Ο
ευαγγελιστής Ματθαίος απαριθμώντας τους προγόνους του Χριστού τους χωρίζει σε
τρία τμήματα, από δεκατέσσερις γενεές το καθένα. Θέλει να δείξει πως οι
Ιουδαίοι σε κάθε  γενεαλογικό τμήμα είχαν
διαφορετικό πολίτευμα. Κριτές, Βασιλείς,
Αρχιερείς.
Σχολιάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Θέλει «να δείξει (ο Ματθαίος), ότι ούτε και με τη μεταβολή των  πολιτειακών συστημάτων έγιναν καλύτεροι οι
Ιουδαίοι. Αλλά και αριστοκρατούμενοι και βασιλευόμενοι και ολιγαρχούμενοι,
παρέμεναν στα ίδια κακά. Και δεν είχαν καμία προκοπή στο θέμα της αρετής, έστω
και αν κυβερνιόνταν και από δημαγωγούς και από ιερείς και από βασιλείς».
Άλλαζαν πολιτεύματα, μα προκοπή δεν είχαν.
Είναι νόμος πνευματικός πως, αν δεν υπάρξει αλλαγή εσωτερική
στο φρόνημα του λαού, οι εξωγενείς παράγοντες αδυνατούν να επιβάλουν την αρετή
και κατά συνέπεια την κοινωνική δικαιοσύνη και γαλήνη. Σύμφωνα δε και με τη
σημερινή κατάσταση της Ελλάδας αποδείχτηκε, πως ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά ούτε από το κέντρο μπορεί να
προέλθει η «έξοδος». Κόμματα άλλοτε πανίσχυρα, παντοδύναμα. Πού ο πλούτος, το
κάλλος, η ισχύς και η ευπρέπεια; Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά (Εξόδιος
ακολουθία). Δεν έχουν κανένα νόημα οι ονομασίες τους και οι προκηρύξεις τους ως
προς το αταλάντευτο και το διαχρονικό του ιδεολογικού τους περιεχομένου, αν δεν
διακονηθούν από ανθρώπους με καθαρά θυσιαστικό πνεύμα.
Διαβάστε περισσότερα »

"Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή. Άλλωστε, για τι να προσευχηθώ;…"
Διαβάστε περισσότερα »

140. Ο Απόστολος Πέτρος λέγει για το «βασίλειον ιεράτευμα» ότι μπορεί να
εκπληρωθεί με τη συμμετοχή μας στη Λειτουργία. Να φοβάστε, αλήθεια, να
πηγαίνετε από συνήθεια στη λειτουργία. Προσπαθείστε να ζείτε κάθε φορά
πιο βαθιά αυτό που ζούσε ο Χριστός κατά το Μυστικό Δείπνο, όταν
εγκαθίδρυσε το μεγάλο αυτό μυστήριο που είναι η θεία Ευχαριστία. Τότε η
λειτουργία θα αποβεί σωτήρια όχι μόνο για σας, αλλά και για όσους
συμμετέχουν σ’ αυτή. Δεν ανήκει μόνο στους ιερείς να ζουν στην καρδιά
τους τα παθήματα του Χριστού για τον κόσμο που είναι λεία της αμαρτίας
και του θανάτου.
Διαβάστε περισσότερα »

«Μὴ κρίνετε,
καὶ οὐ μὴ κριθῆτε» (Λουκά 6,37), είπε ο Χριστός.

Μα πώς να μην κρίνω  και πώς να μην κατακρίνω, αφού  το ζωντανό και όμοιο πλάσμα, το συγκρίσιμο με μένα, ο πλησίον, είναι η
δυνατότερη και γλυκύτερη πρόκληση και ευκαιρία, να διατρανώσω το έλλειμμα της αγάπης που υπάρχει στην καρδιά μου, αγκαλιά με την
υπερηφάνεια και την κενοδοξία,
κατακρίνοντάς τον και εισπράττοντας τη γλυκιά αίσθηση της αμαρτωλής ηδονής;
Πώς; Αφού αυτή είναι η πικρή
αλήθεια;

Και μετά, ξέρω. Το έχω μάθει. Το κενό, η πίκρα, η
απογοήτευση. Κι αν δεν υπάρχει δάκρυ, πόνος, μετάνοια και… πετραχήλι,  παραμένει η κόλαση στην καρδιά, το αδιέξοδο.
Αλλά εγώ συνεχίζω. Συνεχίζω με πλήρη αφροσύνη…

Αχ, αυτή η άπειρη αγάπη του Θεού!

Διαβάστε περισσότερα »