Δέν μέ εὐχαριστεῖ νά μιλῶ γιά τό θέμα τῆς ἄμβλωσης. Ἡ ἄμβλωση εἶναι ἕνα πολύ δύσκολο ζήτημα, εἶναι τό κλασικό πρόβλημα στό ὁποῖο βρισκόμαστε ἀντιμέτωποι μέ μιά σύγκρουση δικαιωμάτων καί καθηκόντων. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, τό θεμελιῶδες δικαίωμα τοῦ ἐμβρύου, τό δικαίωμα στή γέννηση, τό ὁποῖο, κατά τή γνώμη μου, δέν μπορεῖ νά τεθεῖ ὑπό διαπραγμάτευση. Ἀπό τή στιγμή τῆς σύλληψης, τό δικαίωμα τοῦ ἐμβρύου μπορεῖ νά διασφαλιστεῖ μόνο ἀφήνοντάς το νά γεννηθεῖ. Τό γεγονός ὅτι ἡ ἔκτρωση εἶναι διαδεδομένη εἶναι ἕνα πολύ ἀδύναμο ἐπιχείρημα ἀπό νομική καί ἠθική ἄποψη. Καί μέ ἐκπλήσσει τό γεγονός ὅτι χρησιμοποιεῖται τόσο συχνά. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὅπως εἶναι: ἀλλά γι’ αὐτό ὑπάρχουν ἡ ἠθική καί τό δίκαιο.

Ὁ Stuart Mill λέει: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κυρίαρχος τοῦ ἑαυτοῦ του, τοῦ μυαλοῦ του καί τοῦ σώματός του». Τώρα οἱ φεμινίστριες λένε: «Τό σῶμα εἶναι δικό μου καί ἐγώ τό διαχειρίζομαι». Φαίνεται νά εἶναι μιά τέλεια ἐφαρμογή αὐτῆς τῆς ἀρχῆς. Ἐγώ, ὅμως, λέω ὅτι εἶναι παράλογο νά συμπεριλαμβάνουμε σέ αὐτό καί τήν ἔκτρωση. Τό ἄτομο εἶναι ἕνα, μοναδικό. Στήν περίπτωση τῆς ἔκτρωσης ὑπάρχει ἕνα «ἄλλο» στό σῶμα τῆς γυναίκας. Ὁ αὐτοκτόνος ἀποφασίζει γιά τή δική του μοναδική ζωή. Μέ τήν ἔκτρωση ἀποφασίζει γιά τή ζωή ἑνός ἄλλου.

Καί μέ ἐκπλήσσει τό γεγονός ὅτι οἱ μή θρησκευόμενοι ἀφήνουν στούς πιστούς τό προνόμιο καί τήν τιμή νά δηλώνουν ὅτι δέν πρέπει νά σκοτώνουμε.

Ὅ,τι διαβάσατε μέχρι ἐδῶ, δέν εἶναι δικά μου λόγια. Εἶναι τοῦ Norberto Bobbio (Il Corriere della sera, 8/5/1981), πού κάθε ἄλλο παρά θεοῦσος ὑπῆρξε, καί τά θυμήθηκα ἐτοῦτες τίς ἡμέρες, πού ἄνοιξε ἡ «συζήτηση» πού ἄνοιξε, ἐπειδή μᾶς ἀρέσει νά μαζεύουμε τή μπάλα ἀπό τήν τηλεοπτική ἐξέδρα. Θυμήθηκα ἐπίσης ὅτι ἡ αὐτολογοκρισία εἶναι χειρότερη ἀπό τή λογοκρισία, καθώς στό παρελθόν ἀντιμετώπισα δυσκολία στό νά φιλοξενηθοῦν στά ΜΜΕ οἱ παραπάνω ἀπόψεις, ὅπως καί οἱ παρόμοιας παρρησίας ἀπόψεις τοῦ Pier Paolo Pasolini καί τοῦ Claudio Magris — ἀναφέρομαι ἐπίτηδες σέ διανοούμενους μέ θητεία στήν, οὕτως εἰπεῖν, παράταξη τῆς προόδου ἀλλά ὄχι, κατά πώς φαίνεται, καί στήν παράταξη τοῦ «προοδευτισμοῦ»[1].

