“…Τις μέρες αυτές δείξαμε πως η ευσπλαχνία δεν μας έχει εγκαταλείψει εντελώς. Ας την καλλιεργήσουμε και ας διατηρήσουμε στον ορίζοντά μας τον πλησίον που τόσο απόμακρος φαίνεται τηρούμενος μέσα από την παραμορφωτική διόπτρα του εγωισμού μας.”
Αυξάνεται ο αριθμός των Γερμανών μαθητών που μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά! (Βόννη Βόννη 18/1/2005, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Ιανουαρίου, 2006
‘Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ’ το μόνο που μπορεί να προσθέσει στο συγκεκριμένο κείμενο είναι η ρήσις του π. Παισίου του Αγιορείτου (†1994) που εντοπίσαμε στο βιβλίο ‘ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ’ του Ιερομονάχου ΙΣΑΑΚ στην σελίδα 700: ‘Η επόμενη γενεά θα φέρει Γερμανούς να μας μάθουν την γλώσσα μας και τα παιδιά μας θα μας φτύνουν‘!!!
Κυνηγάμε το χρήμα, χάνουμε την ευτυχία: Η επιδίωξη καλύτερων συνθηκών ζωής τροχοπέδη στην ψυχική υγεία (Gregg Easterbrook, ‘TIME’)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Ιανουαρίου, 2006
Tα χρήματα στο πορτοφόλι είναι πολύ περισσότερα από ό,τι στο παρελθόν. Kι όμως είμαστε πολύ φτωχότεροι σε… ευτυχία. Oι παλιότεροι επέμεναν ότι φέρνουν την ευτυχία. Tότε, λοιπόν, γιατί εμείς οι μοντέρνοι τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ επιδιώκοντας να αγοράσουμε ό,τι μπορεί να αγορασθεί με χρήμα; Γιατί αδιαφορούμε για όσα μπορούν να μας γεμίσουν χαρά και ικανοποίηση, όπως η δημιουργία νέων φίλων, η παροχή βοήθειας προς τους πιο αδύναμους και η ενασχόληση με τις τέχνες και τα γράμματα;
‘Βουνά είναι, χιόνια πιάνουν’ (Παντελής Μπουκάλας)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Ιανουαρίου, 2006
Έτσι όπως η καθημερινή πραγματικότητά μας υποκαθίσταται όλο και σαφέστερα από την τηλεοπτική της απεικόνιση, από ένα παραχαραγμένο ομοίωμά της το οποίο θεμελιώνεται στη θορυβώδη υπερβολή και στον κατακερματισμό του όλου σε φέτες που καμιά σχέση δεν τις συνδέει, έχουμε φτάσει να πιστεύουμε όχι αυτά που βλέπουμε και ακούμε και γνωρίζουμε, αλλά αυτά που μας λένε ότι πρέπει να βλέπουμε και να ακούμε.
Στο λυκόφως της πατρότητας (Ευγένιος Αρανίτσης)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Ιανουαρίου, 2006
“…, δεν έχει νόημα να αναρωτηθούμε πού κρύβονται οι πατεράδες. Κρύβονται στο βαρομετρικό χαμηλό της επαγγελματικής τους ρουτίνας, όσο και σε μια πεισματική παράταση της δικής τους ανεξάντλητης παιδικότητας, αυτής ακριβώς που κολακεύεται από το διαφημιστικό έπος με πανάκριβα ρολόγια και τζιπ κατάλληλα για σαφάρι σε τροπικές εικονογραφήσεις αποδράσεων, όπου ο αέρας της οικονομικής άνεσης τρομπάρει το ανέβασμα της αδρεναλίνης…”
