Διάλεξη στην εναρκτήρια τελετή του 1ου Πανελληνίου Συνεδρίου νόσου Alzheimer, Θεσσαλονίκη 13-16 Ιανουαρίου 2000
1. Πολύς πόνος, λίγη βοήθεια
Υπάρχει
στον κόσμο πολύς πόνος και ποικίλος. Όχι μόνο από τους πολλούς ασθενείς
και τα ποικίλα είδη των ασθενειών, σωματικών και ψυχικών, που
αντιμετωπίζουν οι γιατροί στα νοσοκομεία και στα ιατρεία, αλλά και από
τις ποικίλες συμφορές και θλίψεις, από τα πάμπολλα δεινά που κατατρέχουν
τους ανθρώπους, από την ημέρα που θα γεννηθούν σφραγίζοντας με το
βρεφικό κλάμμα την αδυσώπητη πραγματικότητα του πόνου, μέχρι την ημέρα
που θα τελειώσουν την επί γης πορεία τους με τον θάνατο, που είναι το
αποκορύφωμα του πόνου. Επισκεπτόμενος κανείς τα νοσοκομεία βλέπει
αθροιστικά την εικόνα αυτή του ανθρώπινου πόνου, αλλά και έξω από τα
νοσοκομεία, στα σπίτια και στα εργαστήρια, υπάρχει κρυμμένος ή έκδηλος
πολύς πόνος. κάθε σπίτι και κάθε άνθρωπος κουβαλά τον δικό
του σταυρό, και, όπως συνήθως λέμε, υπάρχει πάντοτε μεγαλύτερος σταυρός
από τον δικό μας. Έχει απλώσει ο πόνος τα δίχτυα του παντού ή μάλλον τα
φορτία του πόνου διαρκώς γίνονται βαρύτερα και μοιάζει η ανθρωπότης να
στενάζει και ως αχθοφόρος του πόνου να γονατίζει, να λυγίζουν τα γόνατά
της, και να παραπατά, έτοιμη να πέσει από το βαρύ φορτίο.
στον κόσμο πολύς πόνος και ποικίλος. Όχι μόνο από τους πολλούς ασθενείς
και τα ποικίλα είδη των ασθενειών, σωματικών και ψυχικών, που
αντιμετωπίζουν οι γιατροί στα νοσοκομεία και στα ιατρεία, αλλά και από
τις ποικίλες συμφορές και θλίψεις, από τα πάμπολλα δεινά που κατατρέχουν
τους ανθρώπους, από την ημέρα που θα γεννηθούν σφραγίζοντας με το
βρεφικό κλάμμα την αδυσώπητη πραγματικότητα του πόνου, μέχρι την ημέρα
που θα τελειώσουν την επί γης πορεία τους με τον θάνατο, που είναι το
αποκορύφωμα του πόνου. Επισκεπτόμενος κανείς τα νοσοκομεία βλέπει
αθροιστικά την εικόνα αυτή του ανθρώπινου πόνου, αλλά και έξω από τα
νοσοκομεία, στα σπίτια και στα εργαστήρια, υπάρχει κρυμμένος ή έκδηλος
πολύς πόνος. κάθε σπίτι και κάθε άνθρωπος κουβαλά τον δικό
του σταυρό, και, όπως συνήθως λέμε, υπάρχει πάντοτε μεγαλύτερος σταυρός
από τον δικό μας. Έχει απλώσει ο πόνος τα δίχτυα του παντού ή μάλλον τα
φορτία του πόνου διαρκώς γίνονται βαρύτερα και μοιάζει η ανθρωπότης να
στενάζει και ως αχθοφόρος του πόνου να γονατίζει, να λυγίζουν τα γόνατά
της, και να παραπατά, έτοιμη να πέσει από το βαρύ φορτίο.
