«Μην πιστέψεις ότι θα διαπρέψει ποτέ στα μεγάλα κατορθώματα όποιος είναι αμελής στα μικρά»
Μέγας Βασίλειος
«Μην πιστέψεις ότι θα διαπρέψει ποτέ στα μεγάλα κατορθώματα όποιος είναι αμελής στα μικρά»
Μέγας Βασίλειος
Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού: Ιστορικό εορτής, θεολογική σημασία, περιγραφή εικόνος
Λόγος εις την παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (Αγ. Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης)
Εις την Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεος)
Η παγκόσμιος Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού
Εις την ύψωση του Τιμίου Σταυρού
Η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού (Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom (†))
Η σημασία τού Τιμίου Σταυρού στη ζωή των πιστών (Λάμπρος Κ. Σκόντζος, Θεολόγος – Καθηγητής)
Ὅπως θὰ γνωρίζετε, ἡ σημερινὴ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ θεωρεῖται ὡς μία δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή καὶ, γι’ αὐτὸ, ἡ Ἐκκλησία θέσπισε τέλεια νηστεία.
Ἄλλες ἀπὸ τὶς τιμωρίες, ποὺ βάζουν οἱ γονεῖς, καὶ γενικότερα οἱ μεγαλύτεροι, στὰ παιδιά, προκαλοῦν φόβο, φόβο παθολογικό, ἄλλες προκαλοῦν ταπείνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ταπεινωτικὴ δηλαδὴ κατάσταση στὸ παιδί, καὶ τὸ τρίτο εἶδος τῶν τιμωριῶν ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὸ ξύλο, μὲ τὸ νὰ δέρνει κανεὶς τὸ παιδί.
Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦμε τὰ παιδιά, ἐφόσον οἱ τιμωρίες, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, κάνουν κακὸ στὰ παιδιά. Βγαίνει τὸ συμπέρασμα κατ’ ἀρχὴν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται τὰ παιδιά. Εἶναι σωστὸ αὐτό; Διαβάστε περισσότερα »
Έρχονται εδώ στο μοναστήρι καμιά φορά άνθρωποι που ετοιμάζονται να βαφτίσουν ένα παιδάκι και με ρωτούν:
«Πάτερ, τι σταυρό να πάρουμε; Χρυσό; Πόσα καράτια; Να είναι μεγάλος; Να είναι μικρός;»
Και τους λέω:
«Βρε παιδιά, ένα ξύλινο σταυρουδάκι πάρτε του».
Με κοιτάζουν.
«Ξύλινο, πάτερ; Για τη βάφτιση;»
Ε, ξύλινος δεν ήταν και ο πρώτος;
Τι φοβόμαστε; Μήπως στενοχωρηθεί ο Χριστός επειδή δεν κάναμε τον Σταυρό Του χρυσό;
Ο Χριστός επάνω σε ξύλο ανέβηκε. Εμείς γιατί θέλουμε να κατεβάσουμε το ξύλο και να κρατήσουμε το χρυσάφι;
Υπάρχει ένα αφελές επιχείρημα που ακούω δυστυχώς όλο και πιο συχνά από υποτίθεται ανθρώπους “διαβασμένους και μορφωμένους” που δεν πιστεύουν στον Θεό και ομολογώ ότι πάντοτε με προβληματίζει όχι βέβαια για το βάθος του, αλλά για την ευκολία με την οποία παρουσιάζεται ως ακαταμάχητη απόδειξη. «Αν υπάρχει Θεός, γιατί πεθαίνουν παιδιά στην Αφρική; Γιατί υπάρχει πείνα, πόνος, αρρώστια και αδικία; Γιατί δεν επεμβαίνει;».
Και κάπου εκεί, σύμφωνα με τη δική τους λογική του παραλόγου μπαίνει τελεία. Άρα Θεός δεν υπάρχει.
– Αρκεί η ορθή πίστις για να σωθούμε;
– Αν χωρίς την αγάπη δεν μπορεί να σωθεί κανείς, γιατί βλέπουμε τόσους λίγους Χριστιανούς να έχουν αγάπη;
– Με ποιο τρόπο όμως μπορεί κανείς να βάλει στην καρδιά του την αγάπη;
– Γίνεται κάποιος να έχει αγάπη στην καρδιά του και να καρποφορεί αμαρτίες και ανομίες;
– Με ποιο τρόπο καλλιεργείται η αγάπη;
– Με ποιο τρόπο ενθυμούμαστε τον Θεόν;
– Αν η ανάγνωση των αγίων βιβλίων και των νόμων του Θεού βοηθεί στο να έχουμε πάντα στην μνήμη μας τον Θεό, τότε προκύπτει το ερώτημα: πώς μπορεί κάποιος που έχει οικογένεια, φροντίδες, ανάγκες, να μελετά τους θείους νόμους;