“Τα παιδιά μπορεί να μαζεύουν με θρησκευτική ευλάβεια τα αυτοκόλλητα με τη φάτσα των ποδοσφαιριστών του Μουντιάλ και να μαθαίνουν επί τη ευκαιρία τις τεχνικές της ανταλλακτικής οικονομίας («σου δίνω δέκα Γκατούζο για έναν Ρομπίνιο»), μπορεί να ξέρουν απέξω κι ανακατωτά ενδεκάδες, συστήματα και ονόματα προπονητών, μπορεί να βλέπουν επί ώρες ποδόσφαιρο, όμως δεν έχουν πού να παίξουν ποδόσφαιρο. Δεν έχουν τον κατάλληλο τόπο όπου, μέσα από το τυπικό του παιχνιδιού, θα ενταχθούν σε μια ομάδα, θα αναγκαστούν να περιστείλουν κάπως τον ατομισμό τους για να μην τ’ ακούσουν από τους συμπαίκτες τους, θα μαλώσουν, θα ανοίξει το σώμα τους, θα γλεντήσει η ψυχή τους, θα μάθουν να χάνουν και να κερδίζουν με πραγματικούς όρους…”
Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρουν πού να παίξουν τα παιδιά… (Παντελής Mπουκάλας)
Νικολάου Βελιμίροβιτς: Πάτερ Ημών (Μετάφραση, επιμέλεια: Πέτρος Μπότσης)
Όταν σε κάποιον άνθρωπο, και μάλιστα επίσκοπο της Εκκλησίας, δοθή χάρισμα λόγου θεολογικού και αυτό συναρμοσθή με βίο οσιακό και φθασμένες ευαγγελικές αρετές, τότε θάλλουν αναστήματα όπως αυτό του Σέρβου επισκόπου Αχρίδος, και μετέπειτα Ζίτσας, Νικολάου Βελιμίροβιτς. Έτσι εξηγείται η πνοή ζωής μέσα στα έργα του, αλλά και η τιμή του ως Αγίου, που η συνείδησις του σερβικού λαού του απέδωσε αμέσως μετά την κοίμησί του στις 18 Μαρτίου του 1956. (Στο Λέλιτς, την ιδιαιτέρα του πατρίδα, είχαν κτίσει από τότε ναό προς τιμήν του). Ίσως γι’ αυτό και ο κ. Πέτρος Μπότσης τον αναγράφει ως Άγιο στην μετάφρασι τεσσάρων κειμένων του, από την αντίστοιχη αγγλική έκδοσι της Ιεράς Μονής του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ στην Αριζόνα των Η.Π.Α.
Ο Αντίχριστος και το χρίσμα (Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιερόθεος)
Και συνταγές για τους υγιείς (Ray Μoynihan, Alan Cassels)
Επινοούν ασθένειες και πουλάνε φάρμακα
Διαβάστε περισσότερα »
Αν δεν γαϊδουροδέσουμε, θα… γαϊδουρογυρεύουμε (Γεωργία Ζαβιτσάνου)







