Πρός τον

Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος

κ.κ. Χριστόδουλο

Μακαριώτατε,

θα ήθελα να μου επιτρέψετε να διατυπώσω μια απορία που μου δημιουργήθηκε όταν διάβασα στο «Ecclesia Report Νο 177» ότι στις 3 Δεκεμβρίου θα γίνει ειδική εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής όπου θα παρουσιαστεί το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Από τότε που ήμουν συνειδητό μέλος της Εκκλησίας μας αγωνίζομαι ως ένας απλός πιστός να κάνω πράξη στη ζωή μου την διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων της Ορθοδοξίας. Και μέχρι σήμερα αυτή η διδασκαλία με δίδασκε πως «Σου δε ποιούντος ελεημοσύνην μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου.» (Ματθ. στ΄ 3) ή «Προσέχετε την ελεημοσύνην υμών μη ποιείν έμπροσθεν των ανθρώπων προς το θεαθήναι αυτοίς¨ ει δε μήγε, μισθόν ουκ έχετε παρά τω πατρί υμών τω εν τοις ουρανοίς. Όταν ουν ποιής ελεημοσύνην, μη σαλπίσης έμπροσθέν σου, ώσπερ οι υποκριταί ποιούσιν… αμήν λέγω υμίν απέχουσι τον μισθόν αυτών.» (Ματθ. στ΄ 2) και ακόμα «Δεύτε εκκαθάρωμεν εαυτούς, εν ελεημοσύναις και οικτιρμοίς πενήτων, μη σαλπίζοντες, μη δημοσιεύοντες, ημών την ευποιίαν¨ μη επιγνώτω η αριστερά, της δεξιάς το έργον¨ μη σκορπίση η κενοδοξία, τον καρπόν της ελεημοσύνης¨ αλλ’ εν κρυπτώ τω τα κρυπτά ειδότι κράξωμεν¨ Πάτερ, άφες τα παραπτώματα ημών, ως φιλάνθρωπος» (Τριώδιον, στιχηρόν ιδιόμελον των αποστίχων, του εσπερινού της Κυριακής α’, των Νηστειών).

Δεν μπορώ λοιπόν να καταλάβω πως η εκκλησία πήρε μια τέτοια απόφαση (μάλιστα εκδόθηκε και ειδικός τόμος με τίτλο «Η μαρτυρία της αγάπης. Το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος»). Μα μήπως το φιλανθρωπικό έργο της, δεν είναι γνωστό σε όσους βρίσκονται κοντά στην Εκκλησία; Αλλά κι αν αυτό γίνεται για τους πολεμίους της, δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πως κάτι θα βρουν να πουν πάλι, αφού αυτό θα αποτελέσει άλλοθι για το ότι βρίσκονται μακριά απ’ την Εκκλησία.

Η λογική της «διαφήμισης» του έργου, νομίζω πως δεν συνάδει με το σωτηριολογικό χαρακτήρα της εκκλησίας μας (έστω και αν δεν γίνεται από συγκεκριμένο πρόσωπο). Δεν αποτέλεσε πρακτική της στο παρελθόν. Δεν έχει ανάγκη η Εκκλησία μας από οπαδούς (ψηφοφόρους στην πολιτική, πελάτες στο εμπόριο). Εμείς έχουμε ανάγκη την Εκκλησία.

Ελπίζω να υπάρχει κάτι που δεν σκέφθηκα και να δικαιολογεί αυτή την κίνηση της Εκκλησίας μας. Θα ήθελα πάντως να το γνωρίσω.

Παρακαλώ εύχεστε για την ταπεινότητά μου.

***

(2)

Αξιότιμε κ. Δενάζη,

Έλαβα την επιστολή σας, την οποίαν είχατε την ευγενή καλωσύνη να μου αποστείλετε, και σας ευχαριστώ πολύ.

Με ιδιαίτερη προσοχή διάβασα όσα μου γράφετε και θέλω κατ’ αρχήν να σας συγχαρώ για το ενδιαφέρον που δείχνετε για τα θέματα της Aγίας μας Mητρός Εκκλησίας.

