Ἡ λατρεία συνδέεται ἀναπόσπαστα μέ τό κήρυγμα. Αὐτό τό βλέπουμε στόν «Μυστικό Δεῖπνο» τοῦ Χριστοῦ μέ τούς Μαθητές Του, ὅπου συνδέθηκε ὁ Μυστικός Δεῖπνος μέ τήν διδασκαλία. Αὐτό τό συναντᾶμε στήν πρώτη Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, ἀλλά αὐτό περιγράφεται στούς λεγομένους Ἀπολογητές καί σέ ὅλη τήν μεταγενέστερη ἐκκλησιαστική παράδοση. Σέ κάθε θεία Λειτουργία διαβάζονται τά ἀναγνώσματα, τό Ἀποστολικό καί τό Εὐαγγελικό, καί ἔπειτα οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Κληρικοί καί ἑνίοτε καί οἱ θεολόγοι, μέ ἄδεια τοῦ Ἐπισκόπου, ὁμιλοῦν στό ἐκκλησίασμα καί ἀναλύουν τά κείμενα αὐτά. Στίς Θεολογικές Σχολές, ἐκτός ἀπό διαφόρους τομεῖς, ὑπάρχει καί ὁ τομέας τῆς Λειτουργικῆς καί Ὁμιλητικῆς, καί οἱ φοιτητές μαθαίνουν καί ἐκπαιδεύονται στόν τρόπο τοῦ κηρύγματος, πού εἶναι ἀναπόσπαστο μέρος τῆς Λατρείας. Ἔτσι, μαθαίνουμε τήν διάκριση μεταξύ τοῦ λόγου, τῆς ἀνώτερης ὁμιλίας, καθώς, ἐπίσης, καί γιά τά ἄλλα μέρη τοῦ λόγου πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν λατρεία, ὅπως εἶναι ἡ Διάλεξη, ἡ Εἰσήγηση σέ Συνέδρια, οἱ Ὁμιλίες σέ διάφορα ἀκροατήρια, οἱ Προσφωνήσεις.

Ἐδῶ θά ἤθελα νά περιορισθῶ στό εὐχαριστιακό κήρυγμα, πού κατά βάση εἶναι ἑρμηνευτικό τῶν Γραφῶν, καί ἔχει κατηχητικό χαρακτήρα, ἄλλωστε (πρέπει νά) γίνεται ἀμέσως μετά τήν ἀνάγνωση τῶν Ἀποστολικῶν καί Εὐαγγελικῶν ἀποσπασμάτων, στήν λεγόμενη «Λειτουργία τῶν Κατηχουμένων», ὥστε νά κατηχηθοῦν καί αὐτοί, μαζί μέ τούς πιστούς, καί νά ἀποχωρήσουν στήν συνέχεια ἀπό τόν Ἱερό Ναό.

Διαβάστε περισσότερα »