Ἐνθάδε ὁ, ἀμφιδέξιος πλέον, προοδευτισμός δέν εἶναι συνώνυμο τῆς προόδου. Ἡ πρόοδος εἶναι νέτα σκέτα προκοπή. Ὁ προοδευτισμός εἶναι νέτα σκέτα ἰδεοληψία. Εἶναι ἀλάθητη πεποίθηση καί βεβαιότητα μεταφυσικῆς μάλιστα κοπῆς.

Ἡ πρόοδος ἔχει εὐάριθμους θιασῶτες. Ὁ προοδευτισμός ἀρίφνητους. Καί μέ κάθε εὐκαιρία στρατωνίζονται, λύνουν τό ζωνάρι καί σκιαμαχοῦν. Ὁ (κατά φαντασίαν) ἐχθρός ἐν προκειμένω εἶναι ὁ «μεσαίωνας», τό «παπαδαριό», ἡ «ὀπισθοδρόμηση». Καί δέν σηκώνουν κουβέντα στό σπαθί τους. Ὅ,τι γράφτηκε στήν πέτρα τοῦ προοδευτισμοῦ δέν ξεγράφει. Κάτω τά χέρια, ὑλακτοῦν πανταχόθεν, ἀπό τά κεκτημένα!

Δέν θέλω νά κακοκαρδίσω κανέναν ἀλλά στήν ἀνθρώπινη ἱστορία ἀναθεωρήθηκαν πολλές φορές τά κεκτημένα. Γιά τήν ὥρα πάντως κεκτημένη παραμένει ἡ ἀπόρριψη: ἕνα σῶμα ἀποβάλλεται σάν περιττό ἀπό ἕνα ἄλλο σῶμα.

Ἐλπίζω, ἐντούτοις, νά συμφωνοῦμε ὅτι ἀκόμη παραμένει ἐν ἰσχύι καί ἡ ἀμφισβήτηση τῶν κεκτημένων καί τό ὅτι ὅσοι τήν κουβεντιάζουμε, τήν κουβεντιάζουμε ἐπειδή, μεταξύ ἄλλων, οἱ γεννήτορές μας δέν ἔκαναν χρήση τῆς ὡς ἄνω κατάκτησης. Καί σίγουρα καμιά ἀδικία δέν αἴρεται ἐπειδή ἐπικαλούμαστε τήν ἐπανάληψή της ἤ τή νομική μας συμμόρφωση.

Τή νομική διάσταση τοῦ ζητήματος δέν τή γνωρίζω καί χωρίς νά τήν ταυτίζω μέ τό δίκαιο, σέ καμία περίπτωση δέν προτείνω τήν ἐπιστροφή σέ ἀλμπάνικες πρακτικές. Οὔτε βάζω στό ζύγι τοῦ δημογραφικοῦ τά ἀγέννητα παιδιά. Ὑπενθυμίζω ὅμως τήν παραδοξότητα ὅτι οἱ ἄνθρωποι, παρά τή —λόγοις— φυσιολατρία μας, εἴμαστε τά μόνα ἔμβια πού ἐπιτρέπουμε στούς ἑαυτούς μας αὐτή τήν εὐχέρεια σκληρότητας ἔναντι τῶν σπλάχνων μας.

Ἡ ἄμβλωση εἶναι, οὕτως ἤ ἄλλως, μιά βιαιότητα πού, ἀπ’ ὅσο ξέρω, οἱ γυναῖκες πού τή βίωσαν (συχνάκις ἐξαιτίας ἄνανδρων συμπεριφορῶν) τήν κουβαλοῦν ὡς διά βίου τραῦμα. Κάποιες ἀπό αὐτές εἶναι πρόσωπα κοντινά μου καί τίς νοιάζομαι παραπάνω. Καί δέν δίνω σημασία σέ ὅσες ὑποστηρίζουν πώς «ὁ καθένας ξύνει ὅ,τι ἔχει» γιατί ὁ κυνισμός, ὄχι σπάνια, εἶναι ὁ φερετζές ἑνός ἀσήκωτου, δηλαδή ἀμοίραστου, πόνου πού μετέρχεται τήν τραγωδία σάν δικαίωμα.

