Τα «νεκρά» κομπιούτερ απειλούν (Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου)

Την ώρα που η Κίνα μετατρέπεται σε παγκόσμια χωματερή ηλεκτρονικών συσκευών, η Ελλάδα παλεύει να ξεφύγει από τη γραφειοκρατία και τις αγκυλώσεις της και να διαχειριστεί, με ασφάλεια για τους ανθρώπους και το περιβάλλον, τους 170.000 τόνους τοξικών αποβλήτων της ψηφιακής εποχής.

Το πρωί της 28ης Σεπτεμβρί­ου βρήκε τον 35χρονο Γιάν­νη Δημητριάδη, απόφοιτο Πολυτεχνείου και προγραμ­ματιστή σε γνωστή ελληνική εταιρεία, να αναρωτιέται φω­ναχτά: «Πού θα πάει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μου όταν πεθά­νει;». Στο γραφείο του, δίπλα στο πολύτι­μο λάπτοπ, είναι απλωμένη μια εφημερί­δα με ένα δημοσίευμα που αφορά την προβολή στις Νύχτες Πρεμιέρας του νέου ντοκιμαντέρ «Ψηφιακά Νεκροτα­φεία» του Γιώργου Αυγερόπουλου για τον «Εξάντα». «Θάβουν τους νεκρούς μαζί με τους υπολογιστές;», ρωτάει ο Γιάννης αστειευόμενος. Εχετε υπολογίσει, άραγε, πόσο ζει ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής; Ο μέσος όρος ζωής του έχει μειωθεί, από τα έξι χρό­νια που ήταν το 1997, στα μόλις δύο χρό­νια το 2005. Πού καταλήγει; Σε μια χωματερή; Ή ακόμη πιο μακριά; Στην Κίνα; Στην Αφρική; Στην Ινδία; Ο «Εξάντας» ταξίδεψε στην πιο ανεπτυγμένη βιομηχα­νικά επαρχία της χώρας του Μάο, την Γκουάνγκ Ντονγκ, στην παγκόσμια χω­ματερή των ηλεκτρονικών αποβλήτων της πόλης Γκουιγιού και κατέγραψε την τρα­γική όψη της επίδρασης της τεχνολογίας. Είδε πως η Δύση ρυπαίνει τον Τρίτο Κό­σμο με τα ηλεκτρονικά της απόβλητα και απειλεί τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων.
«Ολα για το κέρδος»

Στην πόλη Γκουιγιού 200.000 εσω­τερικοί μετανάστες αποσυναρμολογούν με γυμνά χέρια και ανακυκλώνουν ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ζουν κι εργά­ζονται μέσα σε λόφους από οθόνες, πο­ντίκια, πλακέτες κυκλωμάτων, πληκτρο­λόγια. Ο λόγος που η Δύση τα στέλνει στην Κίνα είναι απλός. «Ολα γίνονται για τα χρήματα», θα πει με σιγουριά ο Γκρεγκ Λορτς, διευθυντής της εταιρείας ανα­κύκλωσης Total Reclaim στο Σιατλ, για να παραδεχθεί ότι ένας πολύ μεγάλος όγκος των αμερικανικών e-waste (ηλεκτρονικά απόβλητα) φεύγει παράνομα για την Κίνα. Παράνομα γιατί οι κινεζι­κές αρχές απαγορεύουν την εισαγωγή τους στη χώρα. Καθώς ο μισθός του Κινέζου εργάτη δεν υπερβαίνει το 1,5 δολάριο την ημέρα, το κόστος είναι ελάχιστο συγκρινόμενο με το αντίστοιχο σε κάποιο πρότυπο κέντρο ανακύκλωσης στην Ευρώπη ή στην Αμερική. Η Γκουάνγκ Ντονγκ δεν είναι η μο­ναδική επαρχία της Κίνας που αντιμετω­πίζει αυτό το πρόβλημα. Πόλεις-νεκροταφεία συναντάει κανείς στην επαρχία Ζεν Ζιάνγκ αλλά και στις παρυφές των μεγαλουπόλεων, όπως το Πεκίνο και η Σα­γκάη, όπου υπολογιστές ανακυκλώνονται σε παραγκουπόλεις.

