(1ο Πανελλήνιο Βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών)
“… άπλωσα δειλά το χέρι στην αγάπη και με πλήγωσαν θανάσιμα – παράξενο – όσοι τραγουδούσαν τη ζωή, την ελπίδα, το δίκαιο.”
Ωδή για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ (Ποίημα) (Βασιλική Γούση)
Δημοσιεύθηκε στις 28 Μαρτίου, 2006
Υπογεννητικότητα λόγω αξιών της κοινωνίας… (Απόσπασμα άρθρου της Madeleine Bunting στην ‘The Guardian’)
Δημοσιεύθηκε στις 15 Μαρτίου, 2006
“…ο εαυτός που μας ώθησαν να αναπτύξουμε στη διάρκεια της εκπαίδευσης και των πρώτων νεανικών μας χρόνων είναι ακατάλληλος για να γίνει γονιός.
Η συζήτηση για την υπογεννητικότητα, επομένως, δεν μπορεί να περιορίζεται στη γονεϊκή άδεια και στους βρεφονηπιακούς σταθμούς. Έχει να κάνει με τις αξίες που αναγνωρίζει και προωθεί η κουλτούρα μας.
…οι μητέρες έχουν καταλήξει να θεωρούνται καταδικασμένες σε κοινωνική αποτυχία μέσα σε μια κουλτούρα όπου κυριαρχούν ο καταναλωτισμός και η εργασιομανία. Το να είσαι μητέρα δεν προκαλεί θαυμασμό – μόνο το να είσαι λεπτή ή το αφεντικό παρά το ότι είσαι μητέρα. Η μητρότητα έγινε ένα είδος μειονεκτήματος, που οφείλεις να το ξεπεράσεις.”
Νηφάλιος Μέθη (Ιερομόναχος Συμεών Γρηγοριάτης)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Μαρτίου, 2006
Εκδόσεις ‘ΑΓΡΑ’
Η τραγικότητα των Νεοελλήνων έγκειται στο γεγονός ότι παραπαίουν ανάμεσα σ’ ένα δυτικό πολιτισμό που δεν είναι δικός τους και στην Παράδοσή τους που δεν ξέρουν πια πως να την ακούσουν. Ωστόσο εκείνη τους καλεί. Ίσως αρκεί μια στιγμή εκ βαθέων για να βρουν την ψυχή τους…
π. Συμεών de la Jara
Από τη Λίμα του Περού στο Άγιον Όρος… Η μαγευτική διαδρομή ενός ανθρώπου που, αναζητώντας με πάθος την αγάπη, την ομορφιά και την ελπίδα, συναντά την Ορθοδοξία. Ποιητής, ζωγράφος, χαράκτης, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, φωτογράφος. Μοναχός και καλλιτέχνης. Συνδυάζονται; Ή μήπως ταυτίζονται; Ας αποφασίσει ο αναγνώστης…
Αντίλογος στον Στέλιο Ράμφο (Σωτήρης Γουνελάς)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Μαρτίου, 2006
Εκδόσεις ‘Καστανιώτης’, 2001
Αντίλογος στον Στέλιο Ράμφο σημαίνει άρνηση προσχώρησης στο πνεύμα των καιρών, αντίσταση στην προέλαση «παγκοσμιοποίησης» και αμερικανικού πολιτισμού, στροφή στην μελέτη μιας απέραντης πνευματικής παράδοσης (ελληνικής, χριστιανικής και οικουμενικής) και ενεργοποίησή της, εμμονή στο συγκεκριμένο, στο τοπικό, στο διάφανο, στο θεϊκό, στο ανθρώπινο και όχι σε αφηρημένες κατηγορίες σκέψης, στον ανύπαρκτο οικουμενικό άνθρωπο και στην άψυχη τεχνολογία του.
Ο Σωτήρης Γουνελάς γεννήθηκε το 1949 στην Αθήνα. Παρακολούθησε στο Παρίσι μαθήματα γαλλικής και ελληνικής φιλολογίας (1970-1976), αλλά προσανατολίστηκε γρήγορα σ’ έναν φιλοσοφικότερο δρόμο μελέτης και συγγραφής. Μετά από μια «θητεία» στον Πλάτωνα, ανταμώνει με την ορθόδοξη παράδοση και προσπαθεί να συνδυάσει ποίηση, φιλοσοφία και θεολογία με ότι πνευματικότερο υπάρχει σ’ αυτήν. Για μεγάλο χρονικό διάστημα (1986-1997) υπήρξε υπεύθυνος εκδόσεως του περιοδικού Σύναξη. Τα πλέον πρόσφατα βιβλία του: Ποιητική τετραλογία (α’ μέρος), Αρμός 1995, Όψεις του παγκόσμιου και του ελληνικού γίγνεσθαι, Αρμός 2000.
Ομφαλοπλακουντιακά Βλαστικά Κύτταρα: Η βιομηχανία της ΕΛΠΙΔΑΣ (Ιωάννα Σουφλέρη)
Δημοσιεύθηκε στις 12 Μαρτίου, 2006
Στο παρόν άρθρο επιχειρείται η απάντηση ενός διλήμματος που φαίνεται να προβληματίζει όλο και περισσότερους μέλλοντες γονείς: «Έχει άραγε νόημα, από επιστημονικής απόψεως, να προβεί κανείς στη φύλαξη των κυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος του μωρού που πρόκειται να γεννηθεί ή όχι;».
