Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο, ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας.
Είχε την μακαρία απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη. Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δύο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Νίκαια. Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του.
Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».
Διαβάστε περισσότερα »
Ασκητές μέσα στον κόσμο: Ο ευλογημένος Συμεών
Δημοσιεύθηκε στις 3 Μαρτίου, 2011
Παύση πόνου, αρχή αμφιβολίας (Θεοδώρα Τσώλη)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Μαρτίου, 2011
Τα παυσίπονα είναι φάρμακα πολύτιμα για τη ζωή μας. Στον βαθμό όμως που η καθημερινότητά μας εξαρτάται από αυτά πλήθος παρενέργειες μπορεί να προκύψουν. Νέες έρευνες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.
Ταχύτερα, ταχύτατα… προς τα πού; (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 1 Μαρτίου, 2011
Η ταχύτητα στις μέρες μας, φίλοι, είναι πλέον το παν. Κάθε δε ανακάλυψη ή και αντικείμενο και μέσο είναι χρήσιμο, αν είναι ενταγμένο σ’ αυτή την κατεύθυνση. Δεν είναι τυχαίο, που είπαν την εποχή μας, «εποχή της ταχύτητας». Όλα κινούνται γρήγορα, όλα πραγματοποιούνται πολύ γρήγορα, όλα υπάρχουν για το γρήγορα, όλα έγιναν κατεπείγοντα! Κι όλα σ’ ένα κατατείνουν: Στο πως θα γίνονται τα πάντα με… υπερβολική ταχύτητα πια! Και μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία, τρέχουμε όλοι, αποκτήσαμε μόνιμο άγχος, προσπεράσαμε την οικογένειά μας, εγκαταλείψαμε τον συνάνθρωπό μας, παραβλέψαμε την ψυχή μας, χάσαμε την ποιότητα, την ουσία και την αξία της ζωής. Όλα τώρα έγιναν «φαστ». Με φανταχτερά χρώματα, έντονο θόρυβο, κοσμοπολιτισμό και… τίποτα! Ας το δούμε…
Το αντίδοτο του ψυχικού πόνου (μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου, 2011
Ενώ η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την υπεραφθονία και την υπερκατανάλωση -η οικονομική κρίση έβαλε λίγο φρένο-, την υψηλή τεχνολογία, την πρόοδο της επιστήμης, τις πολλές ανέσεις και υλικές απολαύσεις, παρατηρείται σοβαρή έξαρση ψυχολογικών προβλημάτων, βλέπει κανείς γκρίζα πρόσωπα, νευρικά, ταραγμένα, φοβισμένα, αγχωμένα, θλιμμένα και στεναχωρημένα.
Κυριακή της Απόκρεω: Αγάπη ναι, αλλά πιά αγάπη; (Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου, 2011
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Ματθαίου κε’ 31-46.
Ματθαίου κε’ 31-46.
«εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. κε’ 40)
1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότητα του Θεού- Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Ούτε ο έλεος αυτού άκριτος, ούτε η κρίσης ανελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσεως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ’ αυτό το Σύμβολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς…».