Καί, παρότι δέν εἶμαι ὑπόδειγμα ἤθους καί ἠθικῆς, θά ἤμουν καί ὑποκριτής ἄν δέν ἀναγνώριζα ὅτι ἡ ἄμβλωση εἶναι μιά ἠθικά μετέωρη ἐπιλογή. Καί ὅτι οἱ θεόκουφοι καί νηπενθεῖς  χωροφύλακες τοῦ δημοσίου χώρου, πού στό ὄνομα τῆς ἔρμης τῆς ἐλευθερίας τήν εὐλογοῦν, δέν ξεμπερδεύουν ἁπλῶς μέ τίς σκοτοῦρες τῆς ἐτερότητας, ἀλλά ἀνοίγουν ἕνα δρόμο πού μᾶς βγάζει σούμπιτους σέ εὐγονικές πρακτικές πού λογοκρίνουν ἀκόμη καί τόν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτη («οὐδέ γυναικὶ πεσσόν φθόριον δώσω»), προκειμένου νά τόν φέρουν στά μέτρα τοῦ θεσμοθετημένου ἀπανθρωπισμοῦ.

Οἱ πεφτοσυννεφάκηδες καλό εἶναι νά σταματήσουν ἐδῶ τήν ἀνάγνωση. Οἱ ὑπόλοιποι, ἄς ἔχουμε κατά νοῦ ὅτι ἐδῶ καί χρόνια (μέ τίς πλάτες «εἰδικῶν» μάλιστα πού κάνουν λόγο γιά «λυτρωτικές ἀνθρωποκτονίες»!) ἐμφανίσθηκαν καί ἐν Ἑλλάδι ὁρισμένες φεμινίστριες (λ.χ. miγaδa – ὁμάδα γυναικῶν ἐνάντια στίς νέες πειθαρχήσεις) πού αἰτοῦνται τήν συμπερίληψη καί τῶν βρεφῶν στόν χρόνο τῆς ἐπιτρεπόμενης ἄμβλωσης! «Ἄν ἡ ἔκτρωση εἶναι ἡ ἔσχατη μορφή ἀντισύλληψης, τότε ἡ βρεφοκτονία εἶναι ἡ ἔσχατη μορφή ἔκτρωσης»!

Σταματῶ ἐδῶ. Δέν εἶναι μόνο ὅτι ἔχει χαθεῖ ἡ μπάλα. Δέν ἔχω λόγια.

[1]. Ἀκόμη κι ὁ Enrico Berlinguer τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἰταλίας, ἐκφράζοντας μιά Ἀριστερά πού σήμερα σπανίζει, παρά τήν ψήφιση τοῦ νόμου γιά τίς ἐκτρώσεις (μέ τόν ὁποῖο δέν διαφωνεῖ σήμερα οὔτε τό κόμμα τῆς Τζώρτζιας Μελόνι) κάθε ἄλλο παρά κατάκτηση τή θεώρησε: «Δέν ἀγωνιζόμαστε γιά τήν ἐλευθερία νά ἀμβλώνουμε, δέν θεωροῦμε τήν ἄμβλωση ὡς πολιτικό ἐπίτευγμα, οὔτε ὡς κάτι θετικό. Δέν εἴμαστε ὑπέρμαχοι τῆς ἄμβλωσης, ἡ ἄμβλωση παραμένει γιά ἐμᾶς ἕνα κακό. Ὁ νόμος γιά πρώτη φορά θέτει σέ ἐφαρμογή ἕνα ἔργο πρόληψης καί ἀποσκοπεῖ στήν ἐξάλειψη τῆς ἄμβλωσης» (26 Ἀπριλίου 1981, σέ ἐκδήλωση τοῦ PCI). Ἐπίσης, σέ αὐτό τό πλαίσιο, ἀξίζει νά θυμηθοῦμε τήν ἀνοχή καί τήν κατανόηση τού Leonardo Sciascia στίς ἀπόψεις τοῦ Παζολίνι. Καί αὐτές τῆς Natalia Ginzburg, τοῦ Nicola Matteucci κ.ἄ. Σήμερα τό 65% τῶν νοσοκομειακῶν γυναικολόγων στήν Ἰταλία ἀρνεῖται γιά λόγους συνειδήσεως νά ἀμβλώσει.

(Πηγή: antifono.gr)