Πολύς λόγος γίνεται τόσο από την τηλεόραση όσο και από τις εφημερίδες για την Ολυμπιάδα του 2004, την οποία ανέλαβε η Αθήνα. Σε άρθρο του, από τον Σεπτέμβριο ήδη του 1997 στην “Εκκλησιαστική Παρέμβαση”, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεος ήταν προφητικός στην ανησυχία του. Συγκεκριμένα ανέφερε: “Φοβάμαι, λοιπόν, μήπως μέσα στο πνεύμα αυτό επιδιωχθή αναβίωση των αρχαίων ειδωλολατρικών θυσιών της αρχαίας λατρείας του Δωδεκαθέου, η αναπαράσταση εορτών των Παναθηναίων, του Διονύσου κλπ. εν ονόματι της πολιτισμικής Ολυμπιάδος”.
Το πρόβλημα του γυμνισμού (Αγιορείτης Μοναχός)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου, 2006
Επιστολή Αγιορείτου Μοναχού
Συμπτώματα παθολογικά στην ζωή της Εκκλησίας μας
Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου, 2006
Μοναστηριακά και Ενοριακά πράγματα – αντιορθόδοξες νοοτροπίες
Διαβάστε περισσότερα »
Αληθώς Ανέστη! (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου, 2006
Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν’ αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφ’ όσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πως και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια;
Διαβάστε περισσότερα »
Λειτουργική Αναγέννηση (Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 19 Ιανουαρίου, 2006
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ πρόσφατες θεολογικές συζητήσεις, θα ήθελα να καταθέσω τον λογισμό μου, ειλικρινά, ταπεινά και πολύ απλά. Κατ’ αρχάς θεωρώ αδόκιμο τον όρο «λειτουργική αναγέννηση». Αναγέννηση νομίζω σημαίνει εκ νέου γέννηση, ξαναγέννημα, επειδή έχουμε φθορά, ακρωτηριασμό, αδυναμία ή και παρακμή. Παρατηρείται αποδεδειγμένα κάτι τέτοιο, και γι’ αυτό φταίει το κείμενο, η γλώσσα της θ. Λειτουργίας και η εκ τούτου μη συμμετοχή των λαϊκών στα «εκκλησιαστικά δρώμενα»; Με μόνο οπλισμό την ειλικρίνειά μου εξέρχομαι, για να μη χαρακτηρισθώ «κοσμόφοβος και μισόκοσμος», και δίχως δυνατά και υψηλά επιχειρήματα διατυπώνω ξεκάθαρα τη σκέψη μου και λέγω, πρώτα σε μένα, πως χρειάζεται καλύτερα προσωπική αναγέννηση· ταπεινή μαθητεία στην παράδοση, στην απλότητα, στη σωφροσύνη, με άχρωμα γυαλιά. Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι το κύριο πραγματικό ποιμαντικό πρόβλημα. Είναι δημιουργημένο, κατασκευασμένο πρόβλημα. Μάλιστα προέρχεται από εκεί πού δεν θα το περίμενες. Δεν θεωρώ, επαναλαμβάνω, ότι είναι πραγματικής ποιμαντικής αναγκαιότητας.
Διαβάστε περισσότερα »
