Κατά την ημέρα της Μ. Πέμπτης δεν αναμιμνησκόμεθα απλώς, αλλά βιώνουμε, μέσω της Θείας Λειτουργίας, την παράδοση των Αγίων και Φρικτών Μυστηρίων από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό στους Μαθητές Του και μέσω αυτών διαδοχικώς σε ολόκληρη την Εκκλησία. Όσοι, όμως, απεκόπησαν από την ΜΙΑ Εκκλησία, την Ορθόδοξο Εκκλησία, παραχαράσσοντας την αιώνια αλήθεια και μετεπήδησαν στην αίρεση, έχασαν την Αποστολική διαδοχή και συγχρόνως απεκόπησαν από το Μυστήριο των Μυστηρίων, την Θεία Ευχαριστία.

Συντρώγοντας ο Θεάνθρωπος Κύριος με τους Μαθητές Του, έλαβε τον άρτο και αφού τον ευλόγησε είπε: «Λάβετε φάγετε, τούτό εστιν το σώμα μου». Παρομοίως έλαβε τον οίνο και είπε: «Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο γάρ εστιν το αίμα μου». (Ματθ. 26, 26-28) Με αυτά τα ίδια λόγια από τότε μέχρι σήμερα και μέχρι της συντελείας των αιώνων τρέφεται και θα τρέφεται η Αγία μας Εκκλησία μέσω της Θείας Ευχαριστίας και μέσω αυτής της Θείας τροφής ο κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός ενώνεται με τον Θεάνθρωπο Κύριο και άρα και με όλα τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησίας Του.

Θα ημπορούσαμε ανεπιφύλακτα να πούμε ότι η πράξη αυτή του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι από τις σημαντικότερες που συνθέτουν το Μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Χωρίς αυτό το μέγα Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, το οποίο συγκροτεί αφ᾽ενός το Σώμα της Εκκλησίας μας ως Σώμα Χριστού και αφ᾽ετέρου μας δίδει την δυνατότητα να ενούμεθα μετ᾽ Αυτού και συνεπώς να θεοποιούμεθα κατά Χάριν, δεν θα ημπορούσαμε να οδηγηθούμε στην λύτρωση. Έτσι γίνεται πραγματικότητα το «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος». Αυτό μας παρέχει την δυνατότητα να βιώνουμε οντολογικά τα γεγονότα που συνθέτουν την Θεία Οικονομία, δηλαδή την Σάρκωση του Θεού Λόγου, το Πάθος, την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του.

Η Θεία Ευχαριστία είναι η κορωνίδα των Μυστηρίων της Αγίας μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, εφόσον τα υπόλοιπα Μυστήρια (Βάπτισμα, Εξομολόγηση)  σε αυτό αποσκοπούν. Δεν πρέπει, όμως, η προσέλευσή μας σε αυτό το κορυφαίο Μυστήριο να είναι απλώς ένα έθιμο ή μια εορταστική συνήθεια. Ο Απόστολος Παύλος τονίζει: «Δοκιμαζέτω δε ο άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω˙ο γάρ εσθίων και πίνων κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει μή διακρίνων το σώμα. Διά τούτο εν υμίν πολλοί ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί» (Α´ Κορ. 11, 29-30). Εάν δεν προσερχόμεθα με προετοιμασία, η οποία πρέπει να στηρίζεται στην καθαρά εξομολόγηση και στον εκκλησιαστικό αγώνα, αλλά και στην βεβαία πίστη ότι εντός του Αγίου Ποτηρίου είναι Αυτό το Σώμα και Αυτό το Αίμα του Θεανθρώπου Κυρίου, η συμμετοχή μας αποβαίνει ματαία και επικίνδυνη.

Η Θεία Ευχαριστία είναι η κλίμαξ που θα μας φέρει στην Βασιλεία του Θεού Πατρός. Η σημερινή σκανδαλώδης συζήτηση περί της αναποδείκτου μεταδοτικότητος ασθενειών μέσω της Θείας Κοινωνίας στο βάθος θέλει ακριβώς να επιτύχει την απόσβεση της αναμνήσεως και βιώσεως της Σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου Κυρίου για την σωτηρία του ανθρώπου.

Όμως το οντολογικό γεγονός της Θυσίας του Θεανθρώπου Κυρίου για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους δεν αποσβέννυται. Όποιος το πιστεύει και το βιώνει αυτό μέσω της Θείας Ευχαριστίας (υπό τις προϋποθέσεις που αναφέραμε), ζει, όποιος το αμφισβητεί και το χλευάζει, απλώς βουλιάζει μέσα στην λάσπη της απιστίας και της θανατηφόρου αβεβαιότητος. Μακάρι να το κατανοήσουμε βαθειά και να επιλέξουμε την ζωή και όχι τον θάνατο.