Ζούμε σε μια εποχή σύγχυσης εξαιτίας της παρατηρούμενης ανάμειξης ιδεολογιών, βιοθεωριών, τυποποιημένων οραμάτων, εμπορευματοποιημένων πολιτικών σχημάτων και ποικίλων ευρημάτων της καλούμενης μετανεωτερικότητας. Παρά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις για την αξία του ανθρώπινου προσώπου και το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής, αόρατα πολυεθνικά πολιτικά και πολιτιστικά σχήματα λειτουργούν ως ισοπεδωτικός οδοστρωτήρας πάνω σε ανθρώπους και στα προϊόντα του πολιτισμού. Τον τελευταίο μάλιστα καιρό φαίνεται να είναι γεγονός, πως η καλούμενη οικονομική κρίση είναι πρωτίστως κρίση κοινωνική και θεσμική, κρίση αξιών και πως είναι εμφανής η συρρίκνωση στους ανθρώπους της πίστης, της ελπίδας, της αγάπης…

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την κοινή διαπίστωση πως ιδιαίτερα σήμερα ισχύει αυτό, που ο Αγιος Κοσμάς ο Αιτωλός επισήμανε για την εποχή του, τονίζοντας με έμφαση πως «αγρίεψε το Γένος μας», ασφαλώς όχι απὸ την αμάθεια, αλλά λόγω απουσίας Παιδείας, και πως, κατα τον Αγιο Κοσμά, «εγινήκαμεν ως τα θηρία»[1], θέτουν επί τάπητος το παρατηρούμενο στην Πατρίδα μας έλλειμμα Παιδείας. Έτσι, επειδή πριν από λίγο καιρὸ ακούγαμε από επίσημα χείλη πως όλα είναι θέμα Παιδείας, πιστεύω πως καθίσταται αναγκαία η διερεύνηση των ακόλουθων ερωτημάτων: Απαρτίζεται, και σε ποιο βαθμό, η σημερινή ελληνική εκπαίδευση από παιδαγωγούντα – προσωποκεντρικά σχολεία και σχολές, στα οποία κεντρική θέση έχει η, κατά τον Αγιο Μέγα Βασίλειο, «ωφέλιμος παιδεία», η οποία βρίσκεται στον αντίποδα «της ανοήτου και βλαβεράς»[2]; Μήπως, άραγε, διεξάγεται στον τόπο μας ένας πολυμέτωπος κρυφός καί, παράλληλα, δόλιος πόλεμος εναντίον της ωφέλιμης Παιδείας;