Ο ρώσσος Αντρέϊ Ταρκόφσκι, ο ‘ποιητής του κινηματογράφου’, ένας από τους σημαντικοτέρους σύγχρονους σκηνοθέτες, εγεννήθη το 1932 κοντά στην Μόσχα. Η αξία των έργων του, η αισθητική και η πνευματική, είναι τόσο μεγάλη, που σπάνια συναντάται, όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά και στην παγκόσμια τέχνη. Ενώ ο ίδιος συχνά παρεπονείτο: ‘Θα ήθελα να γυρίζω δυο ταινίες τον χρόνο’, μέσα σε 23 χρόνια γύρισε μόνον 7 ταινίες: ‘Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν’ (1962), ‘Αντρέϊ Ρουμπλιώφ’ (1966), που προεβλήθη περικεκομμένη το 1971 και ολόκληρη το 1987 στη Μόσχα και το 1973 στο εξωτερικό, ‘Σολάρις’ (1971), ‘Ο καθρέφτης’ (1974), ‘Στάλκερ’ (1979), ‘Νοσταλγία’ (1983) και ‘Η θυσία’ (1985). Σιγά – σιγά, η διεθνής αναγνώριση, τα βραβεία και οι διακρίσεις συνόδευσαν όλα του τα έργα. Όμως, μέσα στην πατρίδα του, μετά την ταινία για την ζωή του μεγάλου ρώσσου αγιογράφου Αντρέϊ Ρουμπλιώφ (15ος αι.), ήταν ένας ανεπιθύμητος, ένας κυνηγημένος, κάτι σαν ‘μίασμα’. Έτσι το 1984 αναγκάσθηκε να αυτοεξορισθή στην Δύση, θρηνώντας για την αγαπημένη του Ρωσσία και λέγοντας: ‘Αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής μου’. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών από καρκίνο των πνευμόνων, στις 29 Δεκεμβρίου του 1986, στο Παρίσι κι ετάφη στο νεκροταφείο της αγίας Ζενεβιέβης του Δάσους, κοντά σε άλλους ρώσσους εξόριστους και μετανάστες.
Δημιουργικότης και μοναχική αγιότης στην σκέψι και το έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι (Edwin Carels)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Ευαγγελισμός (Παπαδημητρίου Απόστολος, Κοζάνη)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
“Παρά την κατάχρηση του επιθέτου νέα (νέα εποχή, νέα τάξη πραγμάτων, νέες ιδέες και νέα οράματα) ο κόσμος μας βυθίζεται υπό το βάρος των προβλημάτων που οι άνθρωποι στέκονται ανήμποροι να αντιμετωπίσουν. Ξιππασμένοι από τα επιτεύγματά μας στον τομέα της επιστήμης και της τεχνολογίας, έχοντας αποσείσει κάθε αυθεντία και επαναφέροντας ως ρυθμιστή της ζωής μας, προσωπικής, οικογενειακής και κοινωνικής, τον άνθρωπο, θαλασσοδερνόμαστε δίχως πυξίδα και καταποντιζόμαστε στο υπαρξιακό κενό καθώς αρνούμαστε πεισματικά να απλώσουμε χέρι ικεσίας προς τον μόνο που θα μπορούσε να μας προσφέρει βοήθεια. Αυτόν που μας στέλλει διαρκώς μήνυμα σωτηρίας, αυτόν που ταπεινώθηκε και έγινε άνθρωπος, ώστε εμείς να γίνουμε θεοί «κατά χάριν»!”
Διαβάστε περισσότερα »
Ο άνθρωπος ‘βασιλιάς’ της Φύσεως; (Πρωτοπρ. Γεώργιος Αναγνωστόπουλος, Αναπλ. Καθηγητής Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Δημοκρίτειου Παν/μίου Θράκης)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Επεξεργασμένο απόσπασμα από το βιβλίο ‘Η Φύση της Φύσεως και το αφύσικο της φυσικότητας’ που διανέμεται στα πλαίσια του μαθήματος Περιβαλλοντική Ηθική στους πρωτοετείς φοιτητές του Τμ. Μηχανικών Περιβάλλοντος ΔΠΘ.
“Έχει ανέβει, και ανεβαίνει συνεχώς, τόσο πολύ τις βαθμίδες της προόδου, που η πτώση του γίνεται καταστροφική. Τρέχει τόσο γρήγορα, που δεν προλαβαίνει να σκεφθεί την πορεία του. Καλλιεργεί συνθήκες ευνοϊκές για την ευζωία του, και έρχεται αντιμέτωπος με νεοφανείς απειλές (aids, κίνδυνοι λόγω μείωσης του όζοντος, κ.λπ.). Αναπτύσσει τη λογική, και αναφύονται άπειροι παραλογισμοί. Κυνηγάει τη ζωή, και έρχεται απροσδόκητα αντιμέτωπος με το θάνατο. Γίνεται «βασιλιάς» της φύσης και δούλος των δημιουργημάτων του.”
Η Εκκλησία φρουρός της Ελληνικής γλώσσας (Πρεσβ. Σταύρος Τρικαλιώτης)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Το άρθρο αυτό γράφτηκε τον Αύγουστο του 2004, πριν την πιλοτική εφαρμογή της παράλληλης αναγνώσεως του αποστολικού και ευαγγελικού αναγνώσματος στην δημοτική.
‘Καταδικασμένοι’ να είναι αθάνατοι (Αρχ. Ιουστίνος Πόποβιτς)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Ιανουαρίου, 2006
Οἱ ἄνθρωποι κατεδίκασαν τόν Θεόν εἰς θάνατον.ὁ Θεός ὅμως διά τῆς Ἀναστάσεώς Του ″καταδικάζει″ τούς ἀνθρώπους εἰς ἀθανασίαν. Διά τά κτυπήματα τούς ἀνταποδίδει τούς ἐναγκαλισμούς.διά τάς ὕβρεις τάς εὐλογίας.διά τόν θάνατον τήν ἀθανασίαν. Ποτέ δέν ἔδειξαν οἱ ἄνθρωποι τόσον μῖσος πρός τόν Θεόν, ὅσον ὅταν Τόν ἐσταύρωσαν.καί ποτέ δέν ἔδειξεν ὁ Θεός τόσην ἀγάπην πρός τούς ἀνθρώπους, ὅσην ὅταν ἀνέστη. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεόν θνητόν, ἀλλ᾽ ὁ Θεός διά τῆς Ἀναστάσεώς Του κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθανάτους. Ἀνέστη ὁ σταυρωθείς Θεός καί ἀπέκτεινε τόν θάνατον. Ὁ θάνατος οὐκ ἔστι πλέον. Ἡ ἀθανασία κατέκλυσε τόν ἄνθρωπον καί ὅλους τούς κόσμους του.
