Γεννιέται ο Χριστός. Αφήνει το ύψος το ουράνιο, με προορισμό του Αδη το βυθό. Κρύβει καλά τη δόξα Του μέσα στην αποσκευή της ταπείνωσης. Τη θεϊκή Του καταγωγή ενταφιάζει κάτω από της φάτνης τα άχυρα. Το θρόνο Του κρύβει μέσα στης Βηθλεέμ το σπήλαιο. Βγάζει το φως που Τον ντύνει και φορά τη σάρκα την ανθρώπινη, την χιλιοτραυματισμένη από της αμαρτίας τις επιθέσεις. Προστάζει τις αγγελικές δυνάμεις, τον ύμνο να παύσουν, για να ακούσει το θρήνο του ανθρώπου. Και η ιστορία σταματά να ανασαίνει για να αφουγκραστεί το λόγο του Θεανθρώπου και τον αντίλογο του ανθρωπόθεου που με στίχους αρχαίας τραγωδίας μοιάζει:
Διαβάστε περισσότερα »
Ο Θεάνθρωπος και ο ανθρωπόθεος
Αγιασμένες μέρες (Φώτης Κόντογλου)
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, ο αδικημένος άγιος (Πρωτ. Ιωάννης Φωτόπουλος)
Χριστός γεννάται (μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)
Ο Χριστός γίνεται άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Ο άνθρωπος δίχως τον Χριστό γίνεται απάνθρωπος. Ο χριστιανισμός γέννησε τον ανθρωπισμό. Ο ανθρωπισμός παραμυθεί την ανθρωπότητα. Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο γυμνός, όπως ο κάθε άνθρωπος, που όμως δεν το συλλογιέται καλά. Αυτό, φρονούμε, είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων.
Διαβάστε περισσότερα »






