Φυτοφάρμακα στο πιάτο μας (Τάνια Γεωργιοπούλου)
Κηφηνείον ‘Η ωραία Ελλάς’ (Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας)
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η … εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Διαβάστε περισσότερα »
Ήταν Έλληνες οι Βυζαντινοί;
Απληστία: Καλύτερα παρέα με γύπες… (Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, Εκπαιδευτικός, Αρχισυντάκτης του περιοδικού ‘Σύναξη’)
“…είναι ιδιαιτέρως εύστοχος ο ορισμός που δίνει ο άγιος Μάξιμος
Ομολογητής (π. 7ον αι.) στη φιλαργυρία. Είναι, λέει, το πάθος εκείνου
που λαμβάνει με χαρά και δίνει με λύπη! Σ’ αυτό καθαυτό, δηλαδή, το
γεγονός του (ατομικού) πάθους εμπεριέχεται η εργαλειοποίηση του άλλου.
Το ίδιο ουσιαστικά λέει και ο Μ. Βασίλειος όταν, για να περιγράψει τους
πλεονέκτες, επιστρατεύει μιαν εικόνα που παραπέμπει σε όσα είπαμε
παραπάνω περί άπατου πηγαδιού: όπως κάνουν τα ψάρια, έτσι και ο
πλεονέκτης καταπίνει στο απύθμενο στομάχι του τους αδύναμους. Είναι
αδύνατο ο πλεονέκτης να μη στραφεί κατά του συνανθρώπου του. Γι’ αυτό κι
ένας έμπειρος ασκητής, ο Ισαάκ Σύρος (7ον αι.), συνιστά: Καλύτερα να
κάτσεις παρέα με γύπες, παρά με πλεονέκτη και άπληστο.”