10% αύξηση το χρόνο

Ο «θάνατος» ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, όμως, έχει τεράστιο ανθρώ­πινο κόστος. Κάθε κομπιούτερ περιέχει επικίνδυνες και τοξικές ουσίες (μόλυβδο, φώσφορο, κάδμιο, βάριο, βηρύλλιο, εξασθενές χρώμιο και υδράργυρο), οι οποίες όταν αφήνονται εκτεθειμένες προκαλούν σοβαρές βλάβες στον ανθρώπινο οργανι­σμό: από αναπνευστικά προβλήματα έως καρκίνο. Στην Γκουιγιού ο καρκίνος θερίζει. Το νερό είναι μολυσμένο, το φέρνουν από τριάντα χιλιόμετρα μακριά. Ερευνα που πραγματοποίησε το 2004 το Πανεπιστή­μιο Σαντού έδειξε ότι το ποσοστό μολύ­βδου στο αίμα των παιδιών ήταν 15,3 αντί του ανώτατου επιτρεπτού 10. Τα ηλεκτρονικά απόβλητα είναι τα «σκουπίδια» του μέλλοντος. Ο όγκος τους αυξάνεται με ποσοστό 10% το χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο πετιούνται 20 – 50 εκατομμύρια ηλεκτρονικά απόβλητα: σκούπες, κινητά τηλέφωνα, φούρ­νοι μικροκυμάτων, εκτυπωτές, τηλεορά­σεις, DVD, ψυγεία, υπολογιστές. Σύμ­φωνα με την Greenpeace, μόνο μέσα στο 2004 πουλήθηκαν 183 εκατομμύρια υπο­λογιστές, 11,6% περισσότεροι απ’ ό,τι το 2003. Το 2010, θα βρίσκονται σε χρήση 716 εκατομμύρια νέοι υπολογιστές, θα υπάρχουν 178 εκατομμύρια νέοι χρήστες στην Κίνα και 80 εκατομμύρια στην Ινδία. Στην Ελλάδα σήμερα οι χρήστες ανέρχο­νται σε 1,2 εκατομμύρια. Αλλά και τα κι­νητά τηλέφωνα δεν είναι λιγότερα. Μέσα στο 2004 πουλήθηκαν 674 εκατομμύρια, 30% περισσότερα απ’ ό,τι το 2003.

