Η μακαρία Γοργονία [23 Φεβ.] ήταν αδελφή του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου (*) [25 Ιαν.] και θυγατέρα του Γρηγορίου Ναζιανζηνου του Πρεσβυτέρου [1η Ιαν.] και της αγίας Νόννας [5 Αυγ.]. Από το υποδειγματικό αυτό ζευγάρι δεν έλαβε μόνο την ύπαρξη, άλλα και τον ζήλο για την πίστη. Μεγάλωσε στην Ναζιανζό, αλλά πάντα θεωρούσε ως αληθινή πατρίδα της την ουράνια Ιερουσαλήμ και ότι η πραγματική ευγένειά της ήταν εκείνη της εικόνος του Θεού που από νεαρή ηλικία προσπαθούσε να καλλύνει με τα στολίδια των αρετών, ιδιαιτέρως δε την αγνεία στην οποία διέπρεπε. Νυμφευμένη με έναν κάτοικο του Ικονίου, τον Αλύπιο, με τον οποίο έκανε τρεις κόρες, επεδείκνυε στον γάμο την διάθεση των παρθένων αποκλειστικά προς τον Θεό και συμπαρέσυρε πίσω της τον σύζυγό της ως συναθλητή στους αγώνες της αρετής.
Διαβάστε περισσότερα »
Από το Συναξάρι – Αγία Γοργονία: Ένας πρότυπος βίος για όλες τις γυναίκες
Παλαιοημερολογίτες (Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης)
Ένα άλλο θέμα που απασχόλησε τον Γέροντα, ήταν το θέμα του ημερολογίου. Πονούσε για το χωρισμό και προσευχόταν. Λυπόταν για τις παρατάξεις των παλαιοημερολογιτών που είναι ξεκομμένες σαν τα κλήματα από την Άμπελο, και δεν έχουν κοινωνία με τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις κατά τόπους αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Μερικές τέτοιες ενορίες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ενώθηκαν καθ’ υπόδειξή του με την Εκκλησία κρατώντας το παλαιό ημερολόγιο.
Έλεγε, λοιπόν ο Γέροντας: «Καλό ήταν να μην υπήρχε αυτή η εορτολογική διαφορά, αλλά δεν είναι θέμα πίστεως». Στις ενστάσεις ότι το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας, απαντούσε: «Το νέο ημερολόγιο το έκανε Πάπας και το παλιό ειδωλολάτρης», εννοώντας τον Ιούλιο Καίσαρα. Για να φανεί καλύτερα η τοποθέτηση του Γέροντα στο θέμα του ημερολογίου, παρατίθεται στη συνέχεια μια σχετική μαρτυρία:
Διαβάστε περισσότερα »
Αδιαλείπτως προσεύχεσθε (Αγιορείτου Μοναχού)
31 πνευματικά εντρυφήματα για το πανίσχυρο “όπλο”, την προσευχή, κατά την Αγία Γραφή και τους Πατέρας της Εκκλησίας μας.
(Έκδοσις “Ορθόδοξος Κυψέλη”)
Αντί προλόγου
Προορισμός του ανθρώπου είναι η θέωση, δηλαδή η ένωσή του με τον Θεό. Ποιο πράγμα ή ποια αρετή μπορεί να πετύχει τη θέωση, ειμή η προσευχή; Επειδή κάθε άλλη αρετή χωρίς την προσευχή είναι φυσικά αδύνατο ν’ αποκτηθεί, για τούτο εντέλλεται ρητώς ο Κύριος «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε» και «Δει πάντοτε προσεύχεσθαι»· ο δε μακάριος Παύλος νουθετεί λέγοντας: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε». Και ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος αποφαίνεται: «Μνημονευτέον του Θεού μάλλον ή αναπνευστέον».
Αλλά ποια άλλη προσευχή είναι πιο χαριτόβρυτη και αποτελεσματική από τη Νοερά προσευχή, η οποία εκφράζεται με τα λόγια «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», την οποία και μας συνιστούν όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας και προ πάντων οι λεγόμενοι Νηπτικοί.
Μερικές σταγόνες από το χείμαρρο της διδασκαλίας των Πατέρων της Εκκλησίας και δη των Νηπτικών θα βρει ο μελετητής στο παρόν τευχίδιο, που αποτελεί όντως εντρύφημα αληθινά πνευματικό και εφόδιο άριστο και θησαυρό πολύτιμο και όπλο ακαταμάχητο κατά των μηχανών του σατανά, εφόσον με αυτά οδηγούμεθα στο να νοήσουμε την ύψιστη ωφέλεια της Νοεράς προσευχής. Ευχής έργον θα ήταν το βιβλιαράκι τούτο να γίνει απόκτημα κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού, ιδιαίτερα στη θεάρεστη και ψυχωφελή Νοερά προσευχή, με την οποίαν αγιάζεται και αυξάνεται και τρέφεται η ψυχή, εφόσον ενώνεται με τον Θεό.
Αντιμετώπιση ενός αιρετικού (Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)
Ο Όσιος Θεοφάνης, μετά από εικοσιπέντε χρόνια πολύπλευρης και καρποφόρου εκκλησιαστικής διακονίας, αφήνει την επαρχία του και κλείνεται σ’ ένα φτωχικό κελί στην έρημο Βισένσκ. Εκεί θα ζήση έγκλειστος τα υπόλοιπα εικοσιοκτώ χρόνια της ζωής του.
Εδώ παραθέτουμε την επιστολή – απάντηση του Οσίου Θεοφάνους, σε πιστό όπου του αναφέρει την δράση ενός ψευδοδιδασκάλου στην περιοχή του.
Η Λειτουργική Γλώσσα (Φώτιος Σχοινάς, Δρ. Φιλοσοφίας)
Πώς μπορούμε να διεισδύσουμε στην ουσία του Χριστιανισμού; Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε το βαθύτερο σωτηριολογικό περιεχόμενό του και κυρίως να το οικειοποιηθούμε καθιστώντας το προσωπικό μας κτήμα; Πώς μπορούμε να μετουσιώσουμε σε προσωπική μας βίωση τις αλήθειες που διεκήρυξαν οι Απόστολοι και οι Πατέρες της Εκκλησίας; Πώς μπορούμε να συμμετάσχουμε στην αιώνια ζωή του προανάρχου Λόγου, ο οποίος ενηθρώπισε και εφανερώθη εν σαρκί για τη δική μας σωτηρία; Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα νομίζω ότι μπορεί να συνοψισθεί στην επάξια και καρποφόρο συμμετοχή μας στη Θ. Λειτουργία. Βεβαίως και η κατ’ ιδίαν προσευχή και η εργασία των εντολών του Χριστού και η άσκηση των αρετών είναι απαραίτητες προϋποθέσεις και όροι sine qua non της εν Θεώ ζωής, όμως επιστέγασμα, επισφράγιση και τελείωση όλων αυτών είναι η επάξια συμμετοχή μας στο Ποτήριον της Ζωής.
Διαβάστε περισσότερα »
