Αναφορικά εις την Γνώμη της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής για την «προγεννητική και προεμφυτευτική διάγνωση και τη μεταχείριση του εμβρύου»

Διαβάστε περισσότερα »

(Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: “Παρακαταθήκη” ΙΑΝ – ΦΕΒ 2007)

Αναμφισβήτητη είναι η αξία της τέχνης που αποτελεί για τον άνθρωπο μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Παρά τις απόψεις των αρνητών της τέχνης, η μουσική, ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν τη θέση τους στη ζωή μας και μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία καλλιέργειας, έκφρασης, ψυχαγωγίας, ανθρώπινης προσέγγισης. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιείται η βυζαντινή μουσική και η αγιογραφία για να εκφράσει ο άνθρωπος τη λατρεία του προς το Θεό και την αγάπη του για τους Αγίους. Είναι όμως οι τέχνες θεραπευτικές; Και γιατί όλη αυτή η εμμονή για την «θεραπεία μέσω τεχνών» που έκανε την εμφάνισή της τον 20ο αιώνα; Δε μιλάμε πια για τη χρήση των τεχνών, αλλά για την απολυτοποίησή τους. Όπως επισημαίνεται σε έρευνα για το ρόλο των τεχνών σήμερα, «οι επιστήμονες, βασιζόμενοι σε εθνολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες, ανακάλυψαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης και τις μεθόδευσαν για να αντιμετωπίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα. Είναι μάγοι του 20ου αιώνα, που δεν χρησιμοποιούν βότανα, ξόρκια ή άλλου είδους γιατροσόφια, απλώς θέλουν να επαναφέρουν τη χαμένη μαγεία της τέχνης στους ανθρώπους της σύγχρονης ασφυκτικής πόλης, να τους μυήσουν στην τελετουργία της δημιουργίας» [1]. Ο λόγος για τη μουσικοθεραπεία, τη χοροθεραπεία, τη δραματοθεραπεία και την εικαστική θεραπεία (art therapy), γνωστές ως «θεραπείες μέσω των τεχνών», οι οποίες ορίζονται ως «μη ορθόδοξες μέθοδοι ψυχοθεραπείας» [2], ως «εναλλακτικές ή ολιστικές θεραπείες», ως «νέοι δρόμοι στην ψυχοθεραπεία», «νέες θεραπείες» [3]. Ανήκουν στο ολιστικό μοντέλο υγείας [4], έχουν νεοεποχίτικα χαρακτηριστικά και διατείνονται ότι μπορούν να θεραπεύσουν. Οι ίδιοι οι «θεραπευτές μέσω τεχνών» φροντίζουν εξαρχής να διασαφηνίσουν ότι δεν ασχολούνται με την προσθήκη τέχνης στη θεραπεία, ούτε με την προσθήκη θεραπείας στην τέχνη, αλλά με μεθόδους που αποτελούν νέες συνθέσεις, ξεχωριστές οντότητες.
Διαβάστε περισσότερα »

Η συμφωνημένη σύρραξη των χούλιγκανς στην Παιανία, που είχε ως συνέπεια τον θάνατο νεαρού φιλάθλου, είναι ένα ανησυχητικό γεγονός, που αποκαλύπτει με τον πιο τραγικό τρόπο μια λανθάνουσα, για τους εφησυχάζοντες, ασθένεια της ελληνικής κοινωνίας. Δείχνει ότι η παιδεία των Νεοελλήνων είναι ελλιπής. Είναι μια παιδεία που δεν καλλιεργεί τον άνθρωπο ακέραιο. Δίνει πιθανώς κάποιες γνώσεις με έναν μηχανιστικό –φροντιστηριακό– τρόπο, φορτώνει με πληροφορίες την διανοητική μνήμη, εξασκεί κάπως την λογική, αλλά αφήνει όλον τον άλλο δυναμισμό της ψυχής των νέων απαιδαγώγητο.
Αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν αφορά τα σωματεία με τους οργανωμένους οπαδούς, αλλά πρωτίστως το Υπουργείο Παιδείας, την εκπαιδευτική κοινότητα, τους γονείς και όλους τους άλλους φορείς, που άμεσα η έμμεσα προσφέρουν αγωγή στη νεότητα.
Οι συρράξεις που προκαλούν οι ένθερμοι και ταραχοποιοί οπαδοί των διαφόρων ομάδων (αθλητικών και μη) δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκρήξεις ενός απαιδαγώγητου θυμού. Ενός θυμού που δεν «εκπαιδεύτηκε» να κινήται κατά φύση, δημιουργικά.
Διαβάστε περισσότερα »

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.

Διαβάστε περισσότερα »

Σήμερα ο μέσος πολίτης βρίσκεται, εν αγνοία του, έρμαιο ενός φαινομένου το οποίο επιδρά τόσο καθοριστικά στην ζωή του, ώστε έχει την δυνατότητα να εξαλείφει το παρελθόν του, να επηρεάζει το παρόν του και να καθορίζει το μέλλον του.
Πρόκειται για το φαινόμενο της τηλεόρασης, και πιο συγκεκριμένα της «νέας» τηλεόρασης. Πράγματι, μια ανασκόπηση του τρόπου λειτουργίας της  τηλεόρασης στην χώρα μας κατά τις τελευταίες δεκαετίες καταδεικνύει ότι αυτή εγκατέλειψε, βαθμιαίως, την αρχική της λειτουργία΄ έπαψε, δηλαδή, να είναι εργαλείο ενημέρωσης, επιμόρφωσης, στήριξης αξιών και ψυχαγωγίας και, με την βοήθεια ειδικών μεθοδεύσεων και ειδικών συντελεστών, έλαβε νέα μορφή: μεταβλήθηκε σε εργαλείο καθοδήγησης της σκέψης του ανυποψίαστου τηλεθεατή.
Διαβάστε περισσότερα »