Η πραότητα, λοιπόν, κτίζει τον τρίτο όροφο της πυραμίδας του Παραδείσου. Η πραότητα είναι εγγονή της ταπεινοφροσύνης και θυγατέρα των δακρύων. Οι καλύτερες προσωπικότητες της Παλαιάς Διαθήκης, ο Σαμουήλ, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και η Παρθένος Μαρία, με προσευχές δακρύων ήρθαν από τον Θεό. Η ίδια η πραότητα είναι αρετή του θρήνου. Γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, η πραότητα είναι στάλα δακρύων από καρδιάς τόσο αδιαχώριστη από τα προαναφερόμενα πρόσωπα. Η πραότητα μπορεί να έρθει μόνο στην τρίτη θέση και ο τρίτος όροφος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο μετά τον πρώτο και τον δεύτερο. Όταν τα σύννεφα ρίξουν και την τελευταία σταγόνα, επικρατεί σιωπή: έτσι κι η πραότητα έρχεται μετά τα δάκρυα. Η πραότητα δεν ήταν άγνωστη στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Αναφέρει για παράδειγμα ότι ο Μωυσής ήταν πολύ πράος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο πάνω στη γη (Αρ. 12, 3). Μιλά για την πραότητα του προπάτορα Ιακώβ και του βασιλιά Δαυΐδ (θυμήσου Κύριε, τον Δαυΐδ κι όλη την πραότητα του). Μόλις με τον Χριστό η πραότητα απαριθμείται ως αναγκαίο υλικό στην οικοδόμηση των ανθρώπινων ψυχών. Επειδή εγώ είμαι πράος, είπε ο Υιός του Θεού. Και όπως είναι Αυτός, τέτοιοι πρέπει να είναι και οι δικοί Του. Η πραότητα είναι η πρώτη αρετή του Χριστού την οποία οι άνθρωποι πρόσεξαν. Ιδού ο αμνός του Θεού! φώναξε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν είδε τον Μεσσία στον Ιορδάνη. Άλλοι σπρώχνονταν για να πλησιάσουν όσο το δυνατόν νωρίτερα τον Ιωάννη, να τον ακούσουν και να βαπτιστούν. Αλλά ο Ιησούς δεν έσπρωχνε˙ βάδιζε και περιδιάβαινε πράος. Όπως ο αμνός που κανέναν δε σπρώχνει. Όπως ο αμνός βαδίζει και περιδιαβαίνει.

Η πραότητα εμφανίζεται, πρωτίστως, στο ότι δε σπρώχνεις να πας στην πρώτη θέση. Κι αυτό προέρχεται από την τέλεια παράδοση στο θέλημα του Θεού. Ο πράος γνωρίζει ότι ο Δημιουργός θέτει τους ανθρώπους εκεί που Εκείνος θέλει, και είναι έτοιμος να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού είτε είναι στις πρώτες θέσεις είτε στις τελευταίες. Ο πράος γνωρίζει ότι εκείνοι από τις τελευταίες θέσεις, αν εκπληρώσουν πλήρως το θέλημα του Θεού, λαμβάνουν ένδοξο στέφανο, εν αντιθέσει με εκείνους που σπρώχνονται στις πρώτες θέσεις για να εκπληρώσουν το δικό τους θέλημα. Ακόμα η πραότητα μπορεί να δηλωθεί και ως εξής: μην προσβάλλεις κανέναν, αλλά με υπομονή να υπομένεις κάθε προσβολή. Όντως ο αμνός είναι εικόνα της πραότητας. Θυμηθείτε τον Χριστό μπροστά από τους θηριώδεις δικαστές Του. Όσο αυτοί φώναζαν, βλασφημούσαν, έφτυναν και διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους, Εκείνος στεκόταν αμίλητος, άλαλος ως αμνός. Η δική του ησυχία της ψυχής ήταν σαν ησυχία του φωτός πάνω στα αφρισμένα κύματα της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Τόσο θαυμαστή και ακατάληπτη ησυχία, ώστε ο απόστολος ορκίζει μ’ αυτή τους πιστούς λέγοντας: εγώ ο Παύλος σας παρακαλώ με την πραότητα και επιείκεια του Χριστού (Β΄ Κορ. ι΄, 1). Και οι απόστολοι υπήρξαν ως προς την πραότητα εντελώς παρόμοιοι με τον Διδάσκαλό τους. Τους έστειλε σαν αμνούς ανάμεσα στους λύκους, δηλαδή τους πράους ανάμεσα στους αλαζόνες, τους ανεκτικούς ανάμεσα στους εκδικητικούς. Σα θηλάζουσες μάνες που υποφέρουν από τα βρέφη τους, αλλά υπομένουν και τα αντέχουν. «Ήμασταν στοργικοί σαν τη μητέρα που φροντίζει τα παιδιά της» (Α΄ Θεσ. β΄, 7). Κάποιοι επισκέπτες θαύμαζαν πως ένας άγιος άνδρας υπέμενε τις ύβρεις ενός τσοπάνη μπροστά από την καλύβα του. Σ’ αυτό ο άνδρας τους απάντησε: «Έτσι μαθαίνω να υπομένω το κακό, λέω στον εαυτό μου: αν δεν μπορώ να υπομείνω αυτό το κακό, πώς θα υπομείνω το μεγαλύτερο όταν έρθει;».

Έναν γέροντα πάλι τον έκλεβε ο γείτονας που τον διακονούσε. Όποτε έμπαινε στο κελί του γέροντα όλο και κάτι έπαιρνε και το απομάκρυνε. Ο γέροντας τα έβλεπε όλα αυτά, αλλά δεν έλεγε τίποτα. Όταν έφθασε η ώρα του θανάτου του, συγκεντρώθηκαν όλοι οι γείτονες γύρω από το κρεβάτι του γέροντα, ο γέροντας πιάνει τα χέρια αυτού που τον διακονούσε και άρχισε να τα φιλά λέγοντας: «Σ’ αυτά τα χέρια είμαι ευγνώμων γιατί σήμερα πηγαίνω στο Βασίλειο των Ουρανών».

Ω πράοι, εσείς θα κληρονομήσετε τη γη! Ρωτάτε πώς; Κατά τον ίδιο τρόπο με τους αποστόλους. Ποιου το όνομα σήμερα ακούγεται περισσότερο στη γη από τα δικά τους; Ποιου βασιλιά ή πρίγκιπα τα λόγια ακούγονται σ’ όλες τις πλευρές του κόσμου έτσι όπως τα λόγια των αποστόλων; Οι αλαζόνες δε θα κληρονομήσουν ούτε ένα πέλμα γης, ούτε εδώ ούτε στον Παράδεισο. Όμως εσύ, χριστιανέ, με τη βοήθεια της πραότητας οικοδόμησε τον τρίτο όροφο της δικής σου πυραμίδας του Παραδείσου. Η πραότητα είναι σαν πολύτιμος λίθος, αμέθυστος που πλημμυρίζεται με πανέμορφα χρώματα.

(Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Οι κληρονόμοι του Ουρανού”, εκδ. “Παρρησία”, Αθήνα, 2016)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiosthomas.gr)