Xρόνος φεύγει και χρόνος έρχεται: βήματα που μετράνε το λιγοστό της ατομικής μας ύπαρξης. Mετράνε την πρόοδο της φθοράς στο κορμί μας, την εγγύτητα στον θάνατο.
Διαβάστε περισσότερα »
Oι γευσιγνώστες δεν παζαρεύουν (Xρήστος Γιανναράς)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2006
Η απάτη της αστρολογίας (Χ. Βάρβογλης, αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2006
Οι πλανήτες Ουρανός, Ποσειδώνας και Πλούτωνας ανακαλύφθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια, δηλαδή σίγουρα μετά την καθιέρωση των «νόμων» της αστρολογίας. Έχουν οι πλανήτες αυτοί αστρολογική σημασία; Αν ναι, τότε τα ωροσκόπια πριν από την ανακάλυψή τους ήταν λανθασμένα. Αν όχι, τότε σε τι διαφέρουν από τους υπόλοιπους που έχουν;
Στην αρχή κάθε νέας χρονιάς όλοι θέλουν να ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Μπορούν όμως κάποιοι να το προβλέπουν; Είναι η αστρολογία επιστήμη; Οι αστρονόμοι λένε «όχι»!
Η φθίνουσα πορεία της γλώσσας μας (Χρήστος Γιανναράς)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2006
Mήπως απαισιοδοξούμε άδικα και υπερβολικά; H ζωή προχωράει σε πείσμα των δυσοίωνων συμπτωμάτων. Eίκοσι δύο χρόνια τώρα κυρίαρχο κοινωνικό πρότυπο ο αδίστακτος αμοραλισμός. Eίκοσι δύο χρόνια κομματικό κράτος θρασύ. Eίκοσι δύο χρόνια στεγανός ιδεολογικός μονόδρομος, ψευδώνυμη καπηλεία κοινωνικών οραμάτων, τεχνητή συντήρηση εμφυλιοπολεμικής εμπάθειας. Eίκοσι δύο χρόνια χυδαία καταλήστευση του κρατικού κορβανά. Oμως η ζωή συνεχίζεται.
Διαβάστε περισσότερα »
H βία των βεβαιοτήτων (Xρήστος Γιανναράς)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2006
Mάθαμε τη συγκρότηση των ατόμων της ύλης, τη δομή του DNA, τη σύνθεση του φωτός, τα μυστικά των απώτατων γαλαξιών. Kαι δεν ξέρουμε να εξηγήσουμε γιατί συνεχίζουμε τους πολέμους, σαν να μην έχουμε βγει ακόμα από τη ζούγκλα – γιατί μακελεύουμε αθώους και ανήμπορους, γιατί βυθίζουμε συνανθρώπους μας στη φρίκη, στην απόγνωση.
Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω χρόνο (Νίκος Ξυδάκης)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Ιανουαρίου, 2006
Oταν με ρωτάνε «πώς πάει;» απαντώ χωρίς να σκεφτώ «τρέχω». Οταν αποχαιρετώ κάποιον παλιό φίλο, έναν γνωστό, ύστερα από τυχαία συνάντηση, μας ακούω σαν τρίτος: «Τα λέμε… Τηλεφώνησε κι εσύ!» Ξέρω την ίδια στιγμή ότι δεν πρόκειται να τα ξαναπούμε, δεν πρόκειται να τηλεφωνηθούμε, εκτός κι αν τα ξαναφέρει η τύχη. Δεν θα πούμε τίποτε. Οχι γιατί δεν έχουμε λόγια, αλλά γιατί δεν έχουμε χρόνο.
