Ἀσχοληθήκαμε καί ἄλλοτε μέ τήν παραβατικότητα τῶν νέων, τήν ὁποία εἴχαμε συνδέσει μέ τήν κακοποίηση τῶν παιδιῶν. Ἐπισημάναμε, βέβαια, τότε ὅτι «ἡ Πολιτεία καί ἡ κοινωνία μέ τούς θεσμούς τους προσπαθοῦν μέ πολλούς τρόπους νά ἀντιμετωπίσουν τά φαινόμενα αὐτά», δηλαδή νά ἀντιμετωπίσουν «τά ἀποτελέσματα τῆς παραμέλησης καί τῆς κακοποίησης τῶν παιδιῶν, ὥστε νά καταπολεμηθοῦν οἱ σημαντικότερες ἐμφανεῖς αἰτίες τῆς παιδικῆς καί νεανικῆς παραβατικότητας. Ὑπάρχουν ὅμως καί ἀφανεῖς αἰτίες, χωρίς παραμέληση καί χωρίς ἐμφανῆ κακοποίηση» (Ε.Π., φ. 352). Καί σημειώσαμε τήν βασική ἀνθρωπολογική θέση τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, ὅτι «τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραβίαστο καί μέ αὐτό ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνη ἀπό Θεός ἕως θηρίο».

Ἀσχολούμαστε πάλι μέ τό θέμα αὐτό, μετά ἀπό τήν δημοσιοποίηση μιᾶς ἐπιστολῆς ἀναπληρωτῆ ἐκπαιδευτικοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπέβαλε τήν παραίτησή του ἀπό τήν ἐκπαίδευση, μή ἀνεχόμενος τήν κατάσταση πού ἐπικρατοῦσε σέ ἕνα ἀπό τά σχολεῖα στά ὁποία ὑπηρετοῦσε. Τά βασικά τμήματα τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς δημοσίευσε σέ δύο ἄρθρα του στήν ἐφημερίδα «Καθημερινή», στίς 11 καί 25 Ἰανουαρίου, ὁ ἀρθρογράφος (σύμβουλος ἐπιχειρήσεων) Ἀνδρέας Δρυμιώτης. Θά παραθέσουμε κάποια χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἀπό αὐτά τά δύο ἄρθρα, τά ὁποῖα δίνουν ἀφορμή γιά ἐποικοδομητικό σχολιασμό. Γράφει ὁ ἀρθρογράφος: