Η οικονομική κρίση στην Πατρίδα μας ανέδειξε διάφορες
καταστάσεις και διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Σε όλες τις κοινωνίες,
ακόμη και σε αυτές τις λεγόμενες προηγμένες, όπως στην Ευρώπη και την
Αμερική, υπάρχουν άνθρωποι που ζητιανεύουν για να ζήσουν, που κάνουν
αισθητή την παρουσία τους. Αλλά σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν άνθρωποι
που είναι άνεργοι, πτωχοί, αλλά θέλουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπειά
τους και συνήθως κρύπτονται. Υπομένουν την φτώχεια τους με αξιοπρέπεια.
Οι «κρυφόπτωχοι» (Σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιερόθεος)
Πειράματα θανάτου (Απόστολος Παπαδημητρίου)
Η
γενετική μηχανική είναι, όπως υποστηρίζεται, πολλά υποσχόμενος κλάδος για τη
βελτίωση της υγείας του ανθρώπου στο μέλλον. Ως νέος επιστημονικός κλάδος
ελκύει το ενδιαφέρον πολλών ερευνητών, οι οποίοι φιλοδοξούν να προσφέρουν στην
ανθρωπότητα, αλλά και να δρέψουν δάφνες. Το ποιο κίνητρο είναι το επικρατούν,
ας το επισημάνει ο αναγνώστης. Η έρευνα απαιτεί κεφάλαια, πολλά κεφάλαια. Αυτά
δυνατόν να προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας, αν πεισθεί για το μελλοντικό
πολλαπλάσιο όφελος, ή ο δημόσιος, ο οποίος εν αγνοία του λαού διαχειρίζεται το
χρήμα του.
Αποδυναμώσαμε το νόημα της αργίας (π. Θωμάς Βαμβίνης)
Τον τελευταίο καιρό έγιναν έντονες συζητήσεις με αφορμή
την κατάργηση της αργίας της Κυριακής, δηλαδή για το άρθρο 16 του
νομοσχεδίου, και ήδη νόμου, με τίτλο: «Κανόνες ρύθμισης της αγοράς
προϊόντων και της παροχής υπηρεσιών».
Αποστολικό Ανάγνωσμα: Ερμηνεία εις την Α’ προς Κορινθίους επιστολήν του Παύλου, την αναγινωσκομένην τη Η’ Κυριακή (Αρχιεπίσκοπος Αστραχάν και Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)
(Α’ Κορ. 1, 10-17)
– Γιατί η αποστολή του κηρύγματος σε απίστους ήταν δυσκολότερη από την ιερουργία του βαπτίσματος των πιστευσάντων; Και γιατί ο Χριστός απέστειλε τον Παύλο όχι για να βαπτίζη αλλά για να κηρύττη το Ευαγγέλιο; Γιατί όμως εβάπτισε κάποιους;
Διαβάστε περισσότερα »
Η Θεοτόκος Μαρία (Παναγιώτης Νέλλας)
Στήν ὀρθόδοξη προοπτική ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι ὁ πυρήνας καί ταυτόχρονα ἡ πρώτη ἀνάπτυξη τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἀποκάλυψη, πού εἶναι ὁ σαρκωθείς Λόγος τοῦ Θεοῦ, δόθηκε βέβαια μιά γιά πάντα στήν ἀνθρωπότητα ἐπί “Καίσαρος Αὐγούστου” (Λουκ. 2, 1) “ἐν ἡμέραις Ἡρώδου τοῦ Βασιλέως” (Ματθ. 2, 1) καί ἐκεῖνοι πού τήν εἶδαν “τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν” καί τήν ἄκουσαν καί “ἐψηλάφησαν ταῖς χερσίν αὐτῶν” (Α´ Ἰω. 1, 1) τήν κατέγραψαν στά βιβλια τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὅμως γράφει ὅτι “ἔστι καί ἄλλα πολλά, ἅ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα, ἐάν γράφηται καθ’ ἕν οὐδ’ αὐτό οἷμαι τόν κόσμον χωρῆσαι τά γραφόμενα βιβλία” (21, 25). Καί ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς βεβαιώνει ὅτι ἡ Παρθένος – καί μαζί μ’αὐτή ἡ πρώτη κοινότης, ἡ Ἐκκλησία – “συνετήρει … ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς” (2 , 19· 2, 51)… Ἔτσι στήν Ὀρθοδοξία ἡ Αγία Γραφή καί ἡ Παράδοση εἶναι στενότατα ἑνωμένες καί κατανοοῦνται καί οἱ δυό μαζί στή θεία Λειτουργία, ὅπου γίνεται ἡ “ἀνάμνηση” ὅπου ὁ σαρκωθείς Λόγος γίνεται στήν κάθε ἐποχή σύγχρονος.





