Άποψη του υπογράφοντος, όπως αυτή έχει εκφραστεί σε άλλα κείμενα, είναι ότι η έλευση του κορωνοϊού κατέδειξε ένα ανατριχιαστικό κενό στις εξουσιαστικές δομές του Δυτικού Κόσμου. Τόσο στις εθνικές κυβερνήσεις, όσο και σε αυτές των υπερεθνικών – πολυεθνικών δομών, όπως είναι η Ε.Ε. και η περιβόητη «παγκοσμιοποίηση», η οποία αποδείχθηκε μια συλλογική αυταπάτη.

Η άποψη αυτή βρίσκεται στον αντίποδα μιας πλειάδας συνωμοσιολογικών θεωριών, οι οποίες κυριαρχούν στην κοινή γνώμη και αποδίδουν τον κορωνοϊό σε κάποιο σκοτεινό σχέδιο, οργανωμένο από δυνάμεις που κινούνται στα παρασκήνια.

Κατά την άποψη του υπογράφοντος αυτές οι αντιλήψεις αποτελούν εν πολλοίς εκδήλωση μιας σοβαρής παθογένειας του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και συγκεκριμένα της φαντασιακής αυτοθέωσης του Νεωτερικού Ανθρώπου. Διαβάστε περισσότερα »

Χρειάζονται τα παιδιά γονείς και των δύο φύλων; Και γιατί;

Διαβάστε περισσότερα »

Μια κρίση ξαφνική, παγκοσμίου χαρακτήρα, μη αναμενόμενη, τάραξε τα ειωθότα, άλλαξε την καθημερινότητα και την κανονικότητα της κοινωνικής μας ζωής, της κοινωνίας μας.

Δεν άφησε τίποτε ανέγγιχτο. Υγεία, Παιδεία, Εκκλησία, Μαθητές, Πιστούς, εργαζομένους, επιχειρηματίες, τους πάντες. Ήταν μια άσκηση αντιμετώπισης κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, όχι επί χάρτου, σε πραγματική βάση. Επιτυχής για την χώρα μας, κατά γενική ομολογία και παραδοχή.

Δημιουργήθηκαν, όμως, και προβλήματα από την επιβολή μέτρων προς αντιμετώπιση της πανδημίας. Έπρεπε οι πάντες να συμμορφωθούν, να πειθαρχήσουν. Και πράγματι συνέβη αυτό διότι οι Έλληνες έδειξαν τις αρετές τους και προσαρμόσθηκαν με ευθύνη και υπευθυνότητα. Το κίνητρο ήταν, όχι ο φόβος, αλλά η υπευθυνότητά τους.

Η Εκκλησία, ως ανθρώπινος οργανισμός, ως Θεσμός, δοκιμάσθηκε και εκείνη. Οι άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία στεναχωρέθηκαν, ίσως και πόνεσαν, για την εξέλιξη των πραγμάτων. Διαβάστε περισσότερα »

(Ιω. 5, 1-16)

[Υπομνηματισμός των χωρίων Ιω. 5, 1-13] Διαβάστε περισσότερα »

Η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, σε επανειληµµένες συνεδριάσεις, εξέτασε το ζήτηµα των αποδεκτών περιορισµών στην αυτονοµία του προσώπου για λόγους προστασίας της δηµόσιας υγείας, στις περιπτώσεις µεταδοτικών λοιµωδών νοσηµάτων. Το ζήτηµα αυτό βρέθηκε συχνά στην επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια, µε αφορµή την εκδήλωση σοβαρών επιδηµιών παγκοσµίως (γρίπη των πουλερικών, SARS, γρίπη Η1Ν1 κλπ). Αποτελεί, όµως, και τρέχον πρόβληµα ιατρικής δεοντολογίας όσον αφορά τις περιπτώσεις διάδοσης του HIV/AIDS ή της επανεµφάνισης στην Ευρώπη της φυµατίωσης.

Επίκεντρο του προβλήµατος είναι το ενδεχόµενο οι ελεύθερες αποφάσεις ενός προσώπου για την υγεία του να βλάψουν την υγεία ή και να απειλήσουν τη ζωή άλλων προσώπων του άµεσου ή του ευρύτερου περιβάλλοντός του. Στη διαφαινόµενη σύγκρουση της αρχής της αυτονοµίας µε το δηµόσιο συµφέρον, εν προκειµένω, θα πρέπει να εξετασθούν αποδεκτές ηθικά και νοµικά επιλογές.

Η Επιτροπή, εκκινώντας από τις απόψεις και παραδοχές της προηγούµενης Γνώµης της για τη «συναίνεση στη σχέση ασθενούς – ιατρού», θεώρησε ότι η µεγάλη σηµασία του θέµατος απαιτεί την πραγµάτευσή του σε αυτοτελή Γνώµη. Σε αυτήν κατέληξε, αφού προέβη σε ακροάσεις ειδικών επιστηµόνων, των καθηγητών κυρίων Γ. Σαρόγλου, ∆. Τριχόπουλου και Α. Χατζάκη. Διαβάστε περισσότερα »