Στις 15.4.2011 αναδημοσιεύσατε στον «Ο.Τ.» από την εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», άρθρο του Σεβ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου με τίτλο: «Αι μεταμοσχεύσεις και η στερουμένη ηθικής βάσεως "εικαζομένη συναίνεσις"». Στο άρθρο αυτό, ο Σεβ. κ. Νικόλαος επαναφέρει τις ωραίες θέσεις του για την "εικαζομένη συναίνεση", τις οποίες ως πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής επί της Βιοηθικής των Μεταμοσχεύσεων είχε παρουσιάσει εν εκτάσει στο βιβλίο της Ι.Σ.Ε.Ε. «Εκκλησία και Μεταμοσχεύσεις» (2001, σ. 315).
Ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται με την «εικαζόμενην συναίνεσιν» (Αθανάσιος Αβραμίδης, Καθηγητής Παθολογίας Παν. Αθηνών)
Δημοσιεύθηκε στις 13 Μαΐου, 2011
Καισαρική: υποθήκη στην υγεία των παιδιών μας (Ιωάννα Σουφλέρη)
Δημοσιεύθηκε στις 12 Μαΐου, 2011
«Αγαπητή μέλλουσα μαμά μου,
Καθώς πλησιάζει η ημέρα που θα έλθω στον κόσμο και ακούω ότι θες να με γεννήσεις με καισαρική τομή στις 38 εβδομάδες (παρά το γεγονός ότι δεν συντρέχουν ιατρικοί λόγοι γι’ αυτή την απόφαση), αποφάσισα να σου στείλω αυτό το γράμμα κατεπειγόντως. Μανούλα, θέλω πολύ να σε γνωρίσω, αλλά δεν είμαι ακόμη έτοιμο να βγω στον έξω κόσμο: οι πνεύμονές μου δεν έχουν ωριμάσει και αν με βγάλετε πρόωρα θα χρειαστεί να με βάλετε σε μηχανήματα για να μπορώ να αναπνέω. Εγώ δεν θέλω να μπω σε μηχανήματα, θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου, να σε μυρίζω και να θηλάζω. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ούτε ο εγκέφαλός μου είναι ώριμος για τη μεγάλη έξοδο! Και ξέρεις, μανούλα, αυτή η ανωριμότητα του εγκεφάλου μου τώρα θα μου κοστίσει πολύ ακριβά αργότερα: θα έχω δυσκολίες στα μαθήματα και είμαι σίγουρο ότι αυτό δεν το θέλεις καθόλου. Αλλά και συ, μαμά, θα έχεις ίσως προβλήματα αν αργότερα θελήσεις να μου κάνεις αδελφάκι. Δεν τα λέω εγώ όλα αυτά. Τα έμαθα από πολύ διακεκριμένους ξένους επιστήμονες που έλαβαν μέρος σε ειδικό συμπόσιο για τις καισαρικές. Διάβασε, σε παρακαλώ, το άρθρο που ακολουθεί και, αν επιμένεις στην καισαρική, σε παρακαλώ πολύ μη με βγάλεις πριν από την 39η εβδομάδα.
Το μωράκι σου»
Υποχρεωτικό ομολογιακό μάθημα θρησκευτικών ως αντίδοτο στην απειλή των σεκτών και της παραθρησκείας (Κωνσταντίνος Παπαχριστοδούλου, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων)
Δημοσιεύθηκε στις 12 Μαΐου, 2011
Μεγάλη συζήτηση γίνεται εσχάτως στην ελληνική κοινωνία ακόμα και μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα των Θεολόγων όσον αφορά στο περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών και τον τρόπο της διδασκαλίας του. Γίνεται λόγος για μείωση των ωρών διδασκαλίας, την μετατροπή του σε επιλεγόμενο, ακόμα και σε κατάργηση του (από ορισμένες, ευτυχώς, μειοψηφίες). Ως προς το περιεχόμενο του ζητείται η αλλαγή τού προσανατολισμού σε Θρησκειολογικό, ανθρωπιστικό ή κοινωνιολογικό, χωρίς σαφή Ορθόδοξο προσανατολισμό. Το ίδιο το μάθημα χαρακτηρίζεται ως ομολογιακό, αμιγώς κατηχητικό, ενώ μερικοί κάνουν λόγο ακόμα και για «προσηλυτισμό». Νομίζουμε ότι για κάθε ένα χαρακτηρισμό πρέπει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά κατατείνοντας στην άποψη ότι τελικώς το μάθημα πρέπει να είναι ομολογιακό, με στοιχεία θρησκειολογίας, χωρίς ποτέ να χάνει τον Ορθόδοξο προσανατολισμό του:
Ποιός είμαι εγώ; (Άρης Ζεπάτος)
Δημοσιεύθηκε στις 11 Μαΐου, 2011
Αμέτρητες φορές λέμε εγώ και θεωρούμε πασίδηλη την έννοιά του. Έτσι πολύ εύκολα προχωράμε πιο πέρα. Όμως εδώ κρύβεται κάτι το άγνωστο που μας αφορά άμεσα. Ανάγκη λοιπόν να ρωτήσουμε. Τί είναι το λεγόμενο εγώ; Ποιός λέγει εγώ; Αν δεν προσδιορίσουμε ποιός λέγει εγώ δεν μπορούμε να μελετήσουμε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να βελτιωθούμε γιατί πάντα θα μας διαφεύγει η απάντηση στα ερωτήματα ποιός θα βελτιωθεί; ποιός θα μάθει; ποιός θα ερευνήσει; Αλήθεια ποιοί είμαστε; Ποιός αναρωτιέται ποιός είναι;
(ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΑΡΜΟΣ”)
Όταν ανησυχεί ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί… (Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Μαΐου, 2011
Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου, μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Αρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετά-νοια, που είναι άλλος νούς, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.
Διαβάστε περισσότερα »
