“O εξοστρακισμός των παραμυθιών από την καθημερινότητά μας είναι δεδομένος πια. Oι γονείς δεν προλαβαίνουν, όσο για την περίφημη super – γιαγιά δεν έχει αντοχές για παραμύθια. Tην εξόντωσε το baby sitting. Eκείνη, βιάζεται να ξεκουραστεί παρακολουθώντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων που περιέχει όλα τα κλισέ της δυστυχίας: μείωση συντάξεων, αυξήσεις στα σούπερ μάρκετ, βρώμικα στρώματα, γάλατα που φοβίζουν. Tην ίδια ώρα τα παιδιά ζητούν ένα διάλειμμα ηλεκτρονικής αγωνίας από Xάρι Πότερ.”
Διαβάστε περισσότερα »
Όταν ο Yu-Gi-Oh εξόντωσε τη Θεία Λένα (Γιώτα Σύκκα)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, 2006
Και όμως συμβαίνει (Παντελής Μπουκάλας)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, 2006
Το φεγγάρι και τα άστρα μας ‘ρωτούν’: ‘Γιατί πάψατε να κοιτάτε ψηλά και μέσα σας;‘
Η ξενιτεία του νου (Σπύρος Χιόνης, πτυχ. Νομικής)
Δημοσιεύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου, 2006
Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούγοντας τις διάφορες συζητήσεις, τις ποικίλες εκπομπές στην τηλεόραση και όταν συμμετέχει κανείς σε ποικίλες δραστηριότητες συλλογικές, νιώθει μια πλήξη, έναν κορεσμό από αυτό που αποκαλούμε κόσμο, από την φασαρία, τον θόρυβο, την τύρβη. Είναι ένα συναίσθημα περίεργο. Αισθάνεται κανείς πως δουλεύει για την ματαιότητα, γι’ αυτό και όχι σπάνια του ‘ρχεται στα χείλη η γνωστή φράση της Αγίας Γραφής «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης» (Εκκλ. 1,2).
Τι σημαίνει η κάθαρση στην Εκκλησία (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Ιανουαρίου, 2006
Ένα εξαιρετικό άρθρο του Σεβ.. Μητροπ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, όπου στηλιτεύει την προτεσταντική αντίληψη περί «καθαρότητος» της Εκκλησίας και αντικαθιστά την έννοια κάθαρση με τους δόκιμους όρους των Πατέρων μετάνοια – θεραπεία – επιστροφή.
Πρόσωπα ή προσωπεία; (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Βλάχος)
Δημοσιεύθηκε στις 27 Ιανουαρίου, 2006
“…νομίζω ότι τα διάφορα μέτρα είναι ημίμετρα για τους αρρώστους, οι οποίοι θα βρουν τρόπους να τα ξεπεράσουν, αλλά είναι ανεπαρκή και εντελώς άχρηστα γι’ αυτούς που γνωρίζουν το νόημα και τον σκοπό της Ιερωσύνης και ζουν ασκητικά, δηλαδή ευαγγελικά. Οπότε σήμερα χρειαζόμαστε Κληρικούς και Επισκόπους με χριστοειδή αγάπη, με ασκητική διάθεση, με νηφάλια μέθη, με υπέρβαση της ηδονής και της οδύνης, δηλαδή Επισκόπους ωσάν τους Πατέρας της Εκκλησίας που θα θεολογούν και δεν θα ηθικολογούν ή πολιτικολογούν, που θα ζουν ως υπηρέτες του λαού και όχι ως φεουδάρχες, που θα βιώνουν την εξουσία ως κένωση και προσφορά και όχι ως εξουσιολαγνεία, ήτοι ως κάλυψη της εσωτερικής γυμνότητος και ψυχοσωματικών αναστολών. Σήμερα ο κόσμος χρειάζεται πρόσωπα και όχι προσωπεία Κληρικών.”
