Ομιλία στην Εγκώμη Κύπρου το 2002
Διαβάστε περισσότερα »
Ταπείνωση και Θεία Χάρη (Αρχ. Βασίλειος Γοντικάκης, Προηγούμενος Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους)
Δημοσιεύθηκε στις 7 Μαρτίου, 2013
Κραυγή αγωνίας εκπαιδευτικού. Επιστολή στον Υπουργό Παιδείας
Δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου, 2013
Nα αποκλειστούν οι θεατρικές παραστάσεις και οι κάθε είδους καρναβαλικές εκδηλώσεις από τη ζωή του σχολείου ως αντίθετες με τους ιερούς και αποστολικούς κανόνες, ζητάει με επιστολή της προς τον υπουργό Παιδείας η εκπαιδευτικός από το Κιλκίς κα Παρασκευή Βέργου.
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή:
Οι δύο κόσμοι (Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 6 Μαρτίου, 2013
Ο σημερινός άνθρωπος κινείται σε μία πολύπλοκη γραμμή, που καταλήγει στο χάος. Δεν έχει ένα βαθύ κέντρο αναφοράς. Δεν θέτει στη ζωή του σταθερή αρχή και τέλος. Δεν προσανατολίζεται σε ζωηφόρα πηγή για να ξεδιψάσει. Δεν βλέπει στον ελευθερωτή ουρανό, που παραμένει για να τον παραλάβει και να τον λυτρώσει.
Από το Συναξάρι – Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης (+1956)
Δημοσιεύθηκε στις 5 Μαρτίου, 2013
Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 5 Μαρτίου
Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στη σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, την μεγάλη του αγάπη προς την Εκκλησία και το Θεό και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογενείας του, στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και στο Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες μεταξύ των οποίων και στην ελληνική.
«Ξέρετε, τί δηλητήριο έχουν τα νομίσματα των ξένων τουριστών;» (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 5 Μαρτίου, 2013
Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ: «Ένα κείμενο με πολλές ομοιότητες με την νοοτροπία και τις προσδοκίες στην Ελλάδα».
Επιστολή σ’ έναν νέο ουτοπιστή για τους ξένους επισκέπτες Θρηνείτε, επειδή δεν φτιάχνονται δρόμοι στο Ντούρμιτορ, για τους ξένους τουρίστες.
Επιστολή σ’ έναν νέο ουτοπιστή για τους ξένους επισκέπτες Θρηνείτε, επειδή δεν φτιάχνονται δρόμοι στο Ντούρμιτορ, για τους ξένους τουρίστες.
Εάν λέγατε για τα δάση ή για να βελτιωθούν οι μετακινήσεις του λαού, θα το καταλάβαινα. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα σας απαντούσα τίποτα, αφού η μέριμνα για τους δρόμους ανήκει σ’ εκείνους που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Όμως, όταν διαβάζω τον λόγο σας, γιατί πρέπει να φτιαχτούν δρόμοι στο Ντούρμιτορ, κοκκινίζω από ντροπή. Και πώς να σιωπήσω; Εσείς θέλετε να τραβήξετε τους ξένους, ώστε να έρχονται στο Μαυροβούνιο και να αφήνουν λεφτά! Γιατί; Επειδή μερικές μέρες θα βόσκουν τα μάτια τους στα λιβάδια, όπου ο τίμιος λαός από πάντα έβοσκε τα λευκά κοπάδια του, με τα οποία συντηρείται. Ακούγοντας αυτό, πιστέψτε με, προτιμώ πιο ευχάριστα να συζητώ με τους νεκρούς παρά με τους ζωντανούς. Ω, άγιε Πέτρο του Τσετίνιε, που πρώτος έσπασες τον στρατό του Βοναπάρτη, τί θα έλεγες σ’ αυτό; Κρύψου, σπαθί του Ιώλα Πίλετιτς, να μην πετούν επάνω σου δίφραγκα οι ξένοι, σαν φιλοδώρημα που θα σε δούν!
