Μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, ο μεγάλος Ρούντολφ Νουρέγιεφ δεν έπαψε διαρκώς να σκέφτεται την αβάσταχτη μοίρα των «γαλάζιων»,την αβάσταχτη δική του μοίρα. Ο πρίγκιπας του χορού, ο βασιλιάς της μοναξιάς, κατάλαβε το μέγεθος της τραγικότητας του ομοφυλοφιλικού έρωτα όταν επισκέφτηκε στο γηροκομείο ένα φίλο του γκέι. Τα λόγια που του είπε εκείνος χαράχτηκαν βαθιά μέσα του και του άφησαν την πιο στυφή γεύση του απαγορευμένου έρωτα.
Διαβάστε περισσότερα »
«Ομοφυλοφιλία, αδελφή του θανάτου»
Δημοσιεύθηκε στις 17 Ιανουαρίου, 2006
Στις παρυφές της επιστήμης (Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος, καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αθηνών)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Στο κρύο, ασπρογάλαζο φως ενός απ’ τους ήλιους του Σολάρις, το πρόσωπο της Ρέγιας λάμπει παράξενα. Έκφραση απορίας. Δίπλα είναι το βασανισμένο βλέμμα του Κέλβιν. Γύρω ο διαστημικός σταθμός, λουσμένος στο ίδιο φως, φωσφορίζει μεταλλικά με λάμψεις εμαγιέ. Και κάτω συστρέφονται αργά τα κύματα του πλανήτη-αίνιγμα. Πάνω απ’ τον Σολάρις, δυο ανθρώπινα όντα ξαναζούν το αίτημα μιας αγάπης που θέλει να διαρκέσει για πάντα, υπερβαίνοντας τον χρόνο και τον θάνατο. Ο ένας απ’ τους δύο, η γυναίκα, δεν είναι ακριβώς ανθρώπινο πλάσμα. Ο ωκεανός του περίεργου πλανήτη, μια τεράστια μάζα ζωντανού πλάσματος, έχει κατορθώσει να διεισδύσει, άγνωστο πως, στη σκοτεινή φυλακή του υποσυνειδήτου των κατοίκων του σταθμού και αφού λαφυραγωγήσει το πιο μυστικό και κρυφό του περιεχόμενο, τους το στέλνει πίσω ενσαρκωμένο. Τα τρισδιάστατα αντίτυπα της μνήμης, της θέλησης και της σκέψης των ερευνητών, που έχουν εγκατασταθεί στον σταθμό, για να μελετήσουν τον Σολάρις, είναι οι μυστηριώδεις τους «επισκέπτες». Και η Ρέγια είναι ένας απ’ αυτούς. Κάπου, μακρυά στο παρελθόν, η ιστορία της αγάπης της με τον Κέλβιν είχε τελειώσει τραγικά με την αυτοκτονία της. “Όταν εκείνος έφευγε, εκείνη του είχε πει: «Φαντάζομαι ξέρεις τι σημαίνει αυτό». Δεν την πίστεψε – δεμένος εξάλλου μαζί της, δεν θά ‘φευγε για πολύ. Όταν ξαναγύρισε, την βρήκε νεκρή. Το μοιραίο λάθος, το τραγικό αποτέλεσμα και η αγάπη που μένει, ανάμεικτη με την ενοχή και το βάρος, μόνιμη πηγή θλίψης.
