Ο ορθολογισμός θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η υπερβολική εμπιστοσύνη στη λογική μας η αναγωγή της σε υπέρτατη αυθεντία και απόλυτη αξία. Είναι αμαρτητική νοοτροπία και βιοθεωρία, και όχι κάποια απλή αμαρτία. Είναι κατ’ ουσίαν απιστία. Ο ορθολογισμός είναι η πιο χαρακτηριστική και ύπουλη εκδήλωση της υπερηφάνειας, η οποία υποκρύπτεται κάτω από όλες τις αμαρτίες μας, υφέρπει σε κάθε μας πράξη και δηλητηριάζει όλα τα καλά έργα μας. Αυτή οδηγεί στην αυτοδικαίωση και τελικά στην αμετανοησία, κλείνοντας έτσι τη θύρα του θείου ελέους. Η υπερηφάνεια είναι η αρχή και το τέλος όλων των κακών. Κατά τον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ η υπερηφάνεια «αποτελεί την μόνιμη απειλή της ανθρώπινης ζωής», «βρίσκεται στην ρίζα όλων των τραγωδιών του ανθρώπινου γένους» και αποτελεί «την ουσία του άδη».
Οι συνέπειες του ορθολογισμού στη ζωή μας (Αρχιμ. Αθανάσιος Αναστασίου, Καθηγούμενος Ι. Μ. Μεγάλου Μετεώρου)
Δημοσιεύθηκε στις 29 Μαΐου, 2012
Οι αιρετικοί και η Αγία Γραφή – Χρυσοστομικαί επισημάνσεις (Πρωτ. Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, Λέκτωρας Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.)
Δημοσιεύθηκε στις 28 Μαΐου, 2012
Ο ιερός Χρυσόστομος ανήκει στις πλέον επιφανείς και εξέχουσες πατερικές προσωπικότητες. Υπήρξε συν τοις άλλοις ο ανυπέρβλητος ερμηνευτής της Αγίας Γραφής, «ο γαρ των του Θεού απορρήτων σοφός προφήτης» κατά τον άγιο Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη (Επισ. Ι, 156. ΡG 78, 288 Β). Το ερμηνευτικό του έργο είναι μοναδικό μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας τόσο για τον όγκο του όσο και για το βάθος, τον πλούτο, τον ρεαλισμό και τη σαφήνειά του (Βλ. H. F. von Campenhausen, Griechische Kirchenväter, 8η έκδ, 1993, σ. 137. B. Altaner – A. Stuiber, Patrologie, Sonderausgabe, 1993, σ. 324).
Ο ιερός Χρυσόστομος δεν υστέρησε φυσικά και στην υπεράσπιση της Ορθοδόξου πίστεως εναντίον των διαφόρων αιρετικών. Η πτυχή αυτή του έργου του μαρτυρείται με σαφήνεια και στις ερμηνευτικές του παρατηρήσεις σε διάφορα χωρία της Αγ. Γραφής που διαστρέβλωναν οι αιρετικοί της εποχής του. Διαβάστε περισσότερα »
Εγκατάλειψη όταν έφυγαν οι αθλητές… μετά το 2004 (The Guardian)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Μαΐου, 2012
Οκτώ χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς επικρατεί εικόνα πλήρους ερήμωσης
Στο απαλό Αττικό φως, οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις της Αθήνας, δεν δείχνουν τόσο κακές. Αντρες και γυναίκες τρέχουν ευγενικά δίπλα στον τοίχο των Εθνών, αθλητές προπονούνται και ποδηλάτες πηγαινοέρχονται. Ετσι ακριβώς, όπως θα έπρεπε να είναι η κατάσταση 8 χρόνια μετά τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα που αυτοί γεννήθηκαν κάποιος θα μπορούσε να πει. Υστερα από λίγο όμως, προσέχεις κάποια μικρά πραγματάκια. Τα ρολόγια έχουν σταματήσει στους διαδρόμους, στα ατελείωτα υπόγεια γραφεία, έξω από τα αποδυτήρια και γύρω από το ποδηλατοδρόμιο.
Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής των Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου: Ομιλία περί του των εκκλησιαστικών προεστώτων χρέους (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Μαΐου, 2012
(Πράξ. 20, 16-18, 28-36)
– Ο θείος Απόστολος Παύλος τύπος και κανόνας του αληθινού και τέλειου ποιμένα των λογικών του Ιησού Χριστού προβάτων.
– Ο ποιμένας ακόμα κι αν είναι καθαρός πάσης αμαρτίας, ακόμα κι αν έχει ανεβεί σε υψηλά όρη αρετής, δεν μπορεί να σωθεί αν δεν δείξει υπέρ της ποίμνης τόση προσοχή όση δείχνει υπέρ της δικής του σωτηρίας.
– Τί σημαίνει όμως “προσοχή”;
– Ο ποιμένας μάταια θα προσπαθεί να φωτίσει το ποίμνιό του εάν πρώτα δεν καθαριστεί από τις αμαρτίες, δεν αγιασθεί και δεν φωτισθεί πρώτα ο ίδιος.
Κυριακή των Αγίων πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου: Λόγος εις τους οσίους 318 θεοφόρους Πατέρες και εις τον Κωνσταντίνον τον ευσεβέστατον Βασιλέα (πρεσβύτερος Γρηγόριος Καισαρείας)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Μαΐου, 2012
Επειδή ο Απόστολος μας συμβουλεύει να υπακούωμε στους προεστώτας, φίλε του Θεού, ξεχνώντας κι εγώ την αδυναμία μου και παραβλέποντας το ακαλλές του λόγου μου, υπήκουσα στον τίμιο Πατέρα, ο οποίος μου ανέθεσε να συγγράψω με συντομία περί της Συνόδου των Αγίων τριακοσίων δέκα και οκτώ Πατέρων που έγινε στη Νίκαια, και να την παραδώσω στην υπ’ αυτόν αγιοτάτην Εκκλησία της Νικαίας, ώστε να έχη στην διάθεσή της γραπτή την διήγηση της πνευματικής αγωνίας εκείνων των οποίων είχε απολαύσει και την σωματική παρουσία. Και όσα μεν κατά την δύναμή μου θα αναφέρω εγώ, συγκρινόμενα με το μεγαλείο της εναρέτου πολιτείας των Πατέρων, ομοιάζουν θα έλεγα με σταγόνα στον ωκεανό. Της ιδικής τους δε τελειότητος έργο είναι το να μη δίδουν τόση σημασία στον τρόπο της εκφράσεως, αλλά να μας τιμήσουν με την συμπάθειά τους αναλόγως με την προθυμία της υπακοής.