Το ελληνικό στοίχημα

Εως το 2010, η ποσότητα του e-waste της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα φτάνει τα 12 εκατομμύρια τόνους ετησίως. Η Ελλάδα υπόκειται στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Με Προεδρικό Διάταγμα του 2004, οφείλουμε ως χώρα να ανακυκλώνουμε 44.000 τόνους ετη­σίως, δηλαδή 4 κιλά ανά κάτοικο, σε ελεγ­χόμενα κέντρα ανακύκλωσης. Παράλληλα η χώρα μας έχει υπο­γράψει, όπως και 169 ακόμη κράτη, τη Συνθήκη της Βασιλείας κατά της παρά­νομης διακίνησης αποβλήτων στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Τα κράτη – μέ­λη που έχουν όχι μόνο αναγνωρίσει, αλ­λά και επικυρώσει τη Συνθήκη (63 από τα 169, ανάμεσά τους και η Ελλάδα) δεν εξά­γουν ηλεκτρονικά απόβλητα σε αναπτυσσό­μενες χώρες. Στα γραφεία της εταιρείας «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.» η κυρία Ιωάννα Δαντίδη, υπεύθυνη επικοινωνίας, θα μας εξηγήσει την προβλεπόμενη διαδικασία της ανακύκλωσης και το ρόλο της εταιρείας. Η «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.» είναι το πρώτο εθνικό συλ­λογικό σύστημα για την εναλλακτική διαχείριση ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών. Λειτουργεί με ένα είδος εγχώρησης δημόσιας υπηρεσίας, «αδειοδοτούμαστε από το ΥΠΕΧΩΔΕ και λογοδοτούμε σε αυτό». Η συλ­λογή των ηλεκτρονικών αποβλήτων βασίζεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στους δήμους και στη συμφωνία που κλείνουν με τον αρμόδιο φορέα. Παρ’ όλα αυτά, οι συμφωνίες με τους δήμους δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Η δυσκολία είναι, πρώτον, ότι πρέπει να υπάρχει ένας χώρος αποθήκευσης και δεύτε­ρον, στον τρόπο συλλογής των αποβλήτων από τους δήμους». Οι συμβεβλημένοι δήμοι ανα­λαμβάνουν τη μεταφορά των ηλεκτρονικών αποβλήτων σε κατάλληλους χώρους και από εκεί στην ΕΚΑΝ, το Ελληνικό Κέντρο Ανακύ­κλωσης. Η λίστα της «Ανακύκλωσης Α.Ε.» συ­μπεριλαμβάνει 136 δήμους, οι οποίοι αμείβονται για τη συνεργασία τους. Το ποσό κυμαί­νεται: 140, 160, μπορεί να φτάσει και τα 180 ευρώ ανά τόνο. «Αυτό δίνει ουσιαστικά κι ένα κίνητρο, γιατί ναι μεν μπορεί να υπάρχει η υπο­χρέωση από τη νομοθεσία, αλλά τα κανάλια διαφυγής είναι πάρα πολλά και γίνεται μια με­γάλη προσπάθεια για να κλείσουν», καταλή­γει η κυρία Δαντίδη. Ενα από τα βασικότερα είναι οι τσιγγάνοι που μαζεύουν τα παλιοσίδερα. Μόνο που τα παλιοσίδερα που καταλήγουν πλέον στους κά­δους είναι ηλεκτρονικές συσκευές και υπολο­γιστές. Και όπως θα μας εξηγήσει αργότερα στο Ελληνικό Κέντρο Ανακύκλωσης (ΕΚΑΝ) -το μοναδικό προς το παρόν κέντρο ανακύ­κλωσης ηλεκτρονικών υπολογιστών στη χώρα μας, ενώ αναμένονται άλλα οκτώ μέσα στο 2008- ο κύριος Γιώργος Βακόντιος, μηχανο­λόγος, μηχανικός και αντιπρόεδρος της εται­ρείας, οι τσιγγάνοι κάνουν όλη τη ζημιά. Διότι αφού συλλέγουν τους υπολογιστές από τους κάδους, αφαιρούν χειρωνακτικά το γυαλί, το πλαστικό, το χαλκό από τις συσκευές για να τα πουλήσουν μεμονωμένα στα κέντρα ανακύ­κλωσης κάθε υλικού. Στη συνέχεια πετούν στη χωματερή ό,τι έχει απομείνει. Ο υπολογιστής είναι ήδη ρυπογόνος. Ακόμη και όταν η ΕΚΑΝ συλλέγει κομπιούτερ από τις χωματερές, είναι ήδη πολύ αργά. Η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Εξάγει η Ελλάδα στην Κίνα;

Καθώς ο κύριος Βακόντιος μας ξεναγεί στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στους Αγίους Θε­οδώρους, αναρωτιόμαστε αν η Ελλάδα «εξά­γει» στην Κίνα. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι απο­στέλλει πλαστικό. Η μονάδα της ΕΚΑΝ, η οποία έχει σύμβαση με την «Ανακύκλωση Α.Ε.» επεξεργάζεται έως και 20.000 τόνους το χρόνο. Καθώς η Ελλάδα παράγει συνολικά 170.000 τόνους ηλεκτρονικών αποβλήτων το χρόνο, τα υπόλοιπα καταλήγουν σε χωματε­ρές. Από την άλλη, η ΕΚΑΝ είναι κέντρο απο­συναρμολόγησης και όχι ανακύκλωσης. Εδώ κομματιάζεται ο Η/Υ και αφού διαχωριστούν τα επικίνδυνα από τα χρήσιμα υλικά, μεταφέ­ρονται σε κέντρα ανακύκλωσης στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ωστόσο, κάποια υλικά καταλή­γουν και σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, στη Κί­να και στο Πακιστάν. Σύμφωνα με τον κύριο Βακόντιο, εκεί κα­ταλήγουν τα πλαστικά, τα οποία είναι μεικτά, τα μοτέρ, οι μετασχηματιστές, οι σκληροί δί­σκοι, τα οποία πάνε στο εξωτερικό για πε­ραιτέρω επεξεργασία, δηλαδή ανακύκλωση. Η Ελλάδα στέλνει λοιπόν και στην Κίνα. Αφού πρώτα έχουν αφαιρεθεί τα επικίνδυνα υλικά. Αλλά ποιος αποφασίζει τι είναι επι­κίνδυνο και τι όχι;