Διαβάστε περισσότερα »
Δημιουργικότης και μοναχική αγιότης στην σκέψι και το έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι (Edwin Carels)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Ο ρώσσος Αντρέϊ Ταρκόφσκι, ο ‘ποιητής του κινηματογράφου’, ένας από τους σημαντικοτέρους σύγχρονους σκηνοθέτες, εγεννήθη το 1932 κοντά στην Μόσχα. Η αξία των έργων του, η αισθητική και η πνευματική, είναι τόσο μεγάλη, που σπάνια συναντάται, όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά και στην παγκόσμια τέχνη. Ενώ ο ίδιος συχνά παρεπονείτο: ‘Θα ήθελα να γυρίζω δυο ταινίες τον χρόνο’, μέσα σε 23 χρόνια γύρισε μόνον 7 ταινίες: ‘Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν’ (1962), ‘Αντρέϊ Ρουμπλιώφ’ (1966), που προεβλήθη περικεκομμένη το 1971 και ολόκληρη το 1987 στη Μόσχα και το 1973 στο εξωτερικό, ‘Σολάρις’ (1971), ‘Ο καθρέφτης’ (1974), ‘Στάλκερ’ (1979), ‘Νοσταλγία’ (1983) και ‘Η θυσία’ (1985). Σιγά – σιγά, η διεθνής αναγνώριση, τα βραβεία και οι διακρίσεις συνόδευσαν όλα του τα έργα. Όμως, μέσα στην πατρίδα του, μετά την ταινία για την ζωή του μεγάλου ρώσσου αγιογράφου Αντρέϊ Ρουμπλιώφ (15ος αι.), ήταν ένας ανεπιθύμητος, ένας κυνηγημένος, κάτι σαν ‘μίασμα’. Έτσι το 1984 αναγκάσθηκε να αυτοεξορισθή στην Δύση, θρηνώντας για την αγαπημένη του Ρωσσία και λέγοντας: ‘Αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής μου’. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών από καρκίνο των πνευμόνων, στις 29 Δεκεμβρίου του 1986, στο Παρίσι κι ετάφη στο νεκροταφείο της αγίας Ζενεβιέβης του Δάσους, κοντά σε άλλους ρώσσους εξόριστους και μετανάστες.
Ευαγγελισμός (Παπαδημητρίου Απόστολος, Κοζάνη)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
“Παρά την κατάχρηση του επιθέτου νέα (νέα εποχή, νέα τάξη πραγμάτων, νέες ιδέες και νέα οράματα) ο κόσμος μας βυθίζεται υπό το βάρος των προβλημάτων που οι άνθρωποι στέκονται ανήμποροι να αντιμετωπίσουν. Ξιππασμένοι από τα επιτεύγματά μας στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, έχοντας αποσείσει κάθε αυθεντία και επαναφέροντας ως ρυθμιστή της ζωής μας, προσωπικής, οικογενειακής και κοινωνικής, τον άνθρωπο, θαλασσοδερνόμαστε δίχως πυξίδα και καταποντιζόμαστε στο υπαρξιακό κενό καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απλώσουμε χέρι ικεσίας προς τον μόνο που θα μπορούσε να μας προσφέρει βοήθεια. Αυτόν που μας στέλλει διαρκώς μήνυμα σωτηρίας, αυτόν που ταπεινώθηκε και έγινε άνθρωπος, ώστε εμείς να γίνουμε θεοί «κατά χάριν»!”
Διαβάστε περισσότερα »
Ο άνθρωπος ‘βασιλιάς’ της Φύσεως; (Πρωτοπρ. Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, Αναπλ. Καθηγητής Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Δημοκρίτειου Παν/μίου Θράκης)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Επεξεργασμένο απόσπασμα από το βιβλίο ‘Η Φύση της Φύσεως και το αφύσικο της φυσικότητας’ που διανέμεται στα πλαίσια του μαθήματος Περιβαλλοντική Ηθική στους πρωτοετείς φοιτητές του Τμ. Μηχανικών Περιβάλλοντος ΔΠΘ.
“Έχει ανέβει, και ανεβαίνει συνεχώς, τόσο πολύ τις βαθμίδες της προόδου, που η πτώση του γίνεται καταστροφική. Τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνει να σκεφθεί την πορεία του. Καλλιεργεί συνθήκες ευνοϊκές για την ευζωία του, και έρχεται αντιμέτωπος με νεοφανείς απειλές (aids, κίνδυνοι λόγω μείωσης του όζοντος, κ.λπ.). Αναπτύσσει τη λογική, και αναφύονται άπειροι παραλογισμοί. Κυνηγάει τη ζωή, και έρχεται απροσδόκητα αντιμέτωπος με το θάνατο. Γίνεται «βασιλιάς» της φύσης και δούλος των δημιουργημάτων του.”
