7 Ιουνίου
Ο άγιος
Παναγής γεννήθηκε το 1801 στην Κεφαλληνία από ευγενή οικογένεια, ενώ από
μικρό παιδί φανέρωσε ζωηρή ευφυΐα και μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση των
ιερών βιβλίων. Όταν πέθανε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να αναλάβει την
προστασία της μητέρας του και της αδελφής του και άρχισε να ασκεί το
επάγγελμα του δασκάλου, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Σύντομα όμως
παραιτήθηκε για να αποφύγει συμβιβασμούς υπό την πίεση των Αρχών της
αγγλικής κατοχής <1>, ως προς την πίστη του και τα πατριωτικά του
αισθήματα, και άσκησε το επάγγελμά του ιδιωτικά, μέχρι την ημέρα που
αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο εγκαταλείποντας την
οικογένειά του και την σταδιοδρομία του και γινόμενος μοναχός στην Μονή
της Παναγίας των Βλαχερνών στην νήσο Δίο. Μετά από τις επίμονες
παρακλήσεις της μητέρας του επέστρεψε στο Ληξούρι, χωρίς ωστόσο να
απαρνηθεί την ασκητική βιοτή που διήγε σε όλη του την ζωή, κάτω από
οποιεσδήποτε περιστάσεις. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ηλικία τριάντα
πέντε ετών και έκτοτε αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία της Εκκλησίας,
με την καθημερινή σχεδόν τέλεση της θείας Λειτουργίας, με το κήρυγμα και
κυρίως με το παράδειγμα των ευαγγελικών αρετών του. Στεκόταν στην
εκκλησία ως στύλος προσευχής, και όταν έβγαινε το έκανε για να μοιράσει
ελεημοσύνες, να επισκεφθεί δεινοπαθούντες ή να φέρει πίσω στο ποίμνιο
παραστρατημένες ψυχές. Αρνήθηκε πάντα να διορισθεί σε κάποια ενορία,
προκειμένου να αποφύγει τους βιοτικούς περισπασμούς και τις πιέσεις των
κατακτητών, και εγκαταστάθηκε στο μονύδριο του Αγίου Σπυρίδωνος, απ’
όπου για πενήντα χρόνια μοίραζε σε όλο τον λαό της Κεφαλληνίας τους
θησαυρούς που έκρυβε στην καρδιά του. Ακολουθώντας το παράδειγμα του
αγίου Γερασίμου [20 Οκτ.] και του αγίου Άνθιμου του Τυφλού [4 Σεπτ.], ο
παπα-Μπασιάς δίδασκε και διέδιδε την χάρη του Θεού στον λαό, δίχως
ωστόσο να εγκαταλείπει το ερημητήριό του. Πήγαινε επίσης να λειτουργήσει
σε όλα τα εξωκκλήσια που ήσαν διεσπαρμένα γύρω από το Ληξούρι, όπου
μόλις γινόταν γνωστή η έλευσή του συναζόταν πλήθος πιστών.
Παναγής γεννήθηκε το 1801 στην Κεφαλληνία από ευγενή οικογένεια, ενώ από
μικρό παιδί φανέρωσε ζωηρή ευφυΐα και μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση των
ιερών βιβλίων. Όταν πέθανε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να αναλάβει την
προστασία της μητέρας του και της αδελφής του και άρχισε να ασκεί το
επάγγελμα του δασκάλου, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Σύντομα όμως
παραιτήθηκε για να αποφύγει συμβιβασμούς υπό την πίεση των Αρχών της
αγγλικής κατοχής <1>, ως προς την πίστη του και τα πατριωτικά του
αισθήματα, και άσκησε το επάγγελμά του ιδιωτικά, μέχρι την ημέρα που
αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο εγκαταλείποντας την
οικογένειά του και την σταδιοδρομία του και γινόμενος μοναχός στην Μονή
της Παναγίας των Βλαχερνών στην νήσο Δίο. Μετά από τις επίμονες
παρακλήσεις της μητέρας του επέστρεψε στο Ληξούρι, χωρίς ωστόσο να
απαρνηθεί την ασκητική βιοτή που διήγε σε όλη του την ζωή, κάτω από
οποιεσδήποτε περιστάσεις. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ηλικία τριάντα
πέντε ετών και έκτοτε αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία της Εκκλησίας,
με την καθημερινή σχεδόν τέλεση της θείας Λειτουργίας, με το κήρυγμα και
κυρίως με το παράδειγμα των ευαγγελικών αρετών του. Στεκόταν στην
εκκλησία ως στύλος προσευχής, και όταν έβγαινε το έκανε για να μοιράσει
ελεημοσύνες, να επισκεφθεί δεινοπαθούντες ή να φέρει πίσω στο ποίμνιο
παραστρατημένες ψυχές. Αρνήθηκε πάντα να διορισθεί σε κάποια ενορία,
προκειμένου να αποφύγει τους βιοτικούς περισπασμούς και τις πιέσεις των
κατακτητών, και εγκαταστάθηκε στο μονύδριο του Αγίου Σπυρίδωνος, απ’
όπου για πενήντα χρόνια μοίραζε σε όλο τον λαό της Κεφαλληνίας τους
θησαυρούς που έκρυβε στην καρδιά του. Ακολουθώντας το παράδειγμα του
αγίου Γερασίμου [20 Οκτ.] και του αγίου Άνθιμου του Τυφλού [4 Σεπτ.], ο
παπα-Μπασιάς δίδασκε και διέδιδε την χάρη του Θεού στον λαό, δίχως
ωστόσο να εγκαταλείπει το ερημητήριό του. Πήγαινε επίσης να λειτουργήσει
σε όλα τα εξωκκλήσια που ήσαν διεσπαρμένα γύρω από το Ληξούρι, όπου
μόλις γινόταν γνωστή η έλευσή του συναζόταν πλήθος πιστών.
