Απάντηση εις την ένσταση: «Τί είναι καλύτερον, να πηγαίνω εις την Εκκλησίαν και να κάμνω το αντίθετον από αυτό που λέγει το Ευαγγέλιον, σαν μερικούς; Εγώ δεν πηγαίνω και είμαι καλύτερος απ’ αυτούς» (Δημήτριος Παναγόπουλος)

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Αυτήν την ένστασιν, ως επί το πλείστον, την δικαιολογεί η ανακόλουθος ζωή ωρισμένων χριστιανών, τόσον λαϊκών όσον και κληρικών…

Είναι αλήθεια, ότι υπάρχει μία μερίς μεταξύ των λεγομέ­νων «καλών   ανθρώπων», η οποία επαναπαύεται εις τα λάθη των άλλων και έχει την γνώμην, ότι είναι δυνατόν ποτέ ο Χρι­στός να λάβη υπ’ όψιν τα λάθη και τας αδυναμίας των άλλων, ίνα κάλυψη τας ιδικάς των.
Επίσης είναι αλήθεια, ότι πολλοί εκ των εκκλησιαζομέ­νων ιερωμένων, ψαλτών, νεωκόρων, επιτρόπων, μελών θρη­σκευτικών Όργανώσεων και διαφόρων Φιλανθρωπικών τα­μείων, ως και απλών λαϊκών χριστιανών, δεν είναι εν τάξει εις την ιδιωτικήν των ζωήν.
Διαβάστε περισσότερα »

Ας τολμήσουμε (Μαρία Σωτηρίου)

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Έβδομη ώρα στη Γ´ Γυμνασίου, στην πιο απειθάρχητη τάξη του σχολείου, στο τέλος μιας ημέρας δύσκολης, αφού το αίτημα για εκδρομή είχε απορριφθεί. Όπως περίμενα, βρέθηκα αντιμέτωπη με την κορυφωμένη οργή των ούτως ή άλλως θυμωμένων μαθητών μου. «Γιατί να μην πάμε εκδρομή;», πετάχτηκε με αναίδεια η Ελένη. Και σαν να είχε δοθεί το σύνθημα για γενική επίθεση, άρχισαν όλα να χειρονομούν και να φωνάζουν ασυγκράτητα: «Θα κάψουμε τα απουσιολόγια!», «Θα σπάσουμε τα τζάμια!», «Θα σκάσουμε τα λάστιχα του Διευθυντή. Αυτός ο…». Οι φράσεις που ακολούθησαν δεν ήταν μόνο απρεπείς, ήτανε έως βλάσφημες. Τα κοίταζα με παγωμένο τρόμο στην ψυχή. Αυτά τα πλάσματα που έβριζαν ως και τον ίδιο τον Θεό δεν ήταν παρά παιδιά μόλις 15 ετών. Ήταν το αύριο του κόσμου μας, ο κόσμος που ετοιμάζουμε. «Τί περιμένεις;», σχολίασε μελαγχολικά μία συνάδελφος, «Μήπως έχουν σπίτια να τα μεγαλώσουνε;». «Βλέπεις κι αυτά που έχουν…», απάντησε με πικρή ειρωνεία μια άλλη. «Δε βρίσκεις άκρη με τα σημερινά παιδιά. Αμα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις».
Διαβάστε περισσότερα »

Αγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) και Οικουμενισμός

ΘΕΟΛΟΓΙΑ

"Επειδή πραγματική τιμή του αγίου Ιουστίνου (η μνήμη του σήμερα 14/6) είναι η από μέρους μας μίμησή του, καλό θα ήταν να προσέξουμε και να προβληματιστούμε από τις θέσεις που εκφράζονται στο κείμενό του"
Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ
[Η κάτωθι θεολογική γνωμοδότηση του Οσίου και θεοφόρου Πατρός Ιουστίνου  (Πόποβιτς) προκλήθηκε κατόπιν αιτήματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας  της Σερβίας για το αν μπορεί να συμμετάσχει η Ορθόδοξη Εκκλησία σε «οικουμενικές ακολουθίες» που διοργάνωναν οι ρωμαιοκαθολικοί της Γιουγκοσλαβίας στα πλαίσια της «εβδομάδος εν τη ενότητι». Έχει δημοσιευθεί με εισαγωγικό σημείωμα του τότε ιερομονάχου Ειρηναίου Μπούλοβιτς στο περιοδικό Κοινωνία τ. 18 (1975), σ. 95-101, σε μετάφραση από τα σερβικά της Μαρίνας Σκλήρη.
π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος ]