Ευθύνη πωλητών και καταναλωτών

Εκτός από τους δήμους, ευθύνη για τη συλλογή των ηλεκτρονικών αποβλήτων φέ­ρουν και οι πωλητές λιανικής. Αν και υπο­χρεούνται να συμβάλλουν στη διαδικασία της συλλογής από το νόμο, αυτό δεν εφαρμόζε­ται. Υπάρχουν όμως κι εξαιρέσεις. Σύμφωνα με την «Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.», κά­ποιοι πωλητές καταβάλλουν σοβαρή προ­σπάθεια για να βοηθήσουν. Το Praktiker έχει τοποθετήσει κάδους για τη συλλογή μικρών συσκευών. Αγοράζεις μια τοστιέρα κι έχεις δι­καίωμα να επιστρέψεις μια τοστιέρα, χωρίς χρέωση. Δύο σε ένα. Από το τέλος του 2005 η Cosmote έχει τοποθετήσει μικρούς κάδους όπου συλλέγονται κινητά τηλέφωνα, bluetooth, μπαταρίες. Οι Διεθνείς Οργανισμοί δίνουν μάχη προ­κειμένου να αναλάβουν την ευθύνη τους οι ίδιες οι κατασκευαστικές εταιρείες. Η Greenpeace, το Δίκτυο της ΒΑΝ (Basel Action Network), ο βασικός φορέας ελέγχου της διακίνησης του e-waste με έδρα το Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών, η Τοξική Συμμαχία της Silicon Valley (μη κυβερνητική οργάνωση που υπερασπίζε­ται τη Δημόσια Υγεία από τις «παρενέργειες» της υψηλής τεχνολογίας) μάχονται καθημερι­νά για να εμποδίσουν την παράνομη διακίνη­ση του e-waste αλλά και για να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλοι κατασκευαστές διαχειρίζονται τα απόβλητά τους. Παλεύουν επίσης για να περιορίσουν τη χρήση επικίνδυ­νων ουσιών στην κατασκευή των υπολογιστών και άλλων συσκευών. Σύμφωνα με τον οδηγό της Greenpeace για τις Πράσινες Εταιρείες, πρώτη σε περιβαλλοντική επίδοση έρχεται η Nokia, η οποία αποσύρει επικίνδυνα χημικά από πολλά προϊόντα της, η Sony Ericsson ακο­λουθεί από κοντά, ενώ από τις τελευταίες στη λίστα είναι η Apple, η Hewlett Packard και η Panasonic. Η νομοθεσία στην Ε.Ε. έχει ήδη τροπο­ποιηθεί. Οι παραγωγοί θα ευθύνονται πλέον για την ανακύκλωση των αποβλήτων τους. Το κόστος από τη συμμόρφωση στη νομοθεσία, το οποίο ενδέχεται να αυξήσει και τις τιμές των συσκευών, υπολογίζεται ότι θα ανέρχεται σε 500 έως 900 εκατομμύρια ευρώ. Κι ενώ σε ένα γραφείο της Silicon Valley κάποιοι οραματίζονται τον πρώτο οικολογι­κό ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο κύριος Αντώ­νης, αθίγγανος από τον Ασπρόπυργο, κάνει τη συνηθισμένη βόλτα του στη γειτονιά μου. Στην καρότσα του έχει ένα σιδερένιο κρεβάτι, μια ξύλινη ντουλάπα, ένα ατμοσίδερο κι έναν παλιό εκτυπωτή. «Τι θα τον κάνετε τον εκτυ­πωτή;» «Θα τον πουλήσω για το πλαστικό του.» «Και το μελάνι;» «Το μελάνι, κοπέλα μου, θα το πετάξω, τι να το κάνω το μελάνι; Θα το πάω στα σκουπίδια.»

