Ενθαρρυντικά σημάδια, από μιά πονεμένη κοινωνία
Η κρίση πού περνούμε αυτόν τόν καιρό στήν Πατρίδα μας δέν είναι απλώς κρίση οικονομική, αλλά πνευματική, κρίση αγάπης στόν Θεό καί τόν άνθρωπο. Η αντιμετώπισή της πρέπει νά γίνη μέ μέσα πνευματικά, δηλαδή μέ μετάνοια, προσευχή καί απόλυτη εμπιστοσύνη στήν Πρόνοια τού Θεού.
Παράλληλα πρέπει νά αναπτυχθή καί ο αλτρουϊσμός, η εθελοντική προσφορά καί η φιλανθρωπία. Δέν πρέπει νά τό περιμένουμε από τό Κράτος, γιατί αυτό δέν μπορεί νά ανταποκριθή. Ο λαός έχει μιά σοφή παροιμία: «Τό ένα χέρι νίβει τό άλλο καί τά δυό τό πρόσωπο». Δέν μπορούσε νά μείνουμε απαθείς ούτε νά γίνουμε απάνθρωποι μέ τό νά συσσωρεύουμε υλικά αγαθά σάν τόν άφρονα πλούσιο τής παραβολής. Όταν δίπλα μας υπάρχη πόνος καί πείνα δέν δικαιολογείται αδράνεια, ούτε εναπόθεση τών ευθυνών σέ άλλους.
