«Το παιδί διαβάζει μόνο του, εμείς δεν έχουμε χρόνο, εργαζόμαστε και οι δύο. Το μόνο που προσέχουμε είναι ο χαρακτήρας του, κοιτάμε να είναι καλό παιδί. Έτσι δικαιολόγησαν κάποιοι γονείς την χαμηλή σχολική επίδοση του παιδιού τους. Αυτήν την απάντηση ψέλλισαν, για να δικαιολογήσουν την έλλειψη στοργής, την μοναχικότητα στην οποία έχουν καταδικάσει το παιδί τους. Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, «εισαγόμενο» κι αυτό, στην ελληνική κοινωνία σήμερα: Τα παρατεταμένα ωράρια εργασίας των γονέων στερούν τα παιδιά από την πιο τρυφερή και συναισθηματική στιγμή της κοπιαστικής τους ημέρας: το γυρισμό στο σπίτι, την αγκαλιά της μητέρας, το χάδι του πατέρα. Το κράτος φρόντισε με τον θεσμό του ολοήμερου σχολείου και νηπιαγωγείου να επουλώσει το κοινωνικό αυτό πρόβλημα. Η κρατική όμως πρωτοβουλία, όπως και στην περίπτωση των «ΚΑΠΗ», ανακουφίζει τους εργαζόμενους γονείς, αλλά δεν αναπληρώνει την απαραίτητη γι’ αυτήν την ηλικία στοργή και αγάπη των γονέων. (Τι τραγικό! Η αποθέωση της υλικής ανέσεως και ευημερίας από την μια και η εξαντλητική, από την άλλη, προσπάθεια των ζευγαριών να βρουν «μια θέση στον ήλιο», μια θέση «απασχόλησης», άλλαξε ριζικά την όψη και τις παραδοσιακές συνήθειες της ελληνικής οικογένειας. Θύματα αθώα αυτής της νοοτροπίας τα παιδιά και οι γέροι γονείς, οι δυο πιο ευπαθείς συναισθηματικά ομάδες του κοινωνικού συνόλου. Η εγκατάλειψη όμως των γερόντων στην επαγγελματική φροντίδα των γηροκομείων, που ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν οίκοι ευγηρίας ή γαλήνης, και η «ολοήμερη» παραμονή των παιδιών στο σχολείο, οδηγούν σε συναισθηματική και πνευματική απομόνωση. Την στοργή και την αγάπη όμως, το «δίδυμο» αυτό λίπασμα της ψυχικής υγείας, τις βρίσκεις μόνον στην ζεστή οικογενειακή εστία).
Ολοήμερες… μεγαλοστομίες (Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου, 2010
«Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε το λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις» Ν. Πολονύ
Το πρόβλημα του κακού (Δρ. Δημήτριος Κ. Γερούκαλης, Νευρολόγος – Ψυχίατρος)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουνίου, 2010
Στα πλαίσια της χειραγωγήσεως του μετα-ανθρώπου (μαζανθρώπου) του δυτικού πολιτισμού, περιλαμβάνεται και η επίθεση στην προσωπική υπευθυνότητα.
Η βίωση της πραγματικής ζωής, χαρά, λύπη, φόβος, δυστυχία, απογοήτευση, θάνατος, βαφτίζεται «ψυχοτραυματικό» γεγονός που απειλεί την ζωή και ο άνθρωπος που βιώνει έντονα τα συναισθήματα αυτά βαφτίζεται «άρρωστος» που έχει ανάγκη τον ειδικό.
Απάντηση εις την ένσταση: «Καλά, τί αγιαστικήν χάριν ημπορεί να έχη ένας αμαρτωλός Κληρικός, ώστε να πάω εις την Εκκλησίαν ίνα εξομολογηθώ εις αυτόν ή κοινωνήσω απ’ αυτόν;» (Δημήτριος Παναγόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 9 Ιουνίου, 2010
Επιδιώκεται πάση θυσία, (παρά πολλοίς δυστυχώς), να επικρατήση η γνώμη ότι, εάν… εις Κληρικός είναι αμαρτωλός, δεν μεταδίδει αγιαστικήν χάριν. Εις δε την προτροπήν να βρουν ένα καλόν ιερέα και όχι αμαρτωλόν, μας δίδουν την απάντησιν μα πού ξεύρομεν ημείς τι κάνει στα κρυφά ο Παπάς;
Διαβάστε περισσότερα »
«Ξένος Ήμην…»: Επί τον «τύπον των ήλων» σ’ ένα υπαρκτό πρόβλημα
Δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου, 2010
Από το αφιέρωμα του περιοδικού «Η Δράσις μας», τεύχος Μαΐου 2010, για το μεταναστευτικό ζήτημα.
Διαβάστε περισσότερα »
Δωρεά οργάνων από «εγκεφαλικά νεκρούς»: θεάρεστη πράξη αγάπης ή πλάνη της «Νέας Εποχής»; (Ελένη Ανδρουλάκη)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουνίου, 2010
(Πηγή: Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας)
Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες σε όλα τα επίπεδα. Οι άνθρωποι σήμερα ή έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό και το καλό ή έχουν «κόψει και ράψει» τον Θεό και τα δόγματα της πίστεως στα μέτρα τους. Το ρεύμα της «Νέας Εποχής», που ουσιαστικά μισεί τον άνθρωπο και φονεύει την αλήθεια, έχει διεισδύσει παντού. Κινδυνεύουν να πλανηθούν ακόμα και οι εκλεκτοί. Όσοι δεν πλανώνται κατηγορούνται συχνά σαν υπερβολικοί, γραφικοί, στερούμενοι αγάπης, φανατικοί, φονταμενταλιστές. Όσοι πλανώνται παθαίνουν μια απίστευτη, ψυχαναγκαστική εμμονή με τη διάδοση της πλάνης.
Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες σε όλα τα επίπεδα. Οι άνθρωποι σήμερα ή έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό και το καλό ή έχουν «κόψει και ράψει» τον Θεό και τα δόγματα της πίστεως στα μέτρα τους. Το ρεύμα της «Νέας Εποχής», που ουσιαστικά μισεί τον άνθρωπο και φονεύει την αλήθεια, έχει διεισδύσει παντού. Κινδυνεύουν να πλανηθούν ακόμα και οι εκλεκτοί. Όσοι δεν πλανώνται κατηγορούνται συχνά σαν υπερβολικοί, γραφικοί, στερούμενοι αγάπης, φανατικοί, φονταμενταλιστές. Όσοι πλανώνται παθαίνουν μια απίστευτη, ψυχαναγκαστική εμμονή με τη διάδοση της πλάνης.
