόμενα του ύστερου ορθόδοξου κόσμου, το οποίο αναπτύχθηκε κυρίως στον χώρο του Αγίου Όρους κατά τον δέκατο όγδοο αιώνα. Συνδέεται με εξέχουσες μορφές όπως είναι ο Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Μακάριος Νοταράς και ο Αθανάσιος ο Πάριος, και εμφανίζεται αρχικά ως ένα κίνημα επιστροφής στην αυθεντικότητα της εκκλησιαστικής ζωής: στην επαναφορά της συχνής θείας κοινωνίας, την πιστή τήρηση της λειτουργικής παράδοσης και την αναβίωση της πατερικής εμπειρίας. Ωστόσο, μια βαθύτερη ανάγνωση αποκαλύπτει ότι η σημασία του δεν εξαντλείται σε έναν απλό λειτουργικό «συντηρητισμό», αλλά αγγίζει θεμελιώδη ζητήματα που σχετίζονται με την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.
Η εποχή της παράνοιας (π. Νικόλαος Λουδοβίκος)
Ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Λουδοβίκος σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Πεμπτουσία χαρακτηρίζει την εποχή μας ως εποχή της παράνοιας. Περιγράφει τα στοιχεία αυτής της παράνοιας και τον τρόπο της υπερνικήσεώς της μέσω της υιοθεσίας και της πραγματικής ελευθερίας των τέκνων του Θεού.
Με την εξωσωματική γεννιούνται ή χάνονται παιδιά;
Τα χαμένα παιδιά είναι πολλαπλάσια από τα γεννημένα.
Σύμφωνα με έκθεση(1) που δημοσιεύθηκε την άνοιξη του 2025 από την Εταιρεία Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγικής Τεχνολογίας (SART) των ΗΠΑ, υπάρχει μια σκοτεινή πραγματικότητα που αφορά την εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF): στην προσπάθεια των ενηλίκων να δημιουργηθούν παιδιά, τα περισσότερα από τα παιδιά που δημιουργούνται χρησιμοποιώντας εξωσωματική γονιμοποίηση δεν θα επιβιώσουν.
Όσο ο αριθμός των κύκλων εξωσωματικής αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, τόσο αυξάνεται και ο αριθμός των ζωών που χάνονται κατά την διαδικασία – και αυτό είναι συγκλονιστικό. Ο συνολικός αριθμός των ζωών που χάνονται ως αποτέλεσμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης ξεπερνά πλέον τον αριθμό των ζωών που χάνονται από την προκλητή, προγραμματισμένη έκτρωση κάθε χρόνο. Τα στατιστικά στοιχεία έρχονται από τις ΗΠΑ, και είναι ανάλογα και για την Ελλάδα, καθώς οι τεχνικές και οι μέθοδοι της IVF είναι κοινές.
Πώς Θα Σωθούμε: Λόγοι παρηγοριάς στους θλιμμένους (Ιερά Μονή Παρακλήτου)
Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Λόγοι παρηγοριάς στους θλιμμένους:
α΄. Η καλύτερη παρηγοριά για τους θλιμμένους είναι η επίγνωση των αμαρτημάτων τους
β΄. Η παρηγοριά της προσευχής
γ΄. Επτά ωφέλιμες και παρήγορες σκέψεις
δ΄. Η Θεία Κοινωνία
ε΄. Παρήγοροι λόγοι στους φτωχούς
ς΄. Παρήγοροι λόγοι στους αρρώστους και τους αναπήρους
z΄. Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων
Όσα διάβασες ως εδώ, θα ήταν αρκετά για να παρηγορηθείς και να καταλάβεις πόσο ωφελείσαι από τις θλίψεις, αν δεν ήσουν κι εσύ, όπως όλοι μας, άνθρωπος αδύναμος. Για την αδυναμία, λοιπόν, και τη χαυνότητα της φύσεως, καθώς και για μεγαλύτερη ψυχική σου ενίσχυση, διάβασε και όσα είναι γραμμένα πιο κάτω.







