Από το Συναξάρι – Η οσία Μαρία η Αιγυπτία
«Αυτό είναι το σημείο με το οποίο μπορεί κανείς να καταλάβει αν αγαπά τους αδελφούς του: Αν λυπάται και θρηνεί για τις πτώσεις τους και αν αγάλλεται για την πνευματική τους πρόοδο και τα χαρίσματά τους»
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος
Διδαχή κατανυκτική, γιά τό
• πῶς θά κοπῆ ἡ ἔπαρση καί ὑπερηφάνεια
• καί πῶς θά γίνουν τά μάτια μας πηγές δακρύων.
1. Ἄν ζητεῖς μιά τέτοια κατάνυξη, θα σοῦ εἶναι πολύ εὐχάριστο καί ὠφέλιμο νά μελετήσεις μέ προσοχή τήν διδαχή αὐτή περί ἐξόδου τῆς ψυχῆς.
Σύναξη ΕΚΕΣΟ Ι. Ν. Ἁγίου Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων Ἀττικῆς
Τρίτη 27 Ἰανουαρίου 2026
Ο θάνατος καθηγήτριας σε γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης από εγκεφαλικό επεισόδιο σχολιάστηκε έντονα πανελληνίως, καθώς μήνα προηγουμένως αυτή είχε υποβάλει αναφορά για να γνωστοποιήσει στην προϊσταμένη της αρχή και στο αρμόδιο υπουργείο ότι η συμπεριφορά κάποιων μαθητών της στο πρόσωπό της ήταν απαράδεκτη. Την είχαν στοχοποιήσει και εκδήλωναν με διάφορους τρόπους την αυθάδειά τους αλλά και την επιθετικότητα εναντίον της. Στα νέα ελληνικά αυτή η συμπεριφορά καλείται μπούλιγκ. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρήκαν τροφή, για κάποιο διάστημα και εκδηλώθηκε αντιπαράθεση καθώς αντέδρασαν οι γονείς των μαθητών, που κατηγορούνται επιρρίπτοντας ευθύνη στην καθηγήτρια για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι των μαθητών της. Τώρα βέβαια και «κατόπιν εορτής» διατάχτηκε ένορκη διοικητική εξέταση μάλλον χωρίς νόημα πλέον.
Το συμβάν δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία και δεν θα σταθούμε στο αν τον θάνατο προκάλεσε η υπερβολική πίεση που δεχόταν η καθηγήτρια από μέρους μαθητών. Η παιδεία στη χώρα μας νοσεί βαρύτατα, αν δεν είναι πλέον κλινικά νεκρή. Διαβάστε περισσότερα »
Στον δημόσιο διάλογο, συχνά γίνεται επίκληση χωρίων της Αγίας Γραφής ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός «νομιμοποιεί» θεσμούς και πρακτικές που σήμερα καταδικάζονται: δουλεία, βία, υποτίμηση των γυναικών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δεν αντιμετωπίζει την Βίβλο ως απλό εγχειρίδιο κανόνων, αποκομμένο από το ιστορικό πλαίσιο, ούτε ως κείμενο που ερμηνεύεται αποκλειστικά με ιδιωτική κρίση. Τη διαβάζει μέσα στην Παράδοση, στο φως του Χριστού, με κέντρο την εντολή της αγάπης και τον σκοπό της σωτηρίας του ανθρώπου.
Η Αγία Γραφή φανερώνει την παιδαγωγία του Θεού μέσα στην ιστορία: ο Θεός συναντά πραγματικούς ανθρώπους, σε συγκεκριμένες κοινωνίες, και τους οδηγεί σταδιακά από την πνευματική ανωριμότητα προς την πληρότητα που αποκαλύπτεται στο πρόσωπο του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία διακρίνει ανάμεσα στην περιγραφή ιστορικών καταστάσεων και στη θεία βούληση ως τελικό μέτρο της ζωής. Το πλήρες κριτήριο είναι ο Χριστός.
Τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι τόπος προσευχῆς ἡσυχίας καί μυστηρίου. Ἐκεῖ ἀφιερώνονται οἱ μοναχοί στό «Περιβόλι τῆς Παναγίας». Τό Ἅγιον Ὄρος διαφυλάσσει τίς πάνω ἀπό χίλια χρόνια παραδόσεις, κυρίως κρατᾶ τήν ὀρθόδοξη πίστη, τήν λατρεία, «τήν μέθοδο τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας», πού εἶναι ὁ τρόπος τῆς σωτηρίας, ὅταν αὐτά ἔχουν χαθῆ ἀπό τίς κοινωνίες μας, ἀκόμα καί τίς Χριστιανικές. Πρόκειται γιά ἕναν χῶρο πού κρατᾶ ἀναλλοίωτες τίς παραδόσεις σέ πολλά σημεῖα, τήν Ἐκκλησία καί τό φυσικό περιβάλλον. Κυρίως οἱ μοναχοί ἔχουν κέντρο τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία.
Οἱ ἐκτός τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἄνθρωποι ἄλλοι ἀπό εὐλάβεια, ἄλλοι ἀπό ἀναζήτηση, ἄλλοι ἀπό περιέργεια καί τουρισμό ἐπισκέπτονται τό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου βρίσκουν ἀβραμιαία φιλοξενία, ἀγάπη ἀνιδιοτελῆ καί αἰσθάνονται μιά ἠρεμία ἡ ὁποία εἶναι δυσεύρετη στίς κοινωνίες μας. Ὅμως κάθε γεγονός ἔχει καί τά ὅριά του.