– Γέροντα πολλοί μας κατηγορούν εμάς τους Ορθοδόξους, ότι πολυασχολούμαστε μέ τα ουράνια και παραβλέπουμε τα επίγεια. Τί θα μπορούσαμε να τους πούμε;
Η τεχνολογία εχθρός και σύμμαχος (Γιάννης Β. Κωβαίος, εκπαιδευτικός – συγγραφέας)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Φεβρουαρίου, 2011
Η φωτογραφία που διένειμε το Associated Press δείχνει ένα αγοράκι να παίζει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Θα πει κάποιος: Τί πιο συνηθισμένη παράσταση σήμερα για τη Δύση; Ωστόσο, αυτό γίνεται υπό την καθοδήγηση της παιδοψυχολόγου και ο παίκτης-θεραπευόμενος φοράει ένα κράνος με το σύνθημα «play attention», παίξε προσοχή, παίξε συγκέντρωση!
Το υποψιαζόμασταν τόσα χρόνια, το φοβόμασταν, το λέγαμε και το γράφαμε και εμείς της Ευθύνης και πλείστοι άλλοι. Αλλά, για τους μεν «προοδόπληκτους» ήμαστε κινδυνολόγοι, αντιδραστικοί και τα όμοια -κατά τη στερεότυπη, δηλαδή αβασάνιστη, αντίδραση και φρασεολογία- όλοι όσοι εκφράζαμε τέτοιες ανησυχίες, για τους δε «προγονόπληκτους» η κριτική ήταν ήπια, αφού οι επιπτώσεις θα είναι σωστός «εφιάλτης», «αρμαγεδδών» και ποιος ξέρει τι άλλο…
Διαβάστε περισσότερα »
Πότε είναι δυνατή η ορθή ομολογία (Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Φεβρουαρίου, 2011
«…πιστεύομεν, διό και λαλούμεν»
Όλο και περισσότερο «αμάρτυρη» γίνεται η πίστη στην εποχή μας. Δεν είναι μόνο η συχνή απουσία μαρτυρίας και ομολογίας, αλλά πολλές φορές και η ελαττωματικότητά τους, που σημαδεύουν αρνητικά τους καιρούς μας. Όχι σπάνια η ομολογία των Χριστιανών μοιάζει περισσότερο με φλυαρία παρά με ομολογία. Αυτό συμβαίνει, γιατί δεν προσφέρουμε τον γνήσιο και άμωμο Χριστιανισμό των Αγίων Πατέρων μας. Και δεν τον προσφέρουμε, γιατί δεν τον ζούμε. Η ομολογία μας πηγάζει συνήθως από το μυαλό μας, από τα αποθέματα της θεωρητικής γνώσεώς μας, και όχι από την καρδιά μας, από την πνευματική εμπειρία μας. Όμως η Ορθοδοξία, ως πλήρωμα εν Χριστώ ζωής, δεν μεταδίδεται διανοητικά, αλλά εμπειρικά, βιωματικά, υπαρξιακά. Μόνο σαρκωμένη σε συγκεκριμένα πρόσωπα ζει και ομολογείται η Αλήθεια του Χριστού. Ποτέ ως απλή μάθηση, ως θεωρητική γνώση ή ιδεολογία. Η τραγικότερη νόθευση της πίστεώς μας είναι η αλλοτρίωσή της στους καιρούς μας σε «χριστιανική ιδεολογία», που μόνο έργο έχει την αντιπαράταξή της απέναντι στις διάφορες (πολιτικές) ιδεολογίες για την δημιουργία ενός «χριστιανικού» μετώπου απέναντι στις δυνάμεις της απιστίας και αθεΐας. Η μαρτυρία και ομολογία μας τότε μόνο μπορούν να έχουν πληρότητα και καθολικότητα (να μεταδίδουν δηλαδή ορθοδοξία), όταν έχουν τη σωστή προϋπόθεση. Και αυτή είναι η Πίστη.
Οι παραδοσιακές μέθοδοι μάθησης και διδασκαλίας προάγουν περισσότερο τη γνώση
Δημοσιεύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου, 2011
Νέα Υόρκη: Οι μαθητές και οι ενήλικοι που γράφουν με το χέρι, αντί να πληκτρολογούν, μαθαίνουν καλύτερα, υποστηρίζουν Νορβηγοί ερευνητές, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Advances in Haptics.
Το ίδιο συμβαίνει και με όσους διαβάζουν από ένα βιβλίο, αντί από μια οθόνη, σύμφωνα με τη νορβηγική έρευνα, η οποία έρχεται να αναδείξει τη σημασία των παραδοσιακών μεθόδων μάθησης, που τείνουν να εκλείψουν στη σύγχρονη κοινωνία λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων.
Η Μετάβαση του Καταναλωτικού Ανθρώπου (Κώστας Ε. Τσιρόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 4 Φεβρουαρίου, 2011
Νέο βιβλίο δοκιμίων του Κώστα Τσιρόπουλου
(Έκδοση «Αναλόγιο λβ´» της Ευθύνης, Αθήνα 2010)
[…] Η συμφιλίωση τον ανθρώπου με τον κόσμο αυτό οδήγησε σε συμφιλίωσή του με τον θάνατο. Ετούτη η συγκλονιστική συμφιλίωση -που για αιώνες αναχαίτιζε η θρησκεία του Χριστού- οδήγησε σε μιαν αποκρουστική συμφιλίωσή του με τα στοιχεία του κόσμου. Και μετά τρεις κατεδαφιστικούς πολέμους μέσα στον 20ό αιώνα μετά Χριστόν, έπεσε η ανθρωπότητα ολόκληρη στην λατρεία, στην ηδονή της κατανάλωσης. Στην συμφιλίωσή της με τον κόσμο και με τον θάνατο.
Ωστόσο, και ο άνθρωπος – καταναλωτής εξακολουθεί να πεθαίνει. Φοβάται τον θάνατο, τρομάζει από το Μηδέν πού πιστεύει πως τον αναμένει κι αναρωτιέται: αφού τόσο επίμονα στηρίζεται στην ηδονή της κατανάλωσης -και επομένως στην απόλαυση του κόσμου αυτού των αισθητών- γιατί τόσο φοβάται τον θάνατο, δηλαδή: την μοίρα του. Αν δεν πλάστηκε για να νικήσει τον θάνατο, όπως διδάσκει και βεβαιώνει ο Χριστός, τότε για ποιο βαθύτερο λόγο φοβάται την μοίρα του; Ή μήπως η μοίρα του είναι άλλης μορφής κι εκείνος έχει -μέσα στην ζάλη των υλικών απολαύσεων-, καταφρονήσει την μοίρα του, την ανάστασή του, την αιωνιότητά του, την πάνσεπτη πραγματικότητα που βρίσκεται πάνω από την εύθρυπτη πραγματικότητα του κόσμου ετούτου των υλικών;
[…]
