Η 24η Δεκεμβρίου παρουσιάζει πολύ ενδιαφέροντα λειτουργικά χαρακτηριστικά, που όμως κάπως μας μπερδεύουν. Αφ’ ενός, η παραμονή της Γεννήσεως είναι το αποκορύφωμα της ελπίδας και της προσμονής Του. Αφ’ ετέρου, οι ακολουθίες αυτής της μέρας μας αναγγέλλουν ήδη τη Γέννηση ως γεγονός: όχι μόνο ζητούμε με θέρμη την έλευση Του, αλλά ήδη η Εκκλησία μάς δίνει τα ευαγγελικά αναγνώσματα της εορτής. Αυτή η ανάμειξη των δύο στοιχείων – μετάνοια μέσα στην προσμονή και ταυτόχρονα αναγγελία του αναμενόμενου γεγονότος σαν να έχει ήδη πραγματοποιηθεί – εξηγείται από το παιχνίδι διαφόρων ιστορικο-λειτουργικών παραγόντων μάλλον παρά ως σκόπιμα αποφασισμένο σχέδιο με παιδαγωγικό σκοπό. (Το ίδιο παρατηρείται εξάλλου και το Μέγα Σάββατο.) Αυτό που έχει σημασία είναι πώς θα αξιοποιήσουμε αυτή τη διπλή σημασία της 24ης Δεκεμβρίου. Το γεγονός ότι. ήδη από την παραμονή των Χριστουγέννων ακούμε να διαβάζονται τα αγιογραφικά αναγνώσματα και να ψάλλονται οι ύμνοι της Γεννήσεως, δεν καθιστά άχρηστη τη χαρούμενη προσευχή της 25ης Δεκεμβρίου. Αντίθετα, προετοιμάζει και διευκολύνει αυτή την προσευχή.
Η παραμονή των Χριστουγέννων (Lev Gillet, μοναχός της Ανατολικής Εκκλησίας)
Το ρόδο των Χριστουγέννων (Σέλμα Λάγκερλεφ)
Αντιπροσωπευτικό κείμενο της Λάγκερλεφ για τον εξαίσιο λυρισμό του και τη βαθειά χριστιανική του κατάνυξη. Μαρτυρά τη δύναμη που κρύβουν η καλωσύνη κι η πίστη. Κι ακόμη πώς ο Θεός με τη μακροθυμία και τη σοφία Του κρίνει τους αμαρτωλούς και καμιά φορά τους κάνει άξιους για τα μεγάλα θαύματα.
Χριστούγεννα με Χριστό ή χωρίς Χριστό; (π. Ηλίας Γ. Διακουμάκος, Πρεσβύτερος)
Χριστούγεννα χωρίς τον Χριστό
Πρόλογος
Η εορτή των Χριστουγέννων αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά και ταυτόχρονα πιο παρεξηγημένα γεγονότα της χριστιανικής ζωής. Είναι φωτεινή, γιατί αναγγέλλει την είσοδο του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία· και παρεξηγημένη, γιατί συχνά περιορίζεται σε εξωτερικές εκδηλώσεις, αποκομμένες από το βαθύτερο νόημά της. Ανάμεσα στο μυστήριο της ενανθρώπησης και στη σύγχρονη εμπειρία της γιορτής, ανοίγεται ένα χάσμα που ζητά ερμηνεία και θεραπεία.
Ο άνθρωπος της εποχής μας εξακολουθεί να γιορτάζει τα Χριστούγεννα, ακόμη και όταν έχει απομακρυνθεί από τον Χριστό. Διατηρεί τα σύμβολα, τα έθιμα και τη συναισθηματική φόρτιση, αλλά συχνά αγνοεί ή παραμερίζει το Πρόσωπο που δίνει ζωή σε όλα αυτά. Έτσι, η γιορτή κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτισμικό γεγονός, σε κοινωνική συνήθεια ή σε προσωπική ανάγκη φυγής από την καθημερινότητα.
Ο παρών λόγος δεν επιχειρεί να ηθικολογήσει ούτε να επιβάλει συμπεράσματα. Σκοπός του είναι να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι στην ανθρώπινη εμπειρία και να αναδείξει τη διαφορά ανάμεσα στα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό και στα Χριστούγεννα με Χριστό. Να φωτίσει την απουσία, όχι για να την καταδικάσει, αλλά για να φανερώσει τη βαθύτερη επιθυμία που κρύβεται μέσα της.
Ο Άγιος Παΐσιος και ο Παράλυτος Νέος – Animated Short Film
Η ταινία αφηγείται ένα αληθινό περιστατικό από τη ζωή του αγίου Παϊσίου, όπως διασώθηκε από μαρτυρίες προσκυνητών του Αγίου Όρους. Ένα animated short film για τη δύναμη της πίστης, την πνευματική διάκριση και την αγάπη του Θεού, όπως βιώνεται μέσα στον πόνο και τη δοκιμασία.
Παραβατικότητες, το κρυφό υπόστρωμα (Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης)
Στίς μέρες μας ἡ ζωή τοῦ κόσμου γέμισε μέ ἀναστατώσεις ἐξωτερικές καί ἐσωτερικές, κοινωνικές καί ψυχικές. Παρατηρεῖται «συνοχή ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ» (Λουκ. κ΄, 20). Ὁ διεθνής στίβος ἐκτός ἀπό σκληρούς οἰκονομικούς ἀνταγωνισμούς, εἶναι γεμάτος ἀπό πολέμους, ἀλλά καί ἀναμονές νέων πολέμων, πρίν ἀκόμη σβήσουν οἱ φωτιές ὅσων εἶναι ἤδη ἀναμμένοι. Τό δυστύχημα εἶναι ὅτι αὐτή ἡ εἰκόνα τοῦ κόσμου ἔχει ρίζες πού κρύβονται στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἄλλωστε, κάθε κοινωνικό πρόβλημα ἔχει ἕνα ψυχικό ὑπόστρωμα, ἕνα ἔδαφος ἀπό τό ὁποῖο ἀντλεῖ τή νοσογόνο τροφή του. Ἀφήνοντας τόν αἱματοβαμμένο διεθνῆ στίβο, θά ἀσχοληθοῦμε μέ τούς πολέμους πού διεξάγονται σέ καιρό εἰρήνης μέσα σέ οἰκογένειες, σέ γειτονιές, σχολικές τάξεις καί σχολικές αὐλές, σέ πλατεῖες, σέ ἔρημους ἤ σκοτεινούς δρόμους καί σκοτεινά μαγαζιά. Θύματα αὐτῶν τῶν πολέμων (κάποιες φορές καί θύτες) εἶναι τά παιδιά.
