Ἡ στάση τῶν Τριῶν Μάγων ἔναντι τοῦ ἀσεβεστάτου Βασιλέως Ἡρώδου («δεινὸν παιδοκτόνον ἐγκατέλιπον παιζόµενον») θέτει τὸ πρόβληµα τῆς στάσεως τοῦ Χριστιανισµοῦ ὡς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὴν κάθε µορφὴ Ἐξουσίας. Διαβάστε περισσότερα »

Γράφεις ὅτι σέ ταλαιπωρεῖ κάποια ἀκατανίκητη καί ἀνεξήγητη θλίψη. Σωματικά εἶσαι ὑγιής, τό σπίτι γεμάτο, ἀλλά ἡ καρδιά ἄδεια. Γιά τήν ἀκρίβεια ἡ καρδιά σου εἶναι γεμάτη ἀπό σκοτεινή θλίψη. Ἀναγκάζεσαι νά πηγαίνεις σέ χορούς καί σέ γιορτές, ἀλλά αὐτό σοῦ μεγαλώνει τή θλίψη.
Πρόσεχε καλά γιατί αὐτό εἶναι ἐπικίνδυνη ἀσθένεια τῆς ψυχῆς. Μπορεῖ νά νεκρώσει πλήρως τήν ψυχή. Τέτοια θλίψη ἡ ἐκκλησία μας τήν βλέπει ὡς θανάσιμο ἁμάρτημα. Ἀφοῦ κατά τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου ὑπάρχουν δύο εἴδη θλίψης: Διαβάστε περισσότερα »

Η αυτοκρατορία της Ρωμανίας, το όνομα της οποίας στρέβλωσαν οι Φράγκοι μετά την άλωση της βασιλεύουσας Πόλης, υπήρξε η πλέον μακρόβια αυτοκρατορία παρά το ότι είχε να αντιπαλέψει με τα στίφη των βαρβάρων που επέλαυναν από την Ανατολή, ενώ συγχρόνως δεχόταν τα πισώπλατα μαχαιρώματα της αχάριστης Δύσης, στην οποία είχαν κυριαρχήσει οι Φράγκοι. Κύλισαν αιώνες από τότε. Ο ελληνισμός δοκιμάστηκε από μακραίωνη δουλεία υπό τον Τούρκο κατακτητή, για να αναστηθεί και πάλι μετά από ποταμούς αιμάτων και την παρέμβαση της Δύσης, η οποία προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της έλαβε την τελική απόφαση (ναυμαχία του Ναυαρίνου). Διαβάστε περισσότερα »

Γεννηθήκαμε σέ μιά ἐποχή ἀναμετρήσεων. Μιά ἐποχή πού μοιάζει βέβαια μέ ἄλλες, ὅμως ἔχει τήν δική της ξεχωριστή σφραγίδα, ἀφοῦ ἡ ἱστορία δέν ἐπαναλαμβάνεται. Ἕνα χαρακτηριστικό τῆς ἐποχῆς αὐτῆς εἶναι ἡ ἐκπληκτική καί ταχύτατη διάχυση τοῦ κακοῦ, ἡ παρουσία του σέ συνεχῶς ἐναλλασσόμενες μορφές. Αὐτός πού μπορεῖ νά δεῖ, θλίβεται βλέποντας νά ἐνεργεῖται σέ ἕνα κόσμο κόσμημα τό μυστήριο τῆς ἀνομίας (Β΄ Θεσ. 2,7). Διαβάστε περισσότερα »