«Δεν μετανιώνω για τίποτα». «Ό,τι έγινε, έγινε». H δήλωση ακούγεται συχνά και σε τόνους που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση. Άνθρωποι που φαίνεται πως προσπαθούν να κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους, αποδεικνύεται πως δεν επιθυμούν παρά μιαν επίδειξη. Θα ήθελαν να δείχνουν αδέσμευτοι, «ξεπλυμένοι» από άχρηστες μνήμες. Δεν κοιτάνε προς τα πίσω αυτοί, μόνο μπροστά. Δεν έχει νόημα – ισχυρίζονται – να σκαλίζουμε τα περασμένα, αφού τα περασμένα δεν διορθώνονται. Ίσια μπροστά λοιπόν η ματιά, εμπιστοσύνη στο μέλλον! Αλλά, μήπως αυτός που το φωνάζει είναι μόνο ο φόβος τους;
Διαβάστε περισσότερα »
«Nα κοιτάμε μπροστά»: Οι αμετανόητοι και οι υπεκφυγές τους (Βασίλης Καραποστόλης, καθηγ. Πολιτισμού & Επικοινωνίας Πανεπ. Αθηνών)
Μεταμόσχευση μόνιμης τεχνητής καρδιάς σε 15χρονο
Μόνιμη τεχνητή καρδιά μεταμοσχεύθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο σε 15χρονο ασθενή στη Ρώμη.
Διαβάστε περισσότερα »
Η Ορθόδοξη αγωγή (Σεβ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεος)
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΛΟΥΚΑ
«Νεανίσκε σοι λέγω, εγέρθητι. Και ανεκάθισεν ο νεκρός και ήρξατο λαλείν» (Λουκ. Ζ’14-15)
Ο Χριστός, σύμφωνα με την σημερινή ευαγγελική περικοπή, ανέστησε τον νεκρό νέο και τον έδωσε στην μητέρα του. Αυτό το θαύμα, όπως όλα τα θαύματα του Χριστού, δείχνει το μεσσιανικό του έργο, την ουσιαστική και τελική κατάργηση του θανάτου και την ζωοποίηση του ανθρώπου. Αυτό βασικά είναι και το έργο της Εκκλησίας, αφού η αγιότης και η δύναμη της Κεφαλής (του Χριστού) μεταβιβάζεται στην Εκκλησία. Έτσι η Εκκλησία έχει σκοπό να καταργεί τον θάνατο, να ανασταίνει τον άνθρωπο και να τον αφθαρτίζει. Αυτό λέγεται παιδεία και αγωγή. Γι’ αυτό η Ορθόδοξη παιδεία – αγωγή προς όλους και ειδικά προς τους νέους έχει αναστάσιμο χαρακτήρα.
Στην συνέχεια θα δούμε μερικές πτυχές του θέματος, όπως το ότι η Ορθόδοξη παιδεία και αγωγή δεν νοείται έξω από την Εκκλησία, έξω από την θεία Λειτουργία και έξω από την Κοινότητα.
Διαβάστε περισσότερα »
Επίσημη ανακοίνωση του Αγίου Όρους για την «εμφάνιση» του Γέροντος Παϊσίου
των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.
Κοινωνία καταναλωτική ανθρώπων (Μερόπη Ν. Σπυροπούλου)
Ο όρος «καταναλωτική κοινωνία», που συχνά συμπληρώνεται ή εναλλάσσεται με τον όρο «κοινωνία της αφθονίας», καθιερώθηκε για να προσδιορίσει τη μεταβιομηχανική κοινωνία, στην οποία η απόκτηση υλικών αγαθών, κυρίως αναλώσιμων, που ικανοποιούν αποκλειστικά τις αισθήσεις του ανθρώπου -όπως είναι, για παράδειγμα, τα είδη ρουχισμού, διατροφής και ψυχαγωγίας – προβάλλεται ως αξία , σχεδόν εξ ίσου σημαντική με την αξία της ίδιας της ζωής. Οι πολίτες αυτής της κοινωνίας χαρακτηρίζονται ως καταναλωτές, στους οποίους, η αντίστοιχη καταιγιστική και συνεχής διαφήμιση των προϊόντων αυτών, καταλήγει στο να επιφέρει μια πειθαναγκαστική πλύση του εγκεφάλου τους, που τελικώς αλλοιώνει την κρίση τους τόσο, ώστε να μεταφράζουν αδιακρίτως όλες τις επιθυμίες τους σε ανάγκες.
Διαβάστε περισσότερα »