Διαβάστε περισσότερα »

Μήνυμα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

ΑΝΕΠΙΚΑΙΡΑ

Η περιβαλλοντική κρίση αποτελεί ένα από τα κορυφαία προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη ανθρωπότητα. Η μείωση της βιοποικιλότητας και η εξαφάνιση σημαντικού ποσοστού της χλωρίδας και της πανίδας, η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πόρων και όλα τα προβλήματα που αυτή συνεπάγεται, η αδυναμία ικανοποιητικής διαχείρισης των απορριμμάτων και κυρίως οι ραγδαίες κλιματικές αλλαγές, καταδεικνύουν την κρισιμότητα της κατάστασης. «Πάσα η κτίσις συστενάζει καί συνωδίνει» (Ρωμ. 8, 22).
Ο σύγχρονος άνθρωπος, έχει αντιληφθεί το οικολογικό αδιέξοδο της εποχής μας, και έχει αρχίσει να κινητοποιείται για την αντιμετώπισή του. Τις τελευταίες δεκαετίες ευαισθητοποιήθηκε σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Παρόλα αυτά οι προσπάθειες τόσο των αρμόδιων φορέων, όσο και της Παγκόσμιας Κοινότητας, συναντούν ανυπέρβλητα εμπόδια, επειδή διακυβεύονται ισχυρά συμφέροντα. Έτσι παρατηρείται αδυναμία συνεννόησης και ως εκ τούτου αποτυχία των διεθνών προσπαθειών που αφορούν το περιβάλλον.
Διαβάστε περισσότερα »

Ολοήμερες… μεγαλοστομίες (Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος)

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
«Οι νέοι κάνουν διάλογο, επικοινωνούν, αλλά με λόγια του αέρα. Τους δώσαμε το λόγο, χωρίς να τους δώσουμε τις λέξεις» Ν. Πολονύ

«Το παιδί διαβάζει μόνο του, εμείς δεν έχουμε χρόνο, εργαζόμαστε και οι δύο. Το μόνο που προσέχουμε είναι ο χαρακτήρας του, κοιτάμε να είναι καλό παιδί. Έτσι δικαιολόγησαν κάποιοι γονείς την χαμηλή σχολική επίδοση του παιδιού τους. Αυτήν την απάντηση ψέλλισαν, για να δικαιολογήσουν την έλλειψη στοργής, την μοναχικότητα στην οποία έχουν καταδικάσει το παιδί τους. Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, «εισαγόμενο» κι αυτό, στην ελληνική κοινωνία σήμερα: Τα παρατεταμένα ωράρια εργασίας των γονέων στερούν τα παιδιά από την πιο τρυφερή και συναισθηματική στιγμή της κοπιαστικής τους ημέρας: το γυρισμό στο σπίτι, την αγκαλιά της μητέρας, το χάδι του πατέρα. Το κράτος φρόντισε με τον θεσμό του ολοήμερου σχολείου και νηπιαγωγείου να επουλώσει το κοινωνικό αυτό πρόβλημα. Η κρατική όμως πρωτοβουλία, όπως και στην περίπτωση των «ΚΑΠΗ», ανακουφίζει τους εργαζόμενους γονείς, αλλά δεν αναπληρώνει την απαραίτητη γι’ αυτήν την ηλικία στοργή και αγάπη των γονέων. (Τι τραγικό! Η αποθέωση της υλικής ανέσεως και ευημερίας από την μια και η εξαντλητική, από την άλλη, προσπάθεια των ζευγαριών να βρουν «μια θέση στον ήλιο», μια θέση «απασχόλησης», άλλαξε ριζικά την όψη και τις παραδοσιακές συνήθειες της ελληνικής οικογένειας. Θύματα αθώα αυτής της νοοτροπίας τα παιδιά και οι γέροι γονείς, οι δυο πιο ευπαθείς συναισθηματικά ομάδες του κοινωνικού συνόλου. Η εγκατάλειψη όμως των γερόντων στην επαγγελματική φροντίδα των γηροκομείων, που ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν οίκοι ευγηρίας ή γαλήνης, και η «ολοήμερη» παραμονή των παιδιών στο σχολείο, οδηγούν σε συναισθηματική και πνευματική απομόνωση. Την στοργή και την αγάπη όμως, το «δίδυμο» αυτό λίπασμα της ψυχικής υγείας, τις βρίσκεις μόνον στην ζεστή οικογενειακή εστία).

Διαβάστε περισσότερα »

Powered by WordPress and ShopThemes