Εἰς προσφάτως ἐκδοθὲν βιβλίον^[1] γίνεται ἐκτενὴς ἀναφορὰ εἰς τὸν τρόπον, κατὰ τὸν ὁποῖον πρέπει νὰ ἀναγινώσκωνται οἱ εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας, καί, ἐπειδὴ κατ’ ἐπανάληψιν ἀναφέρεται ἐκεῖ τὸ ὄνομά μου, αἰσθάνομαι τὴν ὑποχρέωσι νὰ δώσω κάποιες ἀπαντήσεις. Ἐξ ἄλλου ὁ τρόπος ἀναγνώσεως τῶν εὐχῶν, δὲν συνιστᾶ παρωνυχίδα, ἀλλ’ «ἔκφρασι τῆς θεολογίας τῆς λατρείας», ὡς ἀνέφερε προσφάτως πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος τῆς Λειτουργικῆς, ἤ, ὡς γράφει ὁ αἰδεσιμολογιώτατος συγγραφεὺς τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου, (εἰς τὸ ἑξῆς ὁ π.), τὸ θέμα αὐτὸ «ἀποτελεῖ κλειδὶ τῆς ἐκκλησιολογικῆς μας κατανοήσεως»^[2], ἐφ’ ὅσον «πᾶσι τοῖς ὑπὸ τοῦ ἱερέως διὰ πάσης τῆς τελετῆς πραττομένοις, ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος σημαίνεται»^[3].

Διαβάστε περισσότερα »

Εἰς τὴν πρόσφατον ἔκδοσιν τοῦ περιοδικοῦ «Σύναξη» (τ. 95) ὁ καθηγητὴς κ. Γ. Φίλιας, προσπαθῶν νὰ ὑπεραμυνθῇ τῆς εἰς ἐπήκοον τοῦ λαοῦ ἀπαγγελίας τῶν εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας, γράφει ὅτι ἡ μυστικὴ ἀνάγνωσις αὐτῶν «ἐπισυνέβη κατὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας» (σ. 50).

Ἐρωτῶ:

Διαβάστε περισσότερα »

Από την αρχαία εκκλησιαστική εποχή, και αυτήν ακόμη την αρχαία ελληνική περίοδο, παρατηρείται η σύγκρουση μεταξύ του ιδεαλισμού και του ματεριαλισμού, του ορθολογισμού και του μυστικισμού, της λατρείας των θεών του δήμου και της αποδοχής του μεταφυσικού ιδεαλισμού, εκ μέρους της αριστοκρατίας. Στήν περίοδο της εικονομαχίας συγκρούσθηκαν δύο αντιλήψεις, ήτοι του ανεικονίστου ασιατικού πνεύματος και του εξεικονιστικού ελληνικού πνεύματος και βεβαίως οι άγιοι Πατέρες αντιμετώπισαν θεολογικά το θέμα αυτό και τελικά κατοχυρώθηκε η ορθόδοξη διδασκαλία περί εικόνων από την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Ἡ ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψις τῆς ζωῆς, ὅπως αὐτὴ διεμορφώθη εἰς τὴν Εὐρώπη κατὰ τὸ α΄ ἥμισυ τοῦ 20ου αἰῶνος, σταδιακῶς διέφθειρε τὴν χριστιανικὴ σκέψι. Ἔτσι, περὶ τὸ μέσον τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ, διεπιστώθη ὅτι μόνον ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πιστῶν εἶχε τὴν διάθεσι νὰ ἐκκλησιασθῇ. Μετὰ τὴν διαπίστωσιν αὐτὴν ὁ ρωμαιο-καθολικὸς κόσμος ἐκινητοποιήθη πρὸς ἀνεύρεσι θεσμικῶν μέτρων, ὁποὺ θὰ ἠμποροῦσαν νὰ συμβάλουν οὐσιαστικῶς εἰς τὴν ὑπέρβασι τῆς κρίσεως. Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην πολλοὶ ἐκπρόσωποι τοῦ ρωμαιο-καθολικισμοῦ ὑπεστήριζαν ὅτι θὰ ἐπανέλθῃ ὁ κόσμος εἰς τὴν ἐκκλησία ἂν οἱ Λατῖνοι προσήγγιζαν τὶς ἀπόψεις τῶν Διαμαρτυρομένων. Καρπὸς αὐτῆς τῆς ἀντιλήψεως ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, καὶ ἡ εἰσαγωγὴ τῆς κατ’ ἐνώπιον τοῦ λαοῦ τελέσεως τῆς λειτουργίας ὑπὸ τῶν Ρωμαιο-καθολικῶν. Διαβάστε περισσότερα »