Mέγας Βασίλειος
Μέγας Βασίλειος: περί τόκων και δανείων (Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος)
Το παιδί κάνει την επιλογή του… (Σαράντος Ι. Καργάκος, Συγγραφέας – Ιστορικός)
Φθάσαμε στο σημείο όσα προ 30ετίας και κάτι εθεωρούντο ευνόητα, να θεωρούνται σήμερα ακατανόητα, διότι όσα διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο, λόγω αλλεπαλλήλων εκπαιδευτικών αβελτηριών, είναι κατά το πλείστον ανόητα.
Ο Αϊνστάιν είχε πει ότι παιδεία είναι αυτό που μας μένει όταν ξεχάσουμε όλα όσα μάθαμε στο σχολείο. Δηλαδή, η ευαισθησία, η καλλιεργημένη φαντασία και κυρίως η γύμναση του νοός, που μαθαίνει το παιδί όχι με τι, αλλά πως να σκέπτεται. Σήμερα αυτό που μένει στα παιδιά όταν φεύγουν από το σχολείο αλλά και όταν μένουν σ’ αυτό είναι μια απέχθεια, με τις ελάχιστες φυσικά τιμητικές εξαιρέσεις. Διότι το σχολείο σκοτώνει ό,τι ωραιότερο και ό,τι ιερώτερο τα παιδιά έχουν μέσα τους.
Διαβάστε περισσότερα »
Πώς καταντήσαμε έτσι την Ελλάδα; (Διονύσιος Κ. Μαγκλιβέρας)
«Ήθος ανθρώπω δαίμων» (Ηράκλειτος)
Η αρχή της δεκαετίας του ’50 βρήκε την Ελλάδα κατεστραμμένη τόσο στη δομική διοικητική λειτουργία, όσο και στην οικονομική της υπόσταση. Η τριπλή εχθρική Κατοχή, οι πολυαίμακτες εσωτερικές έριδες είχαν αφήσει τον τόπο σε κατάσταση συντριμμάτων που ολοκληρώθηκε δραματικά με την εγκατάλειψη των πόλεων της επαρχίας και των χωριών, την από ανάγκη αστυφιλία για λόγους ασφάλειας, εξεύρεσης εργασίας, εξασφάλισης συνθηκών (έστω στοιχειωδών) διαβίωσης των πολιτών. Έτσι, ενώ στις άλλες ευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες είχε αρχίσει η έντονη προσπάθεια ανασυγκρότησης, εμείς παλεύαμε για να επιτύχουμε τα αναγκαία για μία στοιχειώδη επιβίωση. Οι μεγάλες κατά τον πόλεμο θυσίες του ελληνικού λαού, οι τεράστιες καταστροφές που υπέστη η χώρα, οι μνημειώδεις αγώνες εθνικής αντίστασης κατά των κατακτητών δεν αξιοποιήθηκαν, όπως συνέβαινε σε άλλα κράτη. Μόνοι μας είχαμε καταστρέψει την προσφορά μας με την αιώνιά μας κατάρα της διχόνοιας!
Διαβάστε περισσότερα »
Ο Θεάνθρωπος και ο ανθρωπόθεος
Γεννιέται ο Χριστός. Αφήνει το ύψος το ουράνιο, με προορισμό του Αδη το βυθό. Κρύβει καλά τη δόξα Του μέσα στην αποσκευή της ταπείνωσης. Τη θεϊκή Του καταγωγή ενταφιάζει κάτω από της φάτνης τα άχυρα. Το θρόνο Του κρύβει μέσα στης Βηθλεέμ το σπήλαιο. Βγάζει το φως που Τον ντύνει και φορά τη σάρκα την ανθρώπινη, την χιλιοτραυματισμένη από της αμαρτίας τις επιθέσεις. Προστάζει τις αγγελικές δυνάμεις, τον ύμνο να παύσουν, για να ακούσει το θρήνο του ανθρώπου. Και η ιστορία σταματά να ανασαίνει για να αφουγκραστεί το λόγο του Θεανθρώπου και τον αντίλογο του ανθρωπόθεου που με στίχους αρχαίας τραγωδίας μοιάζει:
Διαβάστε περισσότερα »