Σχετικά με το ερώτημά σας, εάν δηλαδή πρέπει η Εκκλησία να καθιστά γνωστό στο λαό του Θεού το φιλανθρωπικό της έργο, έχω να σας είπω, ότι τούτο αγιογραφικώς ερείδεται στους λόγους του ιδίου του Κυρίου μας, ο οποίος σαφώς είπε ευθύς μόλις τελείωσε τους Μακαρισμούς : “Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα καί δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς” (Ματθ. 5,16). Η πληροφόρηση του λαού για τα έργα και μάλιστα της χριστιανικής αλληλεγγύης, της αγάπης και της διακονίας της Εκκλησίας είναι αδήριτος ανάγκη να γίνεται. Και τούτο διότι αφενός μεν ο λαός μαθαίνει τι πράττει η Εκκλησία του, αφετέρου δε λειτουργεί το γεγονός τούτο ως παράδειγμα προς μίμησιν. Ξέρετε, το βιβλίο της Καινής Διαθήκης μετά τα τέσσερα Ευαγγέλια ονομάζεται πολύ χαρακτηριστικά “Πράξεις των Αποστόλων”. Δηλαδή, βιβλίο στο οποίο είναι καταγεγραμμένα τα έργα των αγίων Αποστόλων, και μάλιστα με λεπτομέρειες.

Η Εκκλησία είναι ένας ζωντανός, θεανθρώπινος οργανισμός, μέσα στο λαό και για το λαό. Και πρέπει σήμερα, που τόσο την συκοφαντούν, την λοιδορούν, την υβρίζουν, Αυτή να δίνει συνεχώς την καλήν μαρτυρίαν και ομολογίαν. Γράφει θεολογικότατα ο Απόστολος των Εθνών Παύλος προς τον μαθητήν του τον Τίτον: “Μανθανέτωσαν δε και οι ημέτεροι καλών έργων προϊστασθαι” (Τιτ. 3,14). Επομένως, η έκδοση του ειδικού τόμου με τον τίτλο “Η μαρτυρία της αγάπης, το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος” συνιστά ιερό χρέος για την Ποιμαίνουσα Εκκλησία. Δεν επιτρέπεται το φως να το θέσουμε “υπό τον μόδιον”, δεν είναι αρεστόν εις τον Θεόν “να κρύψουμε και να θάψουμε το τάλαντον” της προσφοράς, της διακονίας, της αγάπης, της φιλανθρωπίας. Οφείλουμε να δώσουμε την καλήν ομολογίαν μιμούμενοι τους αγίους Πατέρες μας. Ξέρετε, τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι “Απολογητές” της πίστεως και των έργων της εκκλησιαστικής κοινότητος. Αυτοί οι φλογεροί χριστιανοί, ως ο φιλόσοφος και μάρτυς Ιουστίνος, ο Αριστείδης κ.ά., είχαν αναλάβει το δυσκολότατο έργο να καταρρίπτουν τις άδικες κατηγορίες που διετύπωναν κατά των χριστιανών οι εθνικοί, οι ιουδαίοι, οι άρχοντες κ.λπ. και ακόμη να διαφωτίζουν και να ενημερώνουν με κάθε πρόσφορο μέσο περί του τι είναι, τι πιστεύουν και τι κάνουν οι χριστιανοί. Δεν νομίζετε, ότι και σήμερα χρειάζεται η τόσο αλλοπρόσαλη εποχή μας, που συνεχώς “βομβαρδίζεται” από τα κανάλια και τ’ άλλα Μ.Μ.Ε., να έχει ενώπιον της και τα καλά έργα της Πίστεως; Πολλοί είναι εκείνοι που ερωτούν: Και τί κάνει η Εκκλησία; Που είναι η Εκκλησία; Εμείς, ως Εκκλησία, δεν θα πρέπει να έχουμε έστω ένα βιβλίο, ένα έντυπο, ένα φυλλάδιο, μία φωτογραφία που να απαντά στους αδαείς αυτούς ανθρώπους; Μόνο το κακό πρέπει να αφήσουμε να προβάλεται και να μας κυβερνά; Έπειτα η απάντηση της Εκκλησίας δεν γίνεται για εγωιστικούς λόγους, ούτε για χειροκροτήματα, ούτε προς επίδειξιν και κενοδοξίαν. Γίνεται με πνεύμα ταπεινοφροσύνης για καθαρώς ποιμαντικούς λόγους, προς σωτηρίαν των ψυχών. Και αν ακόμη θέλετε, και για ιστορικούς λόγους. Γίνεται προς δόξαν Θεού! Αλλοίμονον δε, εάν δεν υμνούμεν, εάν δεν ευχαριστούμεν και εάν δεν δοξολογούμεν τον Δομήτορα παντός αγαθού, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Σας εύχομαι ο Πανάγαθος Θεός να σας ευλογεί και να σας χαρίζει πνευματική και σωματική υγεία και κάθε καλό.

Μετ’ ευχών διαπύρων

Ο ΑΘΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