Στόν 115ο Ψαλμό ὁ Δαβίδ μᾶς λέει μιάν ἀλήθεια πού δύσκολα μποροῦμε νά ἀφομοιώσουμε καί εὔκολα μποροῦμε νά παρανοήσουμε. Διαβάζουμε: «Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα. Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Αὐτοί εἶναι οἱ δύο πρῶτοι στίχοι τοῦ ἐν λόγῳ Ψαλμοῦ, στούς ὁποίους παρατηροῦμε ὅτι ἡ πρώτη λέξη εἶναι τό ρῆμα «ἐπίστευσα» καί ἡ τελευταία τό ἐπίθετο ἤ οὐσιαστικό «ψεύστης». Ἑρμηνεύοντας τούς στίχους αὐτούς οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς λένε πολύ σημαντικά πράγματα γιά τήν πίστη, ἀλλά καί τήν ἐπίγνωση τῆς καταστάσεως τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.

Σ’ ἕναν ἀναγνώστη τοῦ Ψαλμοῦ πού διαβάζει αὐτούς τούς στίχους πολύ πρόχειρα, ἡ προσοχή του προσελκύεται περισσότερο ἀπό τό «πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Αὐτό δικαιολογεῖται στίς μέρες μας, ἀφ’ ἑνός μέν ἀπό τόν πληθωρικό ἀλληλοαναιρούμενο δημόσιο λόγο πολλῶν παραγόντων τοῦ δημόσιου βίου, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀπό τήν κατάσταση πού ἔχει δημιουργήσει ἡ ἀσύνετη χρήση τῆς λεγόμενης «τεχνητῆς νοημοσύνης», πού ὁδηγεῖ τά πράγματα στό σημεῖο νά μήν ξέρη κανείς ποιά ἀνάρτηση τοῦ διαδικτύου εἶναι ἀληθινή καί ποιά ψεύτικη. Κυκλοφοροῦν στό διαδίκτυο βίντεο μέ πλαστές ἱστορίες, μέ πρόσωπα τῆς ἐπικαιρότητας πού μεταδίδουν δῆθεν διάφορα μηνύματα, διατυπώνουν ἀπόψεις ἤ ἀκόμη παρουσιάζονται ὡς διαφημιστές διαφόρων προϊόντων﮲ καί ὅλα αὐτά κατασκευάζονται ἐν ἀγνοίᾳ τους, ἀπό μιά φωτογραφία τους, μέ τήν μίμηση τῆς φωνῆς τους καί ὁρισμένων χαρακτηριστικῶν κινήσεων τοῦ σώματός τους. Ὁπότε, ὅταν βλέπη κανείς ἕνα βίντεο, πού μιλᾶ ἀκόμη καί γιά σοβαρά θέματα μέ ἐπιχειρήματα καί σωστή δομή τοῦ λόγου, δέν γνωρίζει ἄν εἶναι ἀληθινό ἤ ψεύτικο. Δέν γνωρίζει ἄν, γιά παράδειγμα, ὁ καθηγητής πού φαίνεται ὅτι μιλάει εἶναι ἕνας πραγματικός ἄνθρωπος καί ὄχι μιά κατασκευή τοῦ ὑπολογιστῆ. Καί δέν ξέρει ἄν πρέπει νά δεχθῆ αὐτά πού λέει ὡς ἀληθινά ἤ πλαστά, ὡς στοιχεῖα ἔρευνας καί ὄχι κατασκευές κάποιου ἐπιτήδειου, πού θέλει νά περάση στούς μή εἰδικούς ἀπόψεις πού ἱκανοποιοῦν δικές του σκοπιμότητες.