Ο άνθρωπος είναι διφυής, αποτελούμενος από υλικό σώμα και άυλη ψυχή. Ανθρωπος δεν είναι μόνον το σώμα ούτε μόνη η ψυχή, αλλά η σύζευξή τους σε μια ψυχοσωματική οντότητα και ολότητα.
Διαβάστε περισσότερα »
Βιοηθικές επισημάνσεις: Η συμφυΐα σώματος και ψυχής (Εμμ. Παναγόπουλος, Αμ. Επίκ. Καθηγητής Χειρουργικής)
Δημοσιεύθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου, 2012
Στον πολιτικό που ρωτά για την ηθική στην πολιτική (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, 2012
Από το γράμμα σας κατάλαβα, ότι είστε διατεθειμένος να αναγνωρίσετε κάποια ειδική ηθική για την πολιτική, διαφορετική από την ηθική στις άλλες δουλειές και τις ανθρώπινες σχέσεις. Τούτο δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο, όσο και αν εκφράζεστε προσεκτικά και λεπτά, παρά ότι εκείνο που στις καθημερινές ανθρώπινες ασχολίες θεωρείται άτιμο να αναγνωριστεί στην πολιτική ως τίμιο και εκείνο που στις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις θεωρείται άπρεπο στην πολιτική να αναγνωριστεί ως ευπρεπές. Τούτη η επικίνδυνη ροπή δεν είναι κάτι πρωτοφανές· δυστυχώς ο λαός μας έχει αρχίσει όντως να θεωρεί την πολιτική ως μια ειδική ηθική, δηλαδή ανήθικη. Όμως κι εσείς κι εγώ συχνά έχουμε ακούσει από το λαϊκό στόμα την εξής κρίση περί κάποιου: «Εσύ όντως νομίζεις ότι αυτός λέει την αλήθεια; Όχι, αυτά είναι πολιτικάντικα».
Διαβάστε περισσότερα »
Οι άγγελοι της Μεσογείου και οι Άγγελοι του Θεού (Πρωτ. π. Θωμάς Βαμβίνης)
Δημοσιεύθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, 2012
Η αθέλητη ακρόαση μιας τυπικής συζήτησης στην ουρά τού ταμείου ενός ναυπακτιακού σούπερ μάρκετ, συντηρούμενη στην μνήμη, γέννησε το ενδιαφέρον για μια ανάλυση τού περιεχομένου της από κοινωνική και θεολογική σκοπιά. Στην συζήτηση μπορούσε κανείς να εντοπίση παραπομπές στο πνευματικό υπόβαθρο μιας μεγάλης μερίδος Νεοελλήνων, αυτών στους οποίους μπορούμε να δώσουμε τον χαρακτηρισμό τού μέσου Έλληνα ως προς το οικονομικό και μορφωτικό επίπεδό τους. Ο εντοπισμός τέτοιων παραπομπών υπέβαλε την εντύπωση ότι η συζήτηση (αν και κοινότατη) άξιζε μιαν ανάλυση.
Τα παράδοξα φαινόμενα των Γκουρού (Πρωτοπρ. Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος)
Δημοσιεύθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου, 2012
Στίς διάφορες γκουρουϊστικές κινήσεις θά συναντήσει κάποιος τήν ὕπαρξη διαφόρων παραδόξων φαινομένων, πού ἐκ πρώτης ὄψεως ἐντυπωσιάζουν ἤ δέν ἑρμηνεύονται εὔκολα μέ τήν λογική. Τέτοια φαινόμενα εἶναι γνωστά στην Ἰνδουιστική θρησκευτικότητα ὡς Σίντις (Siddhis). Ὁ ὅρος Σίντις εἶναι σανσκριτικός ὅρος καί ἀναφέρεται στίς παραφυσικές καταστάσεις και τά ἀσυνήθιστα φαινόμενα, πού πραγματοποιοῦνται σέ προχωρημένο στάδιο στά πλαίσια τῆς Γιόγκα. Σ᾽ αὐτά ἀνήκουν ἡ διόραση, ἡ τηλεπάθεια, ἡ αἰώρηση, οἱ ὑλοποιήσεις, ἡ ἐξωσωματική προβολή κ.ἄ 1. Ἀντίστοιχα φαινόμενα ὑπάρχουν καί στό Βουδισμό.
Διαβάστε περισσότερα »
Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου: Ομιλία εις την παραβολήν του αμπελώνος και εις την ξηρανθείσαν συκήν (Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός)
Δημοσιεύθηκε στις 31 Αυγούστου, 2012
Η Ευαγγελική Περικοπή της Θείας Λειτουργίας:
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: ΚΑ. 33 – 42.
Είπεν ο Κύριος την παραβολήν ταύτην: «Ανθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτώ ληνόν και ωκοδόμησε πύργον, και εξέδοτο αυτόν γεωργοίς και απεδήμησεν. Ότε δέ ήγγισεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς λαβείν τους καρπούς αυτού. Και λαβόντες οι γεωργοί τους δούλους αυτού όν μέν έδειραν, όν δέ απέκτειναν, όν δέ ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων, και εποίησαν αυτοίς ωσαύτως. Ύστερον δέ απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού λέγων: εντραπήσονται τον υιόν μου. Οι δέ γεωργοί ιδόντες τον υιόν, είπον εν εαυτοίς: ούτός εστίν ο κληρονόμος, δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν και κατάσχωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και λαβόντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος, και απέκτειναν. Όταν ούν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τί ποιήσει τοις γεωργοίς εκείνοις»; Λέγουσιν αυτώ: «κακούς κακώς απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». Λέγει αυτοίς ο Ιησούς: «ουδέποτε ανέγνωτε εν ταις γραφαίς: «λίθον όν απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας΄ παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών»;