=> Τα στοιχεία που αφορούν την Κίνα και την παγκόσμια διακίνηση του ewaste είναι από την έρευνα του «Εξάντα» για το ντοκιμαντέρ «Ψηφιακά Νεκροταφεία», το οποίο θα προ­βληθεί την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου, στις 10 μ.μ., στη ΝΕΤ. Η Νίνα – Μαρία Πασχαλίδου είναι μέλος της ομάδας του «Εξάντα» (http://exandas.ert.gr).

=> Για πληροφορίες σχετικά με την Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε.: τηλ. 210-53.19.780, 210-95.15.648-9, www.electrocycle.gr

Τι προκαλούν οι τοξικές ουσίες των ηλεκτρονικών υπολογιστών

Μόλυβδος (στις πλακέτες των κυκλωμάτων του Η/Υ): Βλάπτει το κεντρι­κό και περιφερειακό νευρικό σύστημα, το κυκλοφορικό σύστημα, τα νεφρά και το αναπα­ραγωγικό σύστημα. Επηρεάζει επίσης το ενδοκρινές σύστημα καθώς και την ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών.

Κάδμιο (στις πλακέτες των κυκλωμάτων του Η/Υ και τις μπαταρίες): Βλάπτει κυρίως τα νεφρά.

Υδράργυρος (στους διακόπτες και στις επίπεδες οθόνες TFT): Μπορεί να προ­καλέσει βλάβη στον εγκέφαλο και στα νεφρά. Ιδιαίτερα ευαί­σθητα στο στοιχείο αυτό είναι τα έμβρυα. Στο νερό ο υδράρ­γυρος μετασχηματίζεται σε με­θυλιωμένο υδράργυρο. Υπολογίζεται ότι το 22% της ετήσιας παγκόσμιας κατανάλωσης υδραργύρου χρησιμοποιείται στον ηλεκτρικό και ηλεκτρονι­κό εξοπλισμό.

Εξασθενές χρώμιο: Διαπερνά τις μεμβράνες των κυττάρων και απορροφάται, με αποτέλε­σμα να μολύνει τα κύτταρα. Το χρώμιο μπορεί να προκαλέσει ζημιά και στο DNA.

Πλαστικά (και PVC): Τα πλαστι­κά ενός μέσου υπολογιστή ζυ­γίζουν γύρω στα 2,5 κιλά. Οταν το PVC καίγεται σε μια ορισμέ­νη θερμοκρασία απελευθερώ­νει διοξίνες.

Βρωμιωμένοι καταστολείς σπινθήρα (BFRs): Χρησιμοποι­ούνται στα πλαστικά κουτιά του ηλεκτρονικού εξοπλισμού και στις πλακέτες κυκλωμάτων. Εί­ναι καρκινογόνοι.

Βάριο: Είναι ένα μαλακό αργυροειδές – άσπρο μέταλλο που βρίσκεται στην μπροστινή επι­φάνεια μιας οθόνης καθοδικού σωλήνα. Προκαλεί εγκεφαλικό οίδημα, αδυναμία μυών, βλάβη στην καρδιά, στο συκώτι και στον σπλήνα καθώς και αρρυθ­μίες στην καρδιά.

Βηρύλλιο: Είναι καρκινογόνος ουσία και βλάπτει κυρίως τους πνεύμονες. Η χρόνια έκ­θεση στο βηρύλλιο μπορεί να προκαλέσει μια ασθένεια, η οποία ονομάζεται Χρόνια Πά­θηση Βηρυλλίου (beryllicosis). Μπορεί ακόμη να προκαλέσει και μια σπάνια μορφή δερμα­τοπάθειας με πολλαπλά συ­μπτώματα.

Μελάνια (Toners): Το βασικό συστατικό του μαύρου μελανι­ού είναι ο μαύρος άνθρακας. Η εισπνοή του αλλά και η έκθε­ση σε αυτόν μπορεί να προκα­λέσει ερεθισμό της αναπνευ­στικής οδού. Η Διεθνής Επιτρο­πή αντικαρκινικού αγώνα έχει ταξινομήσει τον μαύρο άνθρα­κα ως καρκινογόνο.

