Καθημερινὰ διατυπώνονται παράπονα ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους γιὰ πράξεις καὶ παραλείψεις τῶν ἀρχόντων τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ ὄχι σπάνια καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς. Ὑπάρχει διάχυτη ἡ αἴσθηση ὅτι τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶναι ἀνίκανα καὶ ὑπηρετοῦν συμφέροντα, μὲ τρόπο προκλητικὸ καὶ σκανδαλώδη. Χωρίς νὰ ἀγνοοῦμε τὶς φωτεινὲς ἐξαιρέσεις, δυστυχῶς ἡ πλειονότητα ἀποδεικνύεται ἀνίκανη καὶ αὐτὸ συμβαίνει, γιατὶ οἱ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι εἶναι φιλόδοξοι καὶ τοὺς λείπει ἡ αὐτογνωσία. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς φοβεροῦ πάθους καὶ τὴν ἀπουσία μιᾶς μεγάλης ἀρετῆς. Ἡ φιλοδοξία καὶ ἡ αὐτογνωσία δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρχουν στὸν ἄνθρωπο. Ὅταν κυριαρχεῖ ἡ φιλοδοξία, χάνεται ἡ αὐτογνωσία. Ἐνῶ ὅταν ὑπάρχει ἡ αὐτογνωσία, τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας μειώνεται καὶ κάποιες φορὲς νεκρώνεται.

Διαβάστε περισσότερα »

ΚΥΡΙΑΚῌ ΟΓΔΟῌ

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν

ι΄ 25 – 37

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 10ο, στίχοι 25 ἕως 37, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 14-11-2010.

Μελετώντας ἕνα βιβλικό κείμενο ὅπως αὐτό πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο ἔχεις, ἄν θέλεις, δύο δρόμους, δύο δυνατότητες: Νά ἀρκεστεῖς σέ αὐτό πού αὐτονοήτως ἀκουστικά κατάλαβες καί νά πεῖς «ἁπλό καί τό κατάλαβα», ἤ νά μήν ἀρκεστεῖς καί νά πεῖς (ἄν τό ξέρεις μάλιστα ὅτι τά κείμενα αὐτά τά βιβλικά ἔχουν βάθος ἑρμηνευτικό κατά τή μεθοδολογία τῶν Πατέρων πού τά ἑρμηνεύουν ἁγιοπνευματικά) νά πεῖς: «νά πάω παρακάτω» καί τότε ἔρχεται ὁ ἑπόμενος κίνδυνος πού εἶναι ἤ νά μορφωθεῖς βαθύτατα ἤ νά παρα-μορφωθεῖς καί νά πειρασθεῖς. Τά λέω ὅλα αὐτά γιά νά πάρω ὡς ὑπόδειγμα καί παράδειγμα τήν ἁπλούστατη, λιτή καί αὐτονόητη περικοπή, κατανοητή γιά ἐμᾶς τούς χριστιανούς πού ἀκοῦμε τίς Λειτουργίες (καί αὐτή ἡ περικοπή τοῦ Σαμαρείτου τοῦ καλοῦ ἐπαναλαμβάνεται συνέχεια κάθε χρόνο). Μελετώντας αὐτή τήν αὐτονόητη περικοπή, νά δοῦμε αὐτόν τόν κίνδυνο, ἀλλά καί τό βαθύτατο ὄφελος πού μπορεῖς νά πάρεις ἄν δέν πεῖς: «τήν ἄκουσα, τήν κατάλαβα καί τελειώσαμε», [γιατί αὐτό θά ἦταν] μιά στατικότητα.

Γιά νά σᾶς βοηθήσω στήν κατανόηση αὐτῆς τῆς σύντομης πορείας μας πάνω σ᾽ αὐτό τό κείμενο, νά σᾶς θυμίσω ὅτι μπορῶ νά δομήσω τόν σκελετό του πάνω σέ δύο σχήματα. Τό πρῶτο εἶναι αὐτό πού λέει ὁ Χριστός, τό πῶς ἀγαποῦμε τόν Θεό ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, τῆς διανοίας, τῆς ἰσχύος μας. Εἶναι μιά πρώτη κίνηση (ἐγώ καί ὁ Θεός) καί ὑπάρχει μιά δεύτερη κίνηση, ἡ ὁποία λέει «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» καί μετά τό ἑρμηνεύει μέ τήν παραβολή τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη. Δύο δομές. Ἐρωτήματα τά ὁποῖα ἀρχίζουν νά ἀναδύονται στόν νοῦ μας ἄν δέν σταθοῦμε στήν ἁπλή κατανόηση καί ποῦμε: «τό καταλάβαμε».

Διαβάστε περισσότερα »