«Κατά καιρούς στον εκκλησιαστικό μας χώρο γίνεται λόγος, για την λεγομένη λειτουργική αναγέννηση, που υπονοείται ως μία κίνηση, για να επανέλθουν τα αρχαία τυπικά της λατρείας και οι αρχαίες λειτουργικές παραδόσεις.
Παρά τις πολλές προσπάθειες, που έγιναν στο πρόσφατο παρελθόν, για μια λειτουργική αναγέννηση, τελικά δεν επεκράτησε, και αυτό οφείλεται στο ότι επεχείρησαν την αλλαγήν των εξωτερικών τυπικών, ανεξάρτητα από την θεολογία της Εκκλησίας. Αν όμως δεν δη κανείς την εκκλησιολογία της λατρείας, την θεολογία, που διαποτίζει την λατρευτική ζωή, αν δεν δη την ασκητική και την ησυχαστική διάσταση κάθε τέτοιας αλλαγής, τότε δεν ορθοποδεί κάθε λειτουργική αναγέννηση.
Για παράδειγμα γίνεται λόγος, για την επαναφορά στην αρχαία εκκλησιαστική τάξη της συχνής θείας Κοινωνίας. Αν, όμως, δεν εξετάσουμε τα αίτια, που οδήγησαν τους Χριστιανούς στην αραιά μετοχή στην θεία Κοινωνία, ή αν δεν δούμε την ασκητική διάσταση του θέματος, τότε θα επικρατήση αυτή η λεγομένη λειτουργική αναγέννηση ή και αν επικρατήση, θα θεωρηθή μια μηχανική λειτουργία και μηχανική αναγέννηση, γιατί η μετάληψη των Τιμίων Δώρων δεν γίνεται απροϋπόθετα.
Στην Παπική «Εκκλησία» με την Β’ Βατικάνεια Σύνοδο προσπάθησαν να κάνουν μια λειτουργική αναγέννηση, να απλοποιήσουν, δηλαδή, την λειτουργική ζωή, αλλά επειδή η Παπική “Εκκλησία” διατηρεί την απόκλιση από το δόγμα, όλες αυτές οι λειτουργικές αλλαγές τελικά δεν προσφέρουν τίποτε στο λαό.
Παρά την καλή προσπάθεια των αγωνιζομένων, για την λειτουργική αναγέννηση, εν τούτοις ως όρος και ως κίνηση μου προκαλεί δυσφορία, όταν μάλιστα συνδέεται με μερικές εξωτερικές και τυπικές αλλαγές. Γι αυτό είναι ανάγκη να δούμε, για λίγο την θεολογία της λεγομένης λειτουργικής αναγεννήσεως.
Στην συνέχεια θα εξετάσω το θέμα αυτό μέσα από την θεολογία τής Εκκλησίας και θα διατυπώσω μερικές σκέψεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δείχνουν και το τι σημαίνει στην πραγματικότητα λειτουργική αναγέννηση, γιατί μια κακής ποιότητας λειτουργική αναγέννηση όχι μόνο δεν θα επικρατήση, αλλά θα δημιουργήση και πνευματική ζημιά.
Διαβάστε περισσότερα »
Η θεολογία της Λειτουργικής Αναγεννήσεως (Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Απριλίου, 2008
Ροζ ή Γαλάζια; (Μιχάλης Πιτσιλίδης)
Δημοσιεύθηκε στις 9 Απριλίου, 2008
Οι βιολογικές επιστήμες εξελίσσονται ραγδαία κι αυτό είναι κάτι που προκαλεί έντονους προβληματισμούς ενώ οδήγησε και στη γέννηση της Βιοηθικής. Τα επιστημονικά επιτεύγματα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη ζωή μας. Για πολλά από αυτά, ωστόσο, δεν είναι καθόλου απλό να συνταχθεί ο ισολογισμός μεταξύ θετικών και αρνητικών και να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα.
Διαβάστε περισσότερα »
Ντοπαρισμένοι από τα θρανία (Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Απριλίου, 2008
Η δίψα για δόξα και χρήμα δηλητηριάζει τη νεολαία – Οι ευθύνες της πολιτείας και ο ρόλος της οικογένειας
▅ Χιλιάδες μαθητές επιλέγουν τον «εύκολο» δρόμο των αναβολικών ουσιών για να μεγιστοποιήσουν τις επιδόσεις τους υπονομεύοντας την υγεία τους
▅ Η πίεση που ασκείται από το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί παράγοντα που ωθεί τον νέο αθλητή να επιλέξει τη «φαρμακευτική οδό»
▅ Η χρήση αναβολικών ξεκινά συχνά από το Γυμνάσιο έπειτα από «συμβουλές» γυμναστών και προπονητών για «να μη χαθεί άδικα ένα ταλέντο»
▅ Η πίεση που ασκείται από το οικογενειακό περιβάλλον αποτελεί παράγοντα που ωθεί τον νέο αθλητή να επιλέξει τη «φαρμακευτική οδό»
Εξοικονομήστε νερό στο σπίτι (Αλεξία Καλογεροπούλου)
Δημοσιεύθηκε στις 8 Απριλίου, 2008
Απλά μέτρα για να μην πούμε το νερό, «νεράκι»
Εχουμε συνηθίσει, όποτε χρειαζόμαστε νερό, να ανοίγουμε τη βρύση και να έχουμε άμεση πρόσβαση στο πολύτιμο αγαθό. Οι υδάτινοι πόροι όμως, δεν είναι ανεξάντλητοι. Η λειψυδρία είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα που αφορά όλο τον πλανήτη και φυσικά και τη χώρα μας. Στην Ελλάδα μάλιστα, η κατάσταση είναι αρκετά δύσκολη, εξαιτίας της έλλειψης μακροχρόνιου σχεδιασμού, της κακής διαχείρισης των υδάτινων αποθεμάτων, της καταστροφής των δασών και της μείωσης των βροχοπτώσεων, λόγω των κλιματικών αλλαγών.
Μεταμοσχεύσεις ανθρωπίνων οργάνων και «εγκεφαλικός θάνατος» (K. Γ. Kαρακατσάνης, Τμήμα Πυρηνικής Ιατρικής, Ιατρική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Απριλίου, 2008
Το θέμα της «δωρεάς» οργάνων από «εγκεφαλικώς νεκρούς» δότες είναι θέμα εξαιρετικά σοβαρό και για το λόγο αυτό θεωρούμε ότι με το θέμα αυτό είναι απαραίτητο ν’ ασχοληθεί Πανορθόδοξος Σύνοδος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για το ίδιο όμως θέμα διατυπώθηκαν ήδη προσφάτως θέσεις και έγιναν τοποθετήσεις τόσον από μεμονωμένους μελετητές όσον και από συλλογικά όργανα. Επειδή μερικές από τις θέσεις αυτές δεν φαίνεται να θεμελιώνονται επαρκώς στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, καταθέτουμε ορισμένες απόψεις για ενδεχόμενη κρίση από πνευματικούς Πατέρες και θεολόγους.
Οι μεταμοσχεύσεις ανθρωπίνων ιστών και οργάνων δίνουν σήμερα την δυνατότητα της έμπρακτης συμμετοχής στα προβλήματα των εμπερίστατων συνανθρώπων μας. Φαίνεται όμως ότι η δωρεά οργάνου καταξιώνεται μόνον όταν αποκλειστικό κίνητρο της πράξης αυτής είναι η «καθαρή αγάπη», όπως συνήθιζε να λέει ο Μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Μόνο στην περίπτωση αυτή βιώνεται, με την προσωπική θυσία και το αντίστοιχο τίμημα, η αδελφική φιλαλληλία με την οποία καταργείται ο ατομισμός και εξυψώνεται η κοινωνία σε κοινωνία αγάπης.
Άλλωστε η εφαρμογή των προτροπών του Αγίου Αποστόλου Παύλου «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6, 2) και «ει πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη» (Α’ Κορινθ. 12, 26) προϋποθέτει την ύπαρξη αυτής της «καθαρής αγάπης».