Φωσφόρος και πρόσθετες ου­σίες: Σύμφωνα με τον Αμερικα­νικό Στρατό, το φωσφορικό επίστρωμα μιας οθόνης καθοδικού σωλήνα είναι εξαιρετικά τοξικό, ιδιαίτερα για όσους αποσυναρμολογούν τέτοιες οθόνες με γυμνά χέρια.

(από την έρευνα του Εξάντα)

Στην Ελλάδα η ανακύκλωση περνάει από σαράντα κύματα

Οπλισμένοι με αρκετή υπομονή και με την υπόθεση ότι είμαστε κάποιοι ιδιώτες που θέλουν να ανακυκλώσουν δέκα παλιούς υπολογιστές, απευθυνθήκαμε σε 15 δήμους στην Ελλάδα. Οι διάλογοι που έγιναν είναι ενδεικτικοί της αγκύλωσης και της αμηχανίας των «αρμοδίων» μπρο­στά στο έργο που έχουν αναλάβει.

Τηλεφώνημα πρώτο και βασικό: Στην «Ανα­κύκλωση Συσκευών Α.Ε.», τον υπεύθυνο φορέα Εναλλακτικής Διαχείρισης Ηλε­κτρονικού και Ηλεκτρικού Εξοπλισμού. «Εταιρεία είστε;». «Ιδιώτες». «Θα πρέπει να τα πάτε σε σημείο συλλογής. Πρέπει να επικοινωνήσετε με τον δήμο σας. Μπείτε στην ιστοσελίδα μας και θα δείτε τη λίστα με τους συμβεβλημένους δήμους. Αυτοί θα σας εξυπηρετήσουν». «Ερχονται αυτοί και τα παίρνουν;». «Ναι».

Βήμα επόμενο: Σχηματίζουμε τον αριθ­μό 195 του Δήμου Αθηναίων. Τους μετα­φέρουμε το αίτημα μας. «Κοιτάξτε, τα αυτοκίνητα που περνάνε για να πάρουν τις συσκευές είναι πολύ μικρά, οπότε ίσως η παραλαβή τους να γίνει σε δύο φάσεις. Σε ποια περιοχή είστε;» «Πολύγωνο». «Αρα, ανήκετε στο 7ο Διαμέρισμα. Πρέ­πει να τηλεφωνήσετε στο 6998833 για να τους πείτε τι έχετε και τι όγκο, για να πε­ράσουν να τα πάρουν».

Τρίτο και καθοριστικό τηλεφώνημα, στο 7ο Διαμέρισμα. Τους λέμε ξανά τα περί των 10 παλιών υπολογιστών προς ανακύκλωση. «Γιατί ποσότητα μιλάμε. Δέκα; Για μισό λεπτό», απαντάει η φωνή. Και απευθυνόμενη, προφανώς, σε κάποιον δίπλα: «Δέκα υπο­λογιστές, από το 195 τους έδωσαν το τη­λέφωνο μας…» «Κομπλέ είναι οι υπολο­γιστές ή κάποια κομμάτια; Πού είστε ακρι­βώς; Μπαίνει φορτηγό εκεί που είστε;», τρεις απανωτές ερωτήσεις προς εμάς, για να ακολουθήσει ένας ενδιαφέρων διάλο­γος περί του πλάτους του δρόμου, ενός ραντεβού στη γωνία κ.λπ. «Εδώ δεν μπαίνει φορτηγό. Είναι στενά. Πότε θα μπο­ρούσατε να έρθετε να τους πάρετε;» «Εμείς σήμερα ή αύριο. Αλλά θα πρέπει να τους βγάλετε στο δρόμο». «Να τους βγάλουμε εδώ πιο πάνω». «Ωραία! Αν μπορείτε να τους βγάλετε σε έναν πιο κε­ντρικό δρόμο να τους κατεβάσετε και όταν είστε έτοιμοι και βρείτε το σημείο, μας ενημερώνετε και ερχόμαστε και μας τηλεφω­νείτε». «Και να τους πάρει κάποιος;» «Θα έρθουμε άμεσα». «Και μετά εσείς πού τους πηγαίνετε;» «Τους μεταφέρουμε σε κάποιο εργοστά­σιο ανακύκλωσης. Να βγουν όμως στο δρόμο. Γιατί ο δήμος απαγορεύει να μπού­με μέσα σε κτίριο».

