Έφτασε πάλι φέτος η περίοδος αυτή, που οι γονείς
καλούμαστε να δώσουμε την άδειά μας για την συμμετοχή των παιδιών μας, σε
κάποιο πάρτυ μασκέ ή ακόμα και στον αποκριάτικο χορό του σχολείου. Κάποιοι από
εμάς αναρωτιόμαστε: Είναι τόσο κακό να πω «ναι»; Πώς να πω «όχι» αφού όλα τα
άλλα παιδιά θα συμμετέχουν; Μήπως αντί να παιδαγωγήσω το παιδί με το «όχι»,
προκαλέσω την αντίδρασή του και γίνει μεγαλύτερο κακό; Λογικές οι ανησυχίες,
αλλά είναι η λογική ο μόνος οδηγός για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας; Θα
μιλήσω ως ορθόδοξη μητέρα χωρίς κάποια άλλη επιστημονική ιδιότητα..
Διαβάστε περισσότερα »

Η
γενιά των μεσηλίκων βαρύνεται με δύο πολύ βαρειές κακίες. Η πρώτη είναι η
υποκρισία και η δεύτερη απεμπόληση της παράδοσης. Αυτοί που την απαρτίζουν
ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τη διαμόρφωση εικόνας, ίματζ επί το ελληνικότερο,
στο κοινωνικό πλαίσιο, ενώ είχαν αποβάλει κάθε ιερό και κάθε όσιο. Είναι
σύνηθες να λέγεται ότι εμείς οι μεγάλοι ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για το καλό
των παιδιών μας. Γι’ αυτά ζούμε, γι’ αυτά νοιαζόμαστε, σ’ αυτά θέλουμε να
παραδώσουμε έναν καλύτερο κόσμο! Ίσως κάποιοι να έχουν εθιστεί στη
συνθηματολογία και να έχουν πιστέψει ότι πράγματι γι’ αυτά μόχθησαν και
συνεχίζουν να μοχθούν. Όμως η νέα γενιά έχει από καιρό διαπιστώσει την
υποκρισία των μεσηλίκων και δεν είναι λίγες οι εκδηλώσεις αηδίας γι’ αυτήν. Όσο
για τον κόσμο που παραλαμβάνουν, τα πολλαπλά αδιέξοδα είναι οι αδιάψευστοι
μάρτυρες της παταγώδους αποτυχίας της «γενιάς του Πολυτεχνείου»!
Διαβάστε περισσότερα »

Οἱ σει­σμοὶ συν­δέ­ον­ται μὲ τὴν ζω­ὴ τῶν ἀν­θρώ­πων σὲ ὅ­λες τὶς ἱστορι­κὲς πε­ρι­ό­δους. Ἡ ἱ­στο­ρί­α δι­α­σώ­ζει μνῆ­μες τέ­τοιων κα­τα­στρε­πτι­κῶν σει­σμῶν ποὺ εἶ­χαν φο­βε­ρὲς συ­νέ­πει­ες καὶ σὲ ἀν­θρώ­πους καὶ σὲ ἄλ­λα ἀντι­κεί­με­να. Μέ­σα στὸ Συ­να­ξά­ρι­ο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ δι­α­βά­ζε­ται καθημε­ρι­νὰ κα­τὰ τὴν ἀ­κο­λου­θί­α τοῦ Ὄρ­θρου, δι­α­σώ­ζον­ται οἱ μνῆ­μες τέτοιων φο­βε­ρῶν σει­σμῶν. Καὶ τὸ ὅ­τι ἐ­τέ­θη­σαν στὸ Συ­να­ξά­ρι­ο, αὐ­τὸ ἦ­ταν ἔκ­φρα­ση τῆς εὐ­γνω­μο­σύ­νης πρὸς τὸν Θε­ὸ γιὰ τὴν σω­τη­ρί­α, ἀλ­λὰ καὶ τῆς πα­ρα­κλή­σε­ως πρὸς Αὐ­τὸν γιὰ νὰ μὴ συμ­βοῦν ἐκ νέ­ου τέ­τοιες καταστροφι­κὲς ἐ­νέρ­γει­ες.

Διαβάστε περισσότερα »

Ήδη από τις απαρχές του
φαινομένου, περί το 1989 – 1990, σε κάθε μου κάθοδο στην πρωτεύουσα το
θέαμα της ιδιωτικής τηλεόρασης με ξένιζε με έναν μοναδικό τρόπο. Καθώς
ακόμη δεν είχε φτάσει στη Θράκη η λαίλαπα αυτή, μου άφηνε μία αίσθηση
μετάβασης σε έναν άλλο κόσμο, εντελώς άσχετο με κείνον που βίωνα
καθημερινά. Η ολοήμερη διάρκειά της, η θεματολογία της, τα πρόσωπά της, η
δημοφιλία της, όλα τούτα συνέθεταν μια ακατανόητη εικόνα για μένα και
με περιέργεια προσπαθούσα να δω την όψη της Ελλάδας που περιέγραφαν.
Διαβάστε περισσότερα »