«Σήμερα ξεδιαλύνεται η θολούρα που κυριαρχεί στα πράγματα του κόσμου»! Αυτό, μεταξύ άλλων, ακούσαμε σήμερα σε ενορία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, όπου η ευχή της Ακολουθίας του Μεγάλου Αγιασμού (Σωφρονίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων) διαβάστηκε σε μετάφραση ή μάλλον σε παράφραση. Το κάλλος και η ιεροπρέπεια της ευχής αντικαταστάθηκαν από λέξεις φτωχές, ανίκανες να μεταδώσουν το φως και τον πλούτο του Μυστηρίου. Όσο και αν αγαπούμε τη δημοτική και την καθημερινή γλώσσα -όταν αυτή δεν κακοποιείται- δεν μπορούμε να μην εκπλησσόμαστε και να μην θλιβόμαστε με τη χρήση της εν ώρα Λατρείας. Αυτό αποτελεί ένα μόνο κρούσμα, ενδεικτικό της αλλοίωσης της γλώσσας της Λατρείας· το πρόβλημα αναφύεται πάλι τον τελευταίο καιρό και φαίνεται ότι έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις. Ταπεινά παρακαλούμε την Ιερά Σύνοδο να επιληφθεί του θέματος.
”Σήμερα ξεδιαλύνεται η θολούρα που κυριαρχεί στα πράγματα του κόσμου”!
Δημοσιεύθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 2010
Η Συντακτική ομάδα της Αλλης Όψεως
Η Εκκλησία «ζωτικό μέρος της κοινωνίας» (Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Ιανουαρίου, 2010
Γράφηκε στην εφημερίδα Καθημερινή (1-11-2009): «Ο κόσμος αλλάζει τόσο ριζικά, που οι αποφάσεις των Εκκλησιών θα κρίνουν αν θα επιζήσουν ως ζωτικά μέρη της κοινωνίας». Αυτή είναι η κατάληξη άρθρου του Ν. Κωνσταντάρα με τίτλο: «Το δίκοπο σπαθί του Βενεδίκτου».
Διαβάστε περισσότερα »
Κατάκρισις (Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ)
Δημοσιεύθηκε στις 5 Ιανουαρίου, 2010
Λύτρωσι από τις αμαρτίες σου ποτέ δεν θα βρης, όσο δεν εφαρμόζεις την εντολή και την προειδοποίηση του Κυρίου: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε· εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν» (Ματθ. 7. 1-2). Ποτέ να μην κρίνης, γιατί ένας είναι μόνο ο Κριτής, που θα κρίνη ζώντας και νεκρούς. Κοίτα μόνο τον εαυτό σου και τα έργα σου, για τα οποία θα κριθής. Δεν βλέπεις πόσες αμαρτίες έχεις; Πώς τολμάς λοιπόν να κατακρίνης τον άλλον;
Το παράπονο (Αρχιμ. Αθηναγόρας Καραμαντζάνης)
Δημοσιεύθηκε στις 4 Ιανουαρίου, 2010
Είναι αλήθεια ότι κάθε άνθρωπος πάρα πολύ συχνά για κάποιον και για κάτι παραπονείται. Το νήπιο κλαίει και παραπονείται, νομίζοντας, ότι η μητέρα δεν το προσέχει. Οι σύζυγοι παραπονούνται ο ένας, για τον άλλον, για έλλειψη αλληλοκατανοήσεως και αγάπης. Οι γονείς έχουν συνεχώς παράπονα για τα παιδιά τους «δεν μας ακούνε, δεν μας σέβονται». Τα παιδιά παραπονούνται ότι οι γονείς δεν τα καταλαβαίνουν. Οι μαθητές παραπονούνται για τους δασκάλους των. Το ίδιο και οι δάσκαλοι για τους μαθητές. Οι προϊστάμενοι για τους υπαλλήλους και το αντίθετο.
Άλλοι παραπονούνται κατά του κράτους, άλλοι κατά της κοινωνίας, άλλοι κατά της Εκκλησίας και άλλοι -αλλοίμονο- και κατά του Θεού! Όλος ο κόσμος έχει μεταβληθεί σε ένα πελώριο, «κυτίο παραπόνων», όπου Όλοι ρίπτουν τα παράπονα τους εναντίον όλων!… Κανείς δεν φαίνεται να είναι ευχαριστημένος με ό,τι είναι, με ό,τι έχει με ό,τι απολαμβάνει στη ζωή, με τον τρόπο, που τον αντιμετωπίζουν και του συμπεριφέρονται όλοι οι άλλοι.
Και γεννώνται τα ερωτήματα: Τί είδους φαινόμενο είναι το παράπονο; Από που άραγε πηγάζει; Σε ποιες συνέπειες οδηγεί; Τελικά πώς πρέπει ο Χριστιανός να τοποθετηθεί απέναντι του;
Ο ΕΟΜ, η Ιερά Σύνοδος και η δωρεά οργάνων (Άννα Ζακατού)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Ιανουαρίου, 2010
Επιστολή στον «Ορθόδοξο Τύπο» 1/1/2010
Έχω μείνει έκπληκτη με την τελευταία εγκύκλιο (23-10-2009) της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία εξαπολύθηκε ανά τις μητροπόλεις με σκοπό να φτάσει και στις τελευταίες ενορίες και τα χωριουδάκια της Πατρίδας μας. Αυτή η εγκύκλιος αναφέρεται στο ζήτημα της δωρεάς οργάνων.