Ικανοποιημένοι από την… έκβαση της επιχείρησης, συνεχίσαμε ακάθεκτοι και στους υπόλοιπους δήμους. Τα αποτε­λέσματα;

Δήμος Βέροιας: Απαντάει φαξ.

Δήμος Θεσσαλονίκης: Δεν απαντάει.

Δήμος Αλεξάνδρειας: «Τι έχετε; Για ανα­κύκλωση. Σημειώστε σας παρακαλώ ένα τηλέφωνο. 2333 αντί για 0 θα βάλετε ξα­νά 3 και θα πάρετε στο 50.147.» Στο επό­μενο τηλεφώνημα: «Θα προσπαθήσετε αργότερα. Δεν είναι στο γραφείο κανείς».

Δήμος Κοζάνης: «Είστε στην Κοζάνη; Μπορείτε να τους πάτε στο χώρο μετα­φόρτωσης, του Νιάμερου, είναι ο σταθ­μός μεταφόρτωσης εκεί, μπορείτε να τους αφήσετε εκεί». «Και μετά από εκεί;» «Από εκεί πάνε στο Κέντρο Ανακύκλω­σης». «Δεν μπορείτε να έρθετε να τους πά­ρετε εσείς;» «Ναι, πρέπει να τους πάτε. Υπάρχει ο φύλακας, και μπορεί να τους πάρει να τους βάλει σε ειδικό κοντέινερ.»

Δήμος Λαρισαίων: «Πόσοι είναι οι υπο­λογιστές; Πολλοί;» «Δέκα. Τους έχουμε συγκεντρώσει.» «Από πού δηλαδή τους έχετε συγκεντρώ­σει;» «Ιδιώτες είμαστε». «Μπορείτε να τους μεταφέρετε μόνοι σας; Ο χώρος εί­ναι στο παλιό αμαξοστάσιο Λαρίσης. Εκεί έχει κάποια κοντέινερ, θα δείτε. Υπάρχει και φύλακας. Αν είναι πολλοί οι υπολογι­στές, κάποια στιγμή ίσως μπορούμε να τους πάρουμε. Αλλά όχι τώρα. Πρέπει να μου αφήσετε ένα τηλέφωνο και θα σας ειδοποιήσω».

Δήμος Αμαλιάδος: Κινητό απενεργοποι­ημένο.

Δήμος Ιλίου: «Θα πρέπει να τα φέρετε εσείς εδώ σε εμάς. Υπάρχει ένα κοντέινερ εδώ απέναντι. Μπορείτε να τα ρίξετε εκεί μέσα. Ή και ακριβώς απέξω να τα αφή­σετε. Αν ξέρετε πού είναι το πάρκο…» «Εσείς δεν τα παραλαμβάνετε;» «Οχι, όχι».

Δήμος Λυκόβρυσης: «Θα πάρεις σε ένα δεκάλεπτο γιατί μιλάει η γραμμή της αρ­μόδιας.»

Δήμος Κουφαλίων: «Τώρα αυτή τη στιγ­μή θέλετε να ανακυκλώσετε; Είναι και κά­ποιος στα Κουφάλια που κάνει ανακύκλωση. Ξέρω κάποιον στα Κουφάλια που ασχολείται. Ο δήμος αυτή τη στιγμή δεν αναλαμβάνει».

Δήμος Πυλαίας: «Δύο είναι τα τινά. Ή να τα πάτε στον χώρο του Περιβάλλοντος που είναι στο 1Οο Λύκειο Πυλαίας. Ή να μου πείτε πόσοι είναι, να πω εγώ στον επό­πτη να περάσουμε να τους πάρουμε».

Δήμος Γλυφάδας: «Μπορείτε να τους φέ­ρετε στο χώρο που τους πετάμε, στην πλα­τεία, Παναγούλη 3. Είσαστε δημότης Γλυ­φάδας;» «Οχι». «Τότε δεν μπορείτε. Να πάρετε το δήμο σας». «Ο δήμος μου δεν έχει». «Δεν μπορώ να σας βοηθήσω…»

(Πηγή: Ένθετο περιοδικό Καθημερινής 21/10/2007)

 

[Ψήφοι: 0 Βαθμολογία: 0]