Ἔχει εἰπωθῆ ὅτι πολλές φορές δέν ἔχουν
σημασία τά γεγονότα, ἀλλά ἡ ἀξιολόγησή τους ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ
ἑρμηνεία τους. Αὐτό τό γνωρίζουν πολύ καλά οἱ «διαμορφωτές τῆς κοινῆς
γνώμης» καί γι’ αὐτό μέ ἐπιστημονικό τρόπο πρῶτα ἐπιλέγουν ποιά γεγονότα
θά προβάλουν καί ἔπειτα ἐπιλέγουν ποιά ἑρμηνεία θά τούς δώσουν. Μέσα
ἀπό τήν ἐπιστημονική αὐτή διαδικασία ποιοῦν «τό πονηρόν καλόν καί τό
καλόν πονηρόν», κάνουν «τό σκότος φῶς καί τό φῶς σκότος», «τό πικρό
γλυκύ καί τό γλυκύ πικρόν».
Ἀλλά καί χωρίς τήν σκόπιμη αὐτή
διαδικασία, τά γεγονότα εἶναι τόσο πολλά καί τά μέσα πού μᾶς τά
γνωστοποιοῦν τόσο ἱκανά, πού πάλι εἶναι δύσκολο νά ἐπιλέξουμε σέ ποιά νά
δώσουμε τήν προσοχή μας καί ποιά νά προσπεράσουμε.
Γιά τόν λόγο αὐτό, εἶναι ἀπαραίτητη, γιά
μᾶς τούς Χριστιανούς, ἡ θεολογική ματιά στά γεγονότα, προκειμένου νά
λαμβάνουν αὐτά τήν θέση πού τούς ἁρμόζει καί νά μεταφέρουν καθαρά τό
μήνυμά τους, χωρίς νά μᾶς προκαλοῦν ταραχή καί σύγχυση.
